II SA/Ol 916/11

Dnia 19 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zmiany warunków zabudowy – odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku T. C., stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie zmiany decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - socjalnego i garażu wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr "[...]" w obrębie A, w gminie A, w części dotyczącej warunków kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, zmieniając ustalenia dotyczące geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości elewacji do okapu, tak dla budynku biurowo-socjalnego jak również dla garażu wolnostojącego. W motywach uzasadnienia decyzji Kolegium przyjęło, że decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie zmiany decyzji własnej tegoż organu, wydana została z rażącym naruszeniem prawa procesowego, czyli art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium uchylenie lub zmiana decyzji w oparciu o art. 155 kpa, nie dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, jako decyzji deklaratoryjnej i związanej. Dodatkowo wskazano, iż przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji nie uzyskał zgody pozostałych stron postępowania. W orzecznictwie zaś ugruntowany jest pogląd, iż dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa bez zgody stron postępowania stanowi rażące naruszenie prawa procesowego stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji i na tę okoliczność, wskazany został wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006r., IV SA/Wa 679/06. Z decyzją Kolegium z dnia "[...]" nie zgodził się A. P. Zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że uchylona decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym obarczona jest wadą nieważności. Wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]". Ustosunkowując się do przedstawionych w decyzji Kolegium poglądów na temat pojęcia rażącego naruszenia prawa i charakteru prawnego decyzji w sprawie warunków zabudowy stwierdził, że zaprezentowane poglądy (orzecznictwa i doktryny) co do charakteru prawnego decyzji w sprawie warunków zabudowy i prawnych możliwości jej zmiany, oddają tylko jedno stanowisko, z jakim możemy spotkać się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Podniósł, że Kolegium pomija milczeniem stanowisko odmienne reprezentowane tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie. Wskazał, że kwestia różnicy poglądów na ten temat jest o tyle istotna, że w świetle praktyki orzeczniczej nie można traktować jako rażącego naruszenia prawa takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Przytoczył orzecznictwo sądowe odnośnie pojęcia rażącego naruszenia prawa. W ocenie wnioskodawcy, decyzja o warunkach zabudowy jest powszechnie zmieniana na podstawie art. 155 Kpa. Tytułem przykładu wskazał, że na stronie internetowej urzędów administracji można pobrać gotowe formularze wniosku o zmianę decyzji o warunkach zabudowy i załączył przykładowy wniosek z Urzędu Miasta B. W ocenie wnioskodawcy dopuszczalna jest nie tylko zmiana decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 kpa, ale również nie jest wymagana zgoda innych podmiotów oprócz wnioskodawcy. Następnie decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło własną decyzję z dnia "[...]" i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie zmiany decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-socjalnego i garażu wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr "[...]" w obrębie A, w gminie A, w części dotyczącej warunków kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, zmieniając ustalenia dotyczące geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości elewacji do okapu, tak dla budynku biurowo-socjalnego jak również dla garażu wolnostojącego. Kolegium podniosło, że decyzja Wójta Gminy wydana została w trybie określonym w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten na dzień wydania decyzji stanowił, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Według organu należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że odnośnie trybu stosowania art. 155 kpa orzecznictwo sądowe nie jest jednolite. