II SA/Wr 606/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), , Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Wojewody D na uchwałę Rady Miejskiej w N z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały nr [...]Rady Miejskiej w N. z dnia [...] . w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "M. [...]-[...] i dawnego obszaru górniczego "M. [...] " w gminie N. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości. W dniu 30 stycznia 2007 roku Rada Miejska w N. podjęła na podstawie art.18 ust. 2, pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, póz. 1591 z późn. zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dn. 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) i art. 53 ustawy z dn. 4 lutego 1994 Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. nr 228, póz. 1947 z późn. zm.) - uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego M. [...]-[...] i dawnego obszaru górniczego M. [...] w gminie N. . Wskazana uchwała została poprzedzona przeprowadzeniem procedury wymaganej dla podjęcia tego typu aktu prawa miejscowego i została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa D. nr [...] poz. [...] z [...] r. roku. Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. podjętą na podstawie art. 18 ust. 2, pkt15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001 r. nr 142, póz. 1591 z późn. zm.), art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005 r. nr 228, póz. 1947 z późn. zm.) oraz w związku z uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w N. z dnia [...]. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "M. [...]-[...] " i dawnego obszaru górniczego "M. " w gminie N. , Rada Miejska w N. dokonała zmiany § 18 wydanej wcześniej przez siebie uchwały nr [...] z dnia [...] r., który otrzymał brzmienie "Stawkę procentową służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustala się w wysokości 20%". W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w wyniku powyższej nowelizacji z dnia 27 czerwca 2007 roku ustalono stawkę procentową dot. w/w opłaty w wysokości 20% dla całości obszaru objętego uchwałą z dnia [...] roku. Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Wojewoda D. domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości z uwagi na istotne naruszenie art. 14 ust. 1, art. 17, art. 19 w związku z art. 27 oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając złożoną skargę Wojewoda wywiódł, że przy podjęciu kwestionowanej uchwały nie zachowano procedury wynikającej z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę - w tym przypadku plan zagospodarowania przestrzennego, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z prawem. Tymczasem jak podkreślił organ nadzoru, Burmistrz N. przedkładając Wojewodzie D. przedmiotową uchwałę nie przesłał do organu nadzoru dokumentacji planistycznej dotyczącej tej uchwały i zarazem potwierdzającej realizację czynności przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezrealizowanie przez Burmistrza obowiązku doręczenia wraz z podjętą uchwałą dokumentacji prac planistycznych, jest w ocenie organu nadzoru równoznaczne z nieprzeprowadzeniem, w niezbędnym zakresie, procedury przewidzianej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem, zgodnie z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany. Oznacza to, że ustawodawca na mocy art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadził generalną zasadę, zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmienia się w takim trybie, w jakim został on uchwalony. Procedurę zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinno rozpocząć podjęcie na podstawie art. 14 ust. l w związku z art. 27 ustawy, uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu. Nie można także, zdaniem Wojewody D. , pominąć odpowiedniego stosowania regulacji dotyczących trybu sporządzenia planu, w szczególności art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Czynności przewidziane w art. 17 przeprowadzane są w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W ocenie organu nadzoru ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje radzie gminy kompetencji ani możliwości decydowania o tym, czy przeprowadzanie procedury planistycznej jest w danym przypadku konieczne, zasadne i celowe czy też nie. Zdaniem organu nadzoru także zmiana czy też określenie wysokości stawki procentowej dla niektórych terenów nie daje podstaw do pominięcia procedury wymaganej art. 17 ustawy. Tym samym odpowiednie zastosowanie regulacji art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na radę gminy obowiązek powtórzenia czynności w zakresie niezbędnym dla dokonania zmian wysokości czy też dookreślenia stawki procentowej. W tym zakresie organ nadzoru uzasadniając zarzuty skargi powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 206/06, zgodnie z którym - cyt. "przepis art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma istotne znaczenie przede wszystkim ze względu na to, że zarówno przy jego uchwalaniu jak i przy jego zmianie, zagwarantowane jest zainteresowanym osobom prawo przedstawiania i obrony swoich interesów (...). Każde uchwalenie bądź zmiana planu zagospodarowania przestrzennego pociąga bowiem za sobą konsekwencje nie tylko w sferze prawa własności, ale również w sferze obciążeń finansowych". W wyroku tym, jak podniósł dalej organ nadzoru, Sąd rozpatrując zmianę wysokości stawki procentowej bez zachowania procedury wymaganej ustawą, stwierdził również, że okoliczność ta "nie ma wpływu na fakt, że zmianę planu zagospodarowania przestrzennego uchwalono bez zachowania procedury określonej w art. 17 ustawy. (...) Zgodnie też ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, regulacja zawarta w art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnosi się do trybu a nie do przedmiotu rozstrzygnięcia rady gminy. (...) Modyfikacja planu niezależnie od jej zakresu wymagać będzie w każdym przypadku podjęcia stosownych działań poczynając od uchwały