II SA/Wr 605/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B.P.–S. i W.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podjęcie zawieszonego postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., Prezydent W. podjął z urzędu postępowanie wszczęte na wniosek J. i M.L. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego /podpiwniczonego – garaże podziemne/, wysokość budynku max. 3 kondygnacje, budowie przyłączy instalacji i zagospodarowania terenu, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. [...], oznaczenia geodezyjne: obręb Z., AM-5, działka nr 18/5. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] postanowieniem Nr [...] zawieszono postępowanie w w/w sprawie na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 34 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...], która dotyczy wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za zespół przyrodniczo-krajobrazowy części Śródmieścia we W. w granicach wyznaczonych przez S.O. od zachodu, K.Ż. od północy i północnego wschodu, od południa – K.O. i rzekę O. Z dniem 1 maja 2004 r. – jak wskazał Prezydent W. - nastąpiła zmiana regulacji prawnej w powyższym zakresie, ponieważ weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880/, która w art. 161 uchyliła obowiązującą dotychczas ustawę z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 99 z 2001 r., poz. 1079 ze zm./. Ustawa ta, w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującej regulacji, nie przewiduje obowiązku uchwalenia planów miejscowych dla obszarów poddawanych ochronie przez radę gminy. Na terenie zaś, którego dotyczy podjęte postępowanie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Z. przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] /Dz. U. [...]/. Zatem działając w oparciu o art. 97 § 2 k.p.a., po stwierdzeniu ustąpienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, organ postanowił jak w rozstrzygnięciu. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli W. i B.S., podnosząc, że wejście w życie nowej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880/ nie uchyliło obowiązku ustanowienia planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie, albowiem w myśl art. 44 ust. 2 tej ustawy uchwała rady gminy dotycząca ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego może określać m.in. sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obszaru. Zgodnie bowiem z obowiązującą wciąż uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za zespół przyrodniczo-krajobrazowy części Śródmieścia we W. w granicach wyznaczonych przez S.O. od zachodu, K.Ż. od północy i północnego wchodu, od południa – K.O. i rzekę O., dla powołanego zespołu powinien być ustanowiony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który uprzednio winna zaopiniować Rada Naukowa Sz.Z.P.-K. /§ 8 w związku z § 3 ust. 2 uchwały/. W myśl zaś § 6 ust. 1 uchwały - Rada Naukowa na obszarze Sz.Z.P.-K. opiniuje przeznaczenie terenów zieleni nieurządzonej oraz technicznego zaplecza ogrodniczego na inne cele poza turystyką, rekreacją i edukacją ekologiczną. Dodatkowo strony podniosły, że plan zagospodarowania przestrzennego, na który powołuje się organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie został zaopiniowany przez Radę, w związku z czym został uchwalony z obrazą przepisów prawa. W świetle zaś powyższych rozważań nie nastąpiło - zdaniem odwołujących – uchylenie przesłanek do zawieszenia postępowania, stąd zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że w myśl art. 85 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi zatem, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z wniosku z dnia 15 stycznia 1999 r., a nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. omawiane postępowanie należy poddać regulacji prawnej zawartej w uprzednio obowiązującej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do meritum sprawy, Kolegium stwierdziło, iż przesłanką uzasadniającą zwieszenie postępowania była sytuacja wskazana w przepisie art. 45 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, albowiem w myśl art. 34 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, obowiązującej na dzień wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, dla zespołów przyrodniczo-krajobrazowych poddawanych ochronie przez radę gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzało się obowiązkowo. Obszar, na którym znajduje się działka nr 18/5, objęta planowaną inwestycją, Rada Miejska W. postanowiła, w drodze uchwały Nr [...] z dnia [...], poddać pod ochronę w formie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie przepisów szczególnych, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Wobec tego, jak zauważyło Kolegium, nastąpiło zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie. W zakresie podjęcia zawieszonego postępowania, Kolegium wskazało, że ogólną zasadę wprowadza przepis art. 97 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Kolegium wskazał przy tym, że z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880/, która uchylając poprzednią regulację prawną, zrezygnowała z obowiązku uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla obszarów poddawanych ochronie przez radę gminy. Tym samym teren potencjalnego zainwestowania nie był już objęty obowiązkiem sporządzenia planu, powodującym konieczność zawieszenia postępowania lokalizacyjnego. Ponadto w dniu 22 października 2005 r. dla obszaru, na którym znajduje się planowana inwestycja, wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] /Dz. Urz. Woj. [...]