II SA/Wr 598/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. C., M. S. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowo-rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej W. C. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. B. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...].10.2020 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "SKO") odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrz B. K. w [...].09.2019 r. (nr [...]) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowo-rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną w B. K. na działkach nr [...],[...] oraz części działek nr [...] i [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, SKO nie stwierdziło wystąpienia w sprawie jakiejkolwiek przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wskazanej w pkt 4 tego przepisu, która skutkowałaby nieważnością decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszeniem prawa. SKO opisało przy tym charakter i funkcję postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i wymieniło przesłanki nieważności podkreślając, że postępowanie takie nie może polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy warunków zabudowy co do istoty. Nadto SKO przytoczyło przepisy prawa materialnego, w oparciu o które wydano decyzję o warunkach zabudowy, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej jako "u.p.z.p.". SKO zaznaczyło, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dla ustalenia warunków zabudowy nie jest koniecznie, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej budowie. Kontynuacja funkcji, zdaniem SKO, w rozumieniu ww. przepisu, oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. W rezultacie, w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Kontynuacja funkcji nie oznacza tym samym obowiązku kopiowania występującej już zabudowy. W sytuacji, w której nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy spełniona jest przesłanka dobrego sąsiedztwa. Nadto, SKO wskazało, że rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu powinno być traktowane szeroko i zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela oraz inwestora, po to, by zachowana była zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym zabudowy. SKO dokonując subsumcji powyższych rozważań prawnych ze stanem faktycznym sprawy, stwierdziło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ budowa strzelnicy sportowo-rekreacyjnej na wyżej określonych działkach, jest niewątpliwie uzupełnieniem funkcji mieszkaniowej i zagrodowej terenów sąsiednich. W związku z tym uznało za niezasadny zarzut dotyczący rażącego naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa", albowiem planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejących funkcji, przez co daje się ją pogodzić, przez co warunek kontynuacji jest spełniony. Skład orzekający nie podziela również stanowiska, że decyzje wydano z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że planowanej inwestycji nie wymaga zgody na wyłączenie terenów z produkcji rolnej. W tym zakresie ustaliło na podstawie akt sprawy, że powyższą kwestię poddano uzgodnieniu z organem właściwym do spraw ochrony gruntów rolnych i leśnych. Postanowieniem z [...].08.2019 r. Starosta K. pozytywnie uzgodnił przestawiony projekt decyzji wskazując, że przedsięwzięcie będzie realizowane na gruntach klasy IV i V. Oznacza to, że przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie maja zastosowania do gruntów klasy od IV do VI. W ocenie Kolegium, również zarzutu rażącego naruszenia art. 72 ust. 3 pkt 3 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie znajduje uzasadnienia. W myśl tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka sytuacja nie występuje natomiast w tym przypadku, ponieważ projektowana inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium nie podziela zarzutu, że załącznikiem do decyzji są wyniki analizy, a nie sama analiza. Wskazało, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - dalej jako "rozporządzenie w sprawie wymagań", nakłada się obowiązek załączenia do decyzji o warunkach zabudowy wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, zawierających część tekstową i graficzną, nie zaś analizę. Odnosząc się do zarzutu braku w decyzji informacji o wyłączeniu drogi transportu rolniczego działka nr [...], Kolegium stwierdziło, że nie była to kwestia, której wyjaśnienie należało do obowiązku organu pierwszej instancji. Niezależnie od tego wskazało, że zgodnie z ustawą z 21.03.1985 r. o drogach publicznych - drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi w rozumieniu tej ustawy. W związku z tym brak jest podstaw do stosowania do dróg wewnętrznych tych przepisów ustawy, które dotyczą dróg publicznych i w sposób wyraźny nie odnoszą się do dróg wewnętrznych. Ponadto Kolegium powołało się na zalegające w aktach pismo z [...].06.2020 r., z którego wynika, że mieszkańcy nie zostali pozbawieni dostępu do swoich pól, ponieważ działka nr [...] była od dawna nie użytkowana i nie dostępna. Dojazd do gruntów rolnych odbywa się drogą transportu rolniczego oznaczoną jako działka nr [...]