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy należą do tzw. decyzji związanych, co oznacza, że o ile łącznie spełnione są przesłanki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w tym o ile decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, to właściwy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Z jednej strony rzeczywiście w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, zgodnie z którym Sąd stwierdził, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 kpa mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011r. CI OSK 607/10). Tymczasem odmienne stanowisko wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2010r. (II OSK 1725/09, LEX nr 746754), w którym Sąd stwierdził, że zmiana decyzji o warunkach zabudowy może być dokonana w oparciu o przepisy art. 154 lub art. 155 kpa, o ile jest taka potrzeba. Już z tego względu zachodziła podstawa do uchylenia decyzji Kolegium z dnia "[...]" i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]", o co wnosił wnioskodawca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według organu nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdy istnieją możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne. Tak więc w sytuacji gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne lub też przepis nie rozstrzyga wprost spornej kwestii, a jego wykładnia jest kształtowana przez orzecznictwo sądów (organy administracji publicznej), to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Z kolei jeżeli chodzi o kwestię zgody stron, która stanowi jeden z warunków stosowania przepisu art. 155 kpa, to wskazano, iż w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 sierpnia 2009r. (II SA/Rz 596/08, LEX nr 553203) podniesiono, że przez nabycie prawa, w rozumieniu art. 155 kpa, rozumieć należy uzyskanie przez dany podmiot uprawnienia, będącego efektem skonkretyzowania oznaczonej normy prawa materialnego. Żadna inna strona, poza inwestorem, nie nabywa prawa w wyniku ustalenia warunków zabudowy. Zaznaczono przy tym, że przepis art. 155 kpa nie ustanawia warunku, aby każda ze stron nabyła prawo na mocy decyzji ostatecznej. Skargę na ww. decyzję wywiódł T. C. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącego pierwotna decyzja Kolegium nie powinna być uchylona bowiem stanowisko w niej zawarte zasługuje na aprobatę. W żadnym zaś wypadku nie można podzielić poglądu Kolegium zawartego w zaskarżonej decyzji, iż brak ustaleń na mocy § 4, § 5 i § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Analiza art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma bowiem charakter konstytutywny, bezwzględny i nie pozwalający na jakiekolwiek odstępstwa od jej dokonywania. Dlatego też w ocenie skarżącego brak ustaleń na mocy art. 61 ust. 1 i 7 ustawy w związku z § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia oznacza wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca podkreśliła w tym kontekście, że odmienną sytuacją jest ta, kiedy organ błędnie stosuje rozporządzenie (wada zwykła), od tej kiedy w ogóle nie stosuje nakazów wynikających z rozporządzenia, a w istocie z art. 61 ustawy (wówczas mamy do czynienia z wadą kwalifikowaną). W skardze wskazano, że obowiązek wyznaczenia linii zabudowy jest bezwzględny, a jego uchybienie, a także uchybienie pozostałym obowiązkom z § 5 i 6 rozporządzenia oznacza, że decyzja bez tych elementów nie może funkcjonować w praworządnym państwie, bowiem przeczy samej istocie ustalania warunków zabudowy. Takie zaś wady, które naruszają samą istotę na jakiej mają się opierać ustalenia warunków zabudowy muszą być kwalifikowane jako wady rażącego naruszenia prawa. Ponadto skarżący podniósł, że zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy doprowadziła do tego, że zamiast wnioskowanego budynku biurowo-socjalnego powstanie baza sprzętowa, co ewidentnie stanowi obejście prawa. Nadto nie dostrzeżono, że rzeczony teren nie ma dostępu do drogi publicznej nawet pośrednio. Skarżący w konkluzji zaznaczył, że w jego ocenie nie wolno zmieniać decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 kpa. Możliwe jest jedynie złożenie nowego wniosku, który powinien być ponownie zbadany co do zgodności z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże nawet gdyby przyjąć pogląd przeciwny to według autora skargi na gruncie niniejszej sprawy organ zobowiązany był dokonać wszelkich analiz zgodnie z istotą art. 61 ust. 1 wspomnianej uchwały w związku z odpowiednimi przepisami rozporządzenia, czego zaniechał. Ponadto skarżący zaznaczył, że ewentualna zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa mogłaby nastąpić wyłącznie za zgodą stron. Skarżący zaznaczył również, że przedstawionych w skardze argumentów nie mógł zaprezentować Wójtowi, gdyż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu przed tym organem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium podkreśliło, że decyzja ostateczna Wójta Gminy z dnia "[...]" podjęta została po analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zaznaczył również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się