/. Wejście w życie powyższego przepisu gminnego również powoduje w ocenie Kolegium - konieczność podjęcia postępowania, z uwagi na fakt, że ustąpiła przesłanka uzasadniająca jego zawieszenie. Odnosząc się do zarzutów stron, Kolegium wyjaśniło, iż uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego następuje zgodnie z procedurą określoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie podlega kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie wnieśli B.P.-S. i W.S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, polegające na tym, że mimo zgłoszenia pismem z dnia 6 marca 2003 r. udziału w sprawie przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej we W., Kolegium nie uwzględniło w ogóle tego faktu. Fakt ten został natomiast uwzględniony w postanowieniu wydanym również w dniu [...] dotyczącym zdaniem skarżących - tej samej sprawy, lecz o Nr [...]. Z tego chociażby względu skarżone postanowienie w ocenie skarżących - winno zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, Kolegium stwierdziło, że pismem z dnia 17 lipca 2001 r. /znak [...]/ Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. zgłosił udział we wznowionym z urzędu postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...]., Nr [...], utrzymaną w mocy na drodze decyzji SKO we W. z dnia [...] /Nr [...]/. Zawiadomienie o wznowieniu powyższego postępowania zostało zawarte w piśmie z dnia 28 czerwca 2001 r., a następnie w postanowieniu Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...]. Decyzją zaś z dnia [...], Nr [...] Prezydent W. umorzył jako bezprzedmiotowe omawiane postępowanie wznowione z urzędu. Wobec zaistniałego stanu faktycznego, Prokurator pismem z dnia 8 maja 2002r. /znak [...]/, poinformował, że odstępuje od dalszego udziału w sprawie. Wobec tego Kolegium stwierdziło, iż udział Prokuratora Prokuratury Okręgowej we W. dotyczył wznowionego z urzędu postępowania, wydane natomiast przez SKO we W. zaskarżone postanowienie z dnia [...] dotyczy postępowania, w którym nie zgłosił udziału Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji /postanowień/, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji /postanowienia/. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Wskazać przy tym należy, że decyzja administracyjna /postanowienie/ jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej /postanowienia/ przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 ust. 1 lit a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /lit. b/, bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy /lit. c/ Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy organ pierwszej instancji, tj. Prezydent W. miał dostateczną podstawę do wydania w oparciu o przepis art. 97 § 2 k.p.a. postanowienia z dnia [...], Nr [...] o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji we W. przy ul. [...], oznaczenia geodezyjne: obręb Z., AM-5, działka nr 18/5. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że przed organem pierwszej instancji wszczęte zostało z dniem 15 stycznia 1999 r. postępowanie zainicjowane wnioskiem J. i M.L. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego /podpiwniczonego – garaże podziemne/, wysokość budynku max. 3 kondygnacje, budowie przyłączy instalacji i zagospodarowania terenu, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. [...], oznaczenia geodezyjne: obręb Z., AM-5, działka nr 18/5. Niesporne jest także w sprawie, że postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Prezydent W. powołując się m.innymi art. 34 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody i w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte w/w wnioskiem J. i M.L. Należy w tym miejscu zauważyć, że w myśl art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z powyższego zatem wynika – podzielając tym samym stanowisko Kolegium, że skoro przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało z dniem 15 stycznia 1999 r. na wniosek J. i M.L., to zasadnym było prowadzenie postępowania na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./. W tej sytuacji istotny był przepis art. 45 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, iż dla obszarów, dla których, zgodnie z art. 13 ust. 1, istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. W myśl zaś przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo, jeżeli przepisy szczególne tak stanowią. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że teren działki realizacji przyszłej inwestycji znajduje się w obszarze, który został poddany szczególnej regulacji, a z której wynikał obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem wynika z akt sprawy, na obszarze, w obręb którego wchodzi działka nr 18/5, uchwałą z dnia [...], Nr [...] Rada Miejska W. z dniem 1 stycznia 2002 r. wprowadziła ochronę indywidualną w drodze uznania za zespół przyrodniczo-krajobrazowy części Śródmieścia we W. w granicach wyznaczonych przez S.O. od zachodu, K.