. Według Kolegium do przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy nie należy kwestia odniesienia się do zrekultywowanego wysypiska odpadów. Ponadto Kolegium stwierdziło, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja nie jest sprzeczna również z przepisami odrębnymi, w szczególności z rozporządzeniem z 04.04.2000 r. w sprawie wymagali w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że dla terenu planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że teren przeznaczony pod realizacje inwestycji nie jest przeznczony pod budownictwo mieszkaniowe. Ponadto poziom wód gruntowych znajduje się poniżej niż dopuszczalna głębokość 1 m. Wstępne badania pomiaru poziomu hałasu w porze dziennej nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm. Planowane zamierzenie nie jest też lokalizowane na terenach Obszaru Chronionego Krajobrazu Góry B. i O.. Tym samym organ pierwszej instancji nie miał obowiązku uzgadniania projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W skardze na powyższą decyzję A. K., W. C., M. S., M. B., A. G., M. G., T. K., D. P. i J. K. zarzucili Kolegium naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1)) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. na skutek odmowy stwierdzenia nieważności decyzji pomimo, iż rażąco narusza ona prawo oraz na skutek wydania decyzji bez uprzedniego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w postaci nieustalenia istniejących funkcji i cech zabudowy w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, z którego nie wynika, czy i w jaki sposób obszar analizowany został wyznaczony; 2) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 77 § 1 k.p.a. wskutek braku stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] pomimo tego, że w decyzji brak jest przedstawienia koniecznych elementów uzasadnienia, to jest dokładnej analizy (działka po działce) funkcji i cech istniejącej zabudowy przez inwestycję strzelnicy oraz brak precyzyjnego wyjaśnienia dotyczącego sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego; 3) art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowite i bezzasadne pomięcie przedłożonej przez skarżących ekspertyzy ornitologicznej; 4) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w której organ I instancji oczywiście błędnie i dowolnie ustalił stan faktyczny w zakresie stwierdzenia, że strzelnica stanowi kontynuację dotychczasowej zabudowy, w sytuacji gdy z akt sprawy nie wynika jaką zabudowę organ uwzględnił; brak jest też wyznaczenia obszaru analizowanego, a nadto że budynek strzelnicy narusza ład przestrzenny w okolicy, w której znajdują się wyłącznie domy jednorodzinne; 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niekonkretny i nieprecyzyjny w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy i pominięcia zarzutów z tym związanych oraz zarzutów dotyczących ekspertyzy ornitologicznej. Ponadto skarżący zarzucili Kolegium naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań, poprzez brak sporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z 3 ust. 2 i § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymagań, poprzez brak wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Formując tej treści zarzuty skargi jej autorzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji za zasądzeniem kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 02.02.2021 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. K., A. G., M. G., D. P., J. K. oraz T. K. z uwagi na brak uzupełnienia braków skargi, a w przypadku T. K., z powodu tego, że nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...].10.2020 r. (nr [...]) odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. K. z [...].09.2019 r. (nr [...]) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowo-rekreacyjnej z zadaszonymi stanowiskami, parkingiem i dojazdem oraz obiektami towarzyszącymi . W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ma charakter nadzwyczajny, a jego funkcja sprowadza się do możliwości wyeliminowania z systemu prawnego takich orzeczeń administracyjnych, które obciążone są kwalifikowanymi wadami, wyliczonymi enumeratywnie w przepisie art. 156 k.p.a. W postępowaniu tym właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji organ obowiązany jest do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wystąpienia przesłanki pozytywnej w postaci jednej z podstaw stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. oraz niewystąpienia dwóch przesłanek negatywnych, tj. przesłanki terminu oraz przesłanki nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych weryfikowaną decyzją z art. 156 § 2 k.p.a. W