o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego". Tymczasem Rada Miejska w N. podejmując przedmiotową uchwałę nie zrealizowała przesłanki z art. 17 w związku z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że nie została zachowana wymagana przez ustawodawcę procedura zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym uzasadniony jest wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska N. wniosła o jej oddalenie wskazując, że przepis art. 36 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym normuje sytuacje, w których konsekwencją regulacji wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wzrost wartości nieruchomości położonej na obszarze objętym planem. Opłata uiszczana gminie na tej podstawie została określona przez doktrynę i praktykę mianem renty planistycznej. Stanowi ona swoistą partycypację gminy w zyskach, jakie przynosi zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w związku ze zmianą ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W komentowanym przepisie wskazano jedynie górną wysokość tej opłaty, natomiast określenie obowiązującej stawki procentowej należy do kompetencji rady gminy. W oparciu o powyższe okoliczności Rada Miejska w N. stwierdziła, iż wysokość ustalonej stawki przez Radę Miejską w N. nie przekracza granicy ustawowej. Przedmiotem zaś nowelizacji było skreślenie następującego wyrażenia zawartego w dotychczasowym brzmieniu § 18 uchwały: "dla terenów oznaczonych symbolami 01 PE i 8 U". Efektem nowelizacji jest to, iż obecny zapis § 18 uchwały z dnia 30 stycznia 2007 roku ujednolica wysokość stawki tzw. "renty planistycznej" dla całego obszaru objętego przedmiotową uchwałą. Uprawnienie do dokonania nowelizacji z dnia [...] roku wynika zaś z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ustala regułę, iż ustalenia dotyczące stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, powinny zawierać stawki procentowe w przedziale od O % do 30 % i dotyczyć wszystkich terenów, określonych w projekcie planu miejscowego zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy, przy czym ich wielkość może być różna dla poszczególnych terenów lub grup terenów. Tym samym zaskarżona przez Wojewodę D. nowelizacja wynika z regulacji normatywnej określonej w powyższym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Równocześnie należy wskazać, iż błędny jest - w ocenie Rady Miejskiej - główny zarzut skarżącego o nie wykonaniu w sposób należyty procedury dotyczącej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowej sprawie, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma podstaw do prowadzenia pełnej procedury ustawowej dotyczącej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie są przedmiotem zmiany założenia planu, lecz przepisy dotyczące wysokości renty planistycznej, która to kwestia należy do wyłącznej kompetencji organu stanowiącego Gminy. Przedmiotowa kwestia nie jest objęta wymogami z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza iż Rada Miejska w N. mogła dokonać nowelizacji w przyjętym zakresie bez prowadzenia dodatkowej procedury wynikającej z przepisów w/w ustawy. Ponadto należy wskazać, iż organ skarżący w sposób nieuprawniony stawia tezę o zaniechaniu po stronie organów gminy doręczenia dokumentów wskazanych w treści skargi. Organ nadzoru w tym zakresie działa na zasadach określonych w K.p.a., jeżeli więc zakres materiałów przesłanych organowi nadzoru był niewystarczający, obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jednak organ nadzoru tego nie uczynił, tym samym zarzut w tym zakresie należy uznać za bezzasadny na obecnym etapie. Tym niemniej należy wskazać, iż zaskarżona nowelizacja nie wymagała procedury typowej dla zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co oznacza, iż Burmistrz nie musiał przedstawiać dodatkowych dokumentów niż te złożone razem z uchwałą pierwotną z dnia 30 stycznia 2007 roku. Wskazując na te okoliczności należy uznać, iż skarga Wojewody D. jest nieuprawniona i jako taka powinna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, a to musi doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego w całości. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Należy przy tym zauważyć, że przy czynnościach kontrolnych, Sąd związany jest stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dniu podjęcia zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżoną uchwałę Sąd uwzględnił skargę Wojewody D. , podzielając w pełni argumentację strony skarżącej zawartą w skardze. Na wstępie podkreślenia wymaga to, że zgodnie z przepisami rozdziału VII Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego, posiadającą osobowość prawną. Zgodnie z art. 171 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, a organami nadzoru nad tą działalnością są Prezes Rady Ministrów i wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych - regionalne izby obrachunkowe. Taką kontrolę pod kątem legalności sprawują także sądy administracyjne w myśl art. 184 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym m.in. uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1, art. 14, art. 17 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W ramach tych uprawnień gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego na jej obszarze. Działając w ramach posiadanych kompetencji i przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gmina nie może jednak dowolnie określać zasad postępowania przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i wprowadzaniu do niego zmian. W myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tryb sporządzania i uchwalania planu został natomiast szczegółowo uregulowany w art. 17 powołanej ustawy. W myśl art. 27, stosowanie określonej w art. 17 procedury dotyczy również uchwalania zmian obowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego. Komentowany przepis art. 27 stanowi bowiem, że zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Przepis art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma istotne znaczenie przede