Ż. od północy i północnego wschodu, od południa – K.O. i rzekę O. W myśl natomiast art. 34 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm./, obowiązującej na dzień wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, dla zespołów przyrodniczo-krajobrazowych poddawanych ochronie przez radę gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzało się obowiązkowo. Wobec powyższego, organ I instancji zasadnie zawiesił w dniu [...] postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr 18/5, AM-5, obręb Z., położonej przy ul. [...] we W., do czasu uchwalenia planu. Jednakże plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego dla określonego powyższą uchwałą z dnia [...], Nr [...] Rady Miejskiej W. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego części Śródmieścia we W. w granicach wyznaczonych przez S.O. od zachodu, K.Ż. od północy i północnego wschodu, od południa – K.O. i rzekę O., do dnia 1 maja 2004 r., czyli do dnia utraty mocy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, nie został uchwalony. Z dniem zaś 1 maja 2004 r. nastąpiła zmiana regulacji prawnej w zakresie wskazanym w cyt. wyżej art. 34 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, bowiem w tym dniu, tj.1 maja 2004 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880/, która w art. 161 orzekła o utracie mocy dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującej regulacji - nie przewiduje obowiązku uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla obszarów poddawanych ochronie przez radę gminy. W tym stanie faktycznym i prawnym zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że teren potencjalnego zainwestowania, określony wnioskiem inwestorów z dnia 15 stycznia 1999 r., nie był już objęty obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a o którym była mowa w w/w art.34 ust.2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Istotną przy tym okolicznością jest wejście w życie z dniem 22 października 2005 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] /Dz. Urz. Woj. [...]/, gdzie obszar objęty tym planem obejmuje także teren planowanej /spornej/ inwestycji. Skoro zatem niewątpliwe jest w sprawie, że dla terenu, którego dotyczy wniosek inwestorów z dnia 15 stycznia 1999 r. obowiązuje od 22 października 2005 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., uchwalony opisaną wyżej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W., to tym samym można było przyjąć, jak uczyniły organy, że ustąpiła przyczyna zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z przepisem art. 97 § 2 k.p.a. - gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zasadne w tej sytuacji było wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...], Nr [...] o podjęciu z urzędu postępowania zawieszonego opisanym wyżej postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...]. Podzielić także należy stanowisko Kolegium, że zarzuty skarżących dotyczące procedury uchwalania w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., pozostają w niniejszym postępowaniu poza kontrolą tegoż organu, z tej to przede wszystkim przyczyny, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem właściwym do przeprowadzania kontroli /oceny/ przedmiotowej uchwały. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego udziału w sprawie Prokuratora Prokuratury Okręgowej we W., należy zauważyć, że - jak to słusznie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę - pismem z dnia 17 lipca 2001 r. /znak [...]/ Prokurator zgłosił wprawdzie swój udział, jednakże jedynie we wznowionym z urzędu postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...]. Z uwagi zaś na umorzenie tego postępowania /decyzja Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...]/ Prokurator, pismem z dnia 8 maja 2002 r. /znak [...]/, poinformował, że odstępuje od dalszego udziału w sprawie. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej we W. z dnia 6 marca 2003 r. /znak [...]/, który zgłosił udział, ale w sprawie oznaczonej sygn. [...], wszczętej na wniosek R.L. i M.L. z dnia 4 lutego 2003 r., czyli do innego, odrębnego postępowania. Wobec powyższego należało przyjąć, że zgłoszenie udziału Prokuratora Prokuratury Okręgowej we W. nie dotyczyło postępowania zwykłego wszczętego wnioskiem M. i J.L. z 15 października 1999 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych w nim postanowień w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. W tym postępowaniu Prokurator nie zgłosił udziału. Dopiero pismem z dnia 27 września 2007 r. /znak [...]/ Prokurator Prokuratury Okręgowej we W. zgłosił udział w sprawie o ustalenie na rzecz M. i J.L. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, czyli już po wydaniu zaskarżonych w tej sprawie postanowień. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonych postanowień, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała, by postanowienia te wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się zatem na przepisie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.