konsekwencji, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem odrębnym i samoistnym w stosunku do postępowania zwykłego. Konstrukcja stwierdzenia nieważności podyktowana jest tym, że instytucja ta jest wyjątkiem od zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nadto, należy podkreślić, że rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a potencjalna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dalej przyjdzie wskazać, że – co do zasady – wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Wyjątkowo jednak, ze względu na kardynalne wadliwości proceduralne kwalifikujące się do rażących uchybień przepisów postępowania, których dopuścił się organ wydający weryfikowaną decyzję, powinny być one wzięte pod uwagę i uwzględnione w rozstrzygnięciu w przedmiocie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić bowiem wówczas, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W związku z powyższym oczywiste i przez to "rażące" naruszenia przepisów postępowania, mające kwalifikowany wpływ na treść kontrolowanej decyzji, znajdują swoją podstawię w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy przyjmuje się, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność między tą analizą a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (wyrok NSA z 30.03.2010 r. II OSK 600/09). Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można by mówić wówczas, gdy wynik - nawet najbardziej ogólnej, potencjalnej - analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu byłby w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji, wręcz nie dawałby się z nimi pogodzić (wyrok WSA w Poznaniu z 18.12.2013 r. II SA/Po 532/13, wyrok WSA w Olsztynie z 19.01.2012 r. II SA/Ol 916/11). O rażącym naruszeniu prawa można byłoby zatem mówić, gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie byłoby możliwe ustalenie, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy (wyrok NSA z 16.03.2012 r. II OSK 2559/10). Odnosząc powyższe stanowisko orzecznicze na grunt zawisłej przed Sądem sprawy należy stwierdzić, że Kolegium – rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – nie dokonało oceny jej legalności właśnie pod kątem spełniania wymogu ustawowego jakim jest sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej. W tym zakresie podzielić należało zarzuty skargi, gdzie wskazuje się, że pomimo tego, że w aktach administracyjnych znajduje się formalnie taki dokument, to jednak jego treść budzi oczywiste, wyraźne i bezsporne wątpliwości w zakresie spełnienia wymagań wynikających z przepisów prawa. Przede wszystkim należy zauważyć, że z tego dokumentu nie wynika w jaki sposób wyznaczony został obszar analizowany. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Zgodnie z ustępem 2 powołanego przepisu rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W powołanej regulacji stanowi się o wielkości minimalnej obszaru analizowanego (nie mniej niż 50 metrów), a także określa się ogólną zasadę wyznaczania granic obszaru, jednocześnie nie zakreśla wartości maksymalnej. Jak podnosi pełnomocnik skarżących, a jest to widoczne biorąc pod uwagę załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy, Kolegium nie zbadało prawidłowości wyznaczenia w opisany sposób obszaru analizowanego i to w sytuacji, w której z treści załącznika graficznego decyzji nie da się w istocie wywnioskować w jaki sposób obszar ten został wyznaczony. Zarówno urbanista przygotowujący analizę urbanistyczną, jak i organ I instancji, a zanim Kolegium, zaniechali jakichkolwiek rozważań na temat sposobu ustalenia frontu działki przy planowanej zabudowie kubaturowej, co ma kluczowe znaczenie dla wyznaczenia wokół działki inwestycyjnej obszar analizowanego. Brak przeprowadzenia weryfikacji sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego wokół działki budzi daleko idące konsekwencje dotyczące prawidłowości analizy urbanistycznej oraz jej wyników. Wykonanie prawidłowej, odpowiadającej wymogom określonym w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozporządzeniu w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, analizy urbanistycznej ma bowiem fundamentalne znaczenie dla sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy. To właśnie w ramach tego opracowania dokonuje się analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. na obszarze gdzie ma powstać nowa zabudowa. Podstawą stwierdzenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu są łącznie: część tekstowa oraz część graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób, który uniemożliwia określenie jaki w istocie charakter ma zabudowa występująca na danym obszarze powoduje nieprzydatność takiej analizy albowiem nie wynika z niej czy planowana zabudowa daje się pogodzić występującą zabudową. Oceniając zatem w tym aspekcie sporządzoną analizę należy w pierwszej kolejności wskazać, że przepisy rozporządzenia w sprawie wymagań