wszystkim ze względu na to, że zarówno przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego, jak i przy jego zmianie, zagwarantowane jest zainteresowanym osobom prawo przedstawiania i obrony swoich interesów m. in. poprzez dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, wnoszenie uwag dotyczących projektu planu (projektu zmian planu) - art. 17 i art. 11 ustawy. Każde uchwalenie bądź zmiana planu zagospodarowania przestrzennego pociąga bowiem za sobą konsekwencje nie tylko w sferze prawa własności, ale również w sferze obciążeń finansowych. Ponadto należy również zauważyć, iż przepis art. 19 powołanej ustawy wyraźnie stanowi, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Wynika z niego zatem, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy sporządzono projekt planu, który został następnie przedstawiony radzie do uchwalenia a ta stwierdzi, że zachodzi konieczność dokonania w nim zmian. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przy niepodjęciu żadnych czynności wymaganych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podjęta została skarżona uchwała o zmianie planu miejscowego. Wobec zaś treści wskazanych przepisów Sąd nie może w żaden sposób podzielić twierdzeń Rady Miejskiej N. , wskazującej na podstawę do prowadzenia pełnej procedury ustawowej dotyczącej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego - odnośnie zmiany wysokości stawek renty planistycznej (która to kwestia w opinii Rady Miejskiej jako należąca do wyłącznej kompetencji organu stanowiącego i regulowana przepisami nie miałaby być objęta wymogami art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Okoliczność nowelizowania przez organ gminy zaskarżoną uchwałą , wcześniejszego przepisu § 18 uchwały z dnia 30 stycznia 2007 roku i ujednolicania w ten sposób wysokości stawki tzw. "renty planistycznej" dla całego obszaru objętego tą uchwałą, nie zmienia faktu, że w rozpoznawanej sprawie zmianę planu zagospodarowania przestrzennego uchwalono bez zachowania procedury określonej w art. 17 powołanej ustawy. Należy też zaznaczyć, iż wobec stwierdzenia zawartego w odpowiedzi na skargę, iż "zaskarżona nowelizacja nie wymagała procedury typowej dla zmiany m.p.z.p., co oznacza, że Burmistrz nie musiał przedstawiać dodatkowych dokumentów niż te złożone razem z uchwałą pierwotną z dnia [...] ", zarzut nieprzeprowadzenia przez organ nadzoru na okoliczność niekompletności dokumentacji planistycznej stosownego postępowania wyjaśniającego, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, albowiem takie postępowanie w sprawie podjęcia zaskarżonej uchwały nie zostało w ogóle przeprowadzone w trybie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto tak eksponowana przez organ planistyczny w toku postępowania sądowego kwestia wyłącznej kompetencji organu stanowiącego gminy w zakresie zmiany wysokości stawek renty planistycznej, nie oznacza to jeszcze, co błędnie zakłada organ gminy, że materia ta nie jest objęta wymogami proceduralnymi przewidzianymi w art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić tu bowiem należy, iż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, regulacja zawarta w art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnosi się do trybu, a nie do przedmiotu rozstrzygnięcia rady gminy. Jest to o tyle istotne, że niejednokrotnie zmiana planu będzie przedmiotowo dotyczyć węższego zakresu, nie obejmując pełnego zakresu przedmiotowego obowiązującego planu miejscowego. Zmiana planu jest bowiem przykładem nowelizacji, a nie derogacji aktu prawnego i zastąpienia go całkiem nowym aktem (zob. [red] Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, CH Beck Warszawa 2004, s. 245). Oznacza to, że rada gminy modyfikuje jedynie część rozstrzygnięcia w nowelizowanym akcie prawnym, pozostawiając pozostałe bez zmian. Modyfikacja planu niezależnie od jej zakresu wymagać będzie w każdym przypadku podjęcia stosownych działań poczynając od uchwały o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego (art. 17 pkt 1 ustawy). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 27 wyraźnie stanowi, że zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane, a w art. 28 ust. 1 - że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Redakcja przepisu art. 27 oznacza konieczność odpowiedniego stosowania powołanych regulacji dotyczących trybu sporządzania planu zagospodarowania miejscowego (w szczególności art. 17). Ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków pozwalających na odstąpienie od przewidzianej w jej art. 17 procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ich zmian. Wobec tak kategorycznego brzmienia art. 28 ustawy należało uznać, że żadne względy celowościowe nie mogą naruszyć wykładni gramatycznej oraz systemowej zacytowanych wyżej przepisów. W konsekwencji - w świetle art. 27 przywołanej wyżej ustawy - należało stwierdzić, że każda zmiana planu zagospodarowania przestrzennego będąca zmianą przepisu gminnego wymaga przestrzegania ustalonego w art. 17 trybu postępowania, takiego jak przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma tu również żadnej możliwości pominięcia, niezależnie od rodzaju i zakresu zmian, czynności przewidzianych w art. 17, oczywiście odpowiednio do zakresu tych zmian. W rozpoznawanej sprawie doszło do całkowitego pominięcia procedury dotyczącej zmiany planu (art. 17), a to stanowi istotne naruszenie trybu uchwalania zmian planu powodujące - na podstawie art. 28 ust. 1 przywołanego aktu - nieważność uchwały. W świetle przytoczonych argumentów i poglądów prawnych, Sąd uwzględnił argumentację strony skarżącej, iż podejmując zaskarżoną uchwałę należało w odpowiednim zakresie zastosować art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a niezastosowanie trybu wymaganego przy uchwalaniu zmiany planu określonego w tym artykule skutkować będzie nieważnością uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym Sąd w oparciu o przepisy art. 147 § 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. p.k.