zmianę decyzji ustalającą warunki zabudowy na podstawie art. 155 kpa. Następnie w piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2011r. T. C. podniósł, że Kolegium w odpowiedzi na skargę nie odniosło się do głównego zarzutu, a mianowicie, że nie jest dopuszczalna zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa bez zgody pozostałych stron postępowania. Skarżący wskazał również, że błędny jest pogląd zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, iż przy zmianie decyzji w trybie art. 155 kpa nie jest wymagana stosowna analiza w zakresie zmienianej decyzji. Ponadto skarżący stwierdził, że próba uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia dopiero w odpowiedzi na skargę jest spóźniona. W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2012r. Kolegium w dalszym ciągu podtrzymało stanowisko w sprawie. Ponadto wskazało, że w postępowaniu przed Wójtem jedyną stroną był inwestor, dlatego też chybiony jest zarzut skarżącego jakoby dla zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy niezbędna była zgoda pozostałych stron. Kwestia zaś nie uczestniczenia skarżącego w tym postępowaniu była przedmiotem postępowania wznowieniowego wszczętego na wniosek strony skarżącej i zakończonego wydaniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Kolegium uchyliło własną decyzję z dnia "[...]" i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie zmiany decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-socjalnego i garażu wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr "[...]" w obrębie A, w gminie A. Przede wszystkim trzeba podnieść, że w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy należy do tych decyzji, do których stosuje się art. 155 kpa. Potwierdza to aktualne orzecznictwo sądowoadmininistracyne. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010r., II OSK 1725/09 przyjęto pogląd, że zmiana decyzji o warunkach zabudowy może być dokonana w oparciu o przepisy art. 154 kpa lub art. 155 kpa, o ile jest taka potrzeba (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. II OSK 367/07, Lex nr 468573 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2010 r. II SA/Kr 208/10, Lex nr 577109). Trzeba jednak mieć też na uwadze, że w myśl art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Oczywistym przy tym jest, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją, na mocy której strona nabywa prawo. Przyjąć trzeba, że skoro strona wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji o warunkach zabudowy to w istocie jest równoznaczne ze zgodą na zmianę tej decyzji. Jednak przez zgodę strony, o której mowa w art. 155 k.p.a., niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej rozumieć trzeba nie wyłącznie zgodę strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. II OSK 367/07 Lex nr 468573). Jednakże na gruncie przedmiotowej sprawy na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i decyzji zmienianych stroną tych postępowań był tylko inwestor. W takiej zaś sytuacji nie można mówić o nie dopełnieniu obowiązku zapytania o zgodę na zmianę decyzji tej jedynej strony, która przecież wnioskowała o taką zmianę. Zarzut zaś skarżącego dotyczący niezawinionego braku udziału w rzeczonym postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest podstawą wznowienia postępowania administracyjnego, co też nastąpiło w sprawie na wniosek T. C. Nie mniej jednak należy mieć na uwadze, że Kolegium rozpoznawało sprawę i wydawało swoje rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują zaś trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Kolegium rozpoznając sprawę w II instancji w trybie stwierdzenia nieważności przyjęło, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdy istnieją możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne. Tak więc w sytuacji gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne lub też przepis nie rozstrzyga wprost spornej kwestii, a jego wykładnia jest kształtowana przez orzecznictwo sądów (organy administracji publicznej), tak jak to ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy w przypadku art. 155 w kontekście zmiany decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o omówioną wyżej argumentację, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. W ocenie Sądu przyjęcie takiego stanowiska przez organ nie uczyniło jednak zadość obowiązkowi wnikliwego zbadania przesłanki rażącego naruszenia prawa w kontekście rzeczonego przepisu art. 155 kpa na gruncie niniejszej sprawy. Warto w tym miejscu jeszcze raz przywołać całościową regulację tego przepisu, według, którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Na