w sposób jednoznaczny regulują kwestię parametrów zabudowy w zakresie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (§ 1). Począwszy od § 4 rozporządzenie w sprawie wymagań określa metodę ustalania tych parametrów. Polega to na tym, że rozporządzenie w sprawie wymagań określa zasady ustalania (wyliczania) tych parametrów /zasada i wyjątki/. Z treści kontrolowanej decyzji nie wynika aby Kolegium dokonało pod tym względem weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest w tej materii rolą tut. Sądu zastępować organu administracji, ale już pobieżna analiza pod tym względem decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, wskazuje, że wymyka się ona jakiejkolwiek kontroli biorąc pod uwagę nie tylko podniesione wcześniej wątpliwości dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego ale także brak określenia na takim obszarze istniejących parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W badanym przypadku treść analizy nie odnosi się do rzeczywistych funkcji oraz nie przedstawia rzeczywistych cech zabudowy i zagospodarowania terenu, omawiając ogólnikowo i pobieżnie jedynie w jednym akapicie teren i zabudowę, w otoczeniu których ma powstać planowana inwestycja. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ takie parametry jak gabaryty i formy architektoniczne obiektów budowlanych, linie zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu powiązane zostały z wyrażoną w art. 61 u.p.z.p. zasadą dobrego sąsiedztwa. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuujący tą zasadę uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze, który jest obszarem analizowanym pod kątem wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Przechodząc w tym miejscu do poddanego szczególnej analizie w zaskarżonej decyzji aspektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, w ocenie Sądu, Kolegium w sposób dowolny odniosło się do zarzutów stawianych decyzji organu I instancji, formułując stwierdzenie, że "budowa strzelnicy sportowo-rekreacyjnej na działkach (...) jest niewątpliwie uzupełnieniem funkcji mieszkaniowej i zagrodowej terenów sąsiednich". Kolegium w żaden sposób nie wykazało, powołując się na wyniki analizy urbanistycznej w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, że usytuowanie strzelnicy w sąsiedztwie działek zabudowanych jednorodzinnie oraz zagrodowo nie prowadzi do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Stwierdzenie, że planowana strzelnica sportowo-rekreacyjna stanowić będzie kontynuację zagospodarowania terenu istniejącego na działkach sąsiednich, wymagała skontrolowania przez Kolegium obszaru analizowanego i zabudowy występującej na działkach tym obszarem objętych, czego organ ten nie przeprowadził. Przyznając w jednym rację Kolegium, że kontynuacja wskaźników i funkcji, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność a więc pewne odstępstwa, tym niemniej wymagane jest zachowanie warunku harmonii (ładu przestrzennego). Kolegium w żadnym zakresie nie wykazało, że projektowana inwestycja nie odbiega od sąsiedniej zabudowy pod względem cech wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium będzie miało na uwadze dokonaną przez Sąd ocenę prawną w zakresie tego, że brak znamion przeprowadzenia analizy urbanistycznej lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy uznać należy za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.p. Inne uchybienia, w szczególności związane z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu czy szczegółowość i kompletność analizy lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygniecie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, zaś porównanie zamierzenia z otoczeniem nasuwa w sposób oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego. W przypadku zaskarżonej decyzji Kolegium nie przeprowadził w sposób prawidłowy i kompletny postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a uchybienia miały niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd odrzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a., Sąd ma możliwość miarkowania zwroty kosztów postępowania, których elementem jest także wynagrodzenie pełnomocnika. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, określając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika procesowego, Sąd uwzględnił zarówno stopień zawiłości sprawy jak i nakład pracy poczyniony przez niego w danej sprawie. W szczególności uwzględnieniu podlegał fakt, że skarga do sądu administracyjnego wniesiona została jednym pismem dla wszystkich skarżących, zawierała tożsame zarzuty co do każdego skarżącego i w istocie – poza wymienieniem skarżących na wstępie pisma procesowego – stanowiła jedno, nierozłączne pismo. Uzasadnienie skargi również nie traktowało sytuacji prawnej czy faktycznej skarżących rozłącznie (odmiennie), odnosiło się bowiem do wszystkich kwestii zbiorczo i generalnie.