II SA/Wr 599/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia 30 czerwca 2005 roku Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ś. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 26 sierpnia 2005 r. J. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia 30 czerwca 2005 roku Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ś., zarzucając podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu skarżący nie wezwał organu - Rady Miejskiej w Ś. - do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - zwanej dalej u.s.g. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z powołanym wyżej art. 101 u.s.g. aby skutecznie wnieść skargę należy wyczerpać tok instancji w postępowaniu przed organem administracji. Oznacza to tyle, iż należy spełnić warunek zawarty w ust. 1 tegoż przepisu. Dopiero po spełnieniu tego wymagania, a więc wezwaniu do usunięcia naruszenia, skargę należy uznać za złożoną prawidłowo. Z akt sprawy i korespondencji Sądu wynika, iż skarżący nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. Pism skarżącego z dnia 25 kwietnia 2005 r. oraz z 25 czerwca 2005 r. nie można traktować jako wezwania, gdyż dotyczą one jedynie fazy powstawania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konkretnie nie ustosunkowania się organu do uwag Sygn. akt II SA/Wr 599/05 skarżącego wniesionych do projektu planu i są datowane na okres przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niewątpliwie tą przyczyną jest także niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia nie jest typowym środkiem zaskarżenia, lecz nadzwyczajnym, dającym legitymowanemu podmiotowi możliwość kwestionowania działania organu w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ (tak T. Woś w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, s. 241). Podobnie Z. Leoński "Wezwanie z art. 101 jest nie sformalizowanym lub mało sformalizowanym administracyjnym środkiem zaskarżenia, który ma uruchomić kontrolę Rady przez samą Radę" w Glosa do wyroku NSA z dnia 19 października 1992r., IV SA 931/92 (1994/6/105 - t. l). Należy jednak podkreślić, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że fakt, iż skarga na uchwałę rady gminy została przez NSA odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu tej uchwały przez tę samą osobę, gdy przyczyną wcześniejszego odrzucenia skargi było niedopełnienie warunku określonego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1990 r., Nr 16, poz. 95 ze zm.), polegającego na wezwaniu rady do usunięcia naruszenia interesu prawnego, w późniejszym czasie warunek ten zaś został spełniony ( Postanowienie NSA z 1 XII 1993r. -I SA 892/93). Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.