gruncie przedmiotowej sprawy organ nie zbadał w szczególności czy przepisy szczególne nie stoją na przeszkodzie w zastosowaniu art. 155, a więc czy te przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy. Przez przepisy szczególne w spornej sprawie należy rozumieć przede wszystkim regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 03, Nr 164, poz. 1588). Tymczasem w decyzji z dnia "[...]". Wójta Gminy zmieniającej pierwotną decyzję z dnia "[...]" o warunkach zabudowy, modyfikacji uległy istotne parametry inwestycji. Na przykład przewidziano w przypadku garażu wolnostojącego geometrię dachu jako dwuspadowego lub wielospadowego z elementami dachów płaskich, podczas gdy w pierwotnej decyzji nie ma mowy o elementach dachów płaskich. Ponadto zmieniono tak kluczowe parametry budynków (tj. budynku biurowo – socjalnego i garażu wolnostojącego) jak szerokość elewacji frontowych. W żaden sposób jednak nie uzasadniono w decyzji zmieniającej, ani też nie przedstawiono analizy tego czy zmiana tych kluczowych przecież parametrów inwestycji jest zgodna z przepisami szczególnymi wspomnianych już aktów prawnych. Dostrzec trzeba, że z analizy funkcji i zagospodarowania terenu załączonej do pierwotnej decyzji Wójta Gminy w żaden sposób nie wynika, czy proponowana modyfikacja parametrów jest zgodna z wymienionymi wyżej przepisami szczególnymi. Z przeprowadzonej analizy w ogóle nie wynika na jakiej podstawie organ ustalił szerokość elewacji frontowych. Tym bardziej nie sposób przyjąć, że możliwa jest zmiana takich elewacji poprzez ich poszerzenie w decyzji wydanej na podstawie art. 155 kpa. Dlatego też Kolegium w trybie stwierdzenia nieważności powinno zbadać w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, czy Wójt Gminy zmieniając parametry inwestycji nie naruszył w sposób rażący art. 155 kpa poprzez brak analizy w sprawie przepisów szczególnych i brak wykazania, że te przepisy nie sprzeciwiają się zmianie decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczyć tu trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, że możliwa jest zmiana parametrów inwestycji w trybie art. 155 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 293/11, Lex nr 890155), jednakże modyfikacja ta w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie musi wynikać ze stosownej analizy urbanistyczno-architektonicznej, przy czym w przepisach nie sformułowano wprost wymogu, że musi to być nowa analiza. Można zatem oprzeć się na analizie załączonej do pierwotnej decyzji, jednakże musi z niej wynikać, że zastosowanie nowych parametrów jest możliwe i nie stoi w sprzeczności z przepisami szczególnymi. Jednocześnie należy podnieść, że tylko w ogóle brak znamion przeprowadzenia analizy lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można uznać za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inne uchybienia, w szczególności związane z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu czy szczegółowość i kompletność analizy lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygnięcie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, zaś porównanie zamierzenia z otoczeniem nasuwa w sposób oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2011r., II OSK 1698/10). Tymczasem ze sporządzonej analizy nie wynika, by ustalono w niej szerokość elewacji frontowych. Nie określono więc w analizie koniecznych parametrów nowej zabudowy, a decyzja wydana w trybie art. 155 kpa przez Wójta Gminy poszerza w sposób istotny szerokości elewacji frontowych, nie wiadomo jednak w oparciu o jakie kryteria. Podobnie nie wiadomo na jakiej podstawie w decyzji zmieniającej przyjęto, że dopuszczalna jest zmiana geometrii dachu, skoro nie wynika to z przyjętej analizy. Kolegium winno więc ocenić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy odstąpienie od ustalenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można uznać za rażące naruszenie prawa w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]". Zasadnym jest w konkluzji nadmienić, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 917/11 uchylił już decyzję Kolegium zapadłą w II instancji, którym to rozstrzygnięciem Kolegium uchyliło własną decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy dla rzeczonej inwestycji, co dodatkowo przemawia za uchyleniem decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia, która dotyczy przecież wspomnianej decyzji zmieniającej pierwotną decyzję Wójta z dnia "[...]". W związku z powyższym, Sąd w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach rozstrzygnięto w pkt II sentencji wyroku. W pkt III orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu