II SA/Wr 611/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Justyna Radomska, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta Powiatu G., na podstawie art. 6 pkt 6 lit. "b", art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001r. Nr poz. 56 ze zm./ oraz art. 104 kpa odmówił H. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W rozstrzygnięciu podano, iż H. K. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...]r. Z dokumentów wynika, że okres zatrudnienia wynosi ogółem [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Z czego w warunkach szczególnych w okresie od [...]r. - [...]r. i od [...]r. - [...]r. tj. okres [...] lat [...] miesięcy [...] dzień. Wobec powyższego została wydana na rzecz strony decyzja o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...]r. Dalej organ wskazuje, że w dniu [...]r. H. K. złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego oraz o doliczenie do stażu pracy, pracy wykonywanej u swego pracodawcy w godzinach nadliczbowych. Zdaniem organu godziny nadliczbowe przepracowane w zakładzie, gdzie zainteresowany był już zatrudniony jako kierowca na umowę o pracę, nie mogą być wliczone do stażu pracy. Były te godziny pracy, za które strona zgodnie z obowiązującymi przepisami otrzymała wynagrodzenie /potwierdza to również sam pracodawca w wykazie z [...]r./. W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. wniósł o zaliczenie do stażu pracy godzin nadliczbowych przepracowanych w okresie od [...] do [...] które przepracował ponad normę wynikająca z kodeksu pracy. Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...]r. Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 37 j ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. 2001 Nr 6, poz. 56 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że H. K. został zarejestrowany jako bezrobotny w dnu [...]r. z prawem do zasiłku od dnia [...]r. W dniu [...]r. zainteresowany złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego i jednocześnie doliczenie pracy w godzinach nadliczbowych. H. K. w dniu rejestracji udokumentował [...] letni, [...] miesięczny i [...] dniowy okres uprawniający do zasiłku, w tym [...] letni, [...] miesięczny i [...] dniowy okres pracy w warunkach szczególnych. Po rozpatrzeniu sprawy stwierdzono, że brak jest podstaw prawnych do przyznania H. K. zasiłku przedemerytalnego. W świetle art. 37 j ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /obowiązującego do 31.12.2001r./ prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do zasiłku 35 lat dla mężczyzn bądź 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. Prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej wszystkie warunki, o których mowa w art. 37 j ust. 1 i 2 ustawy. W związku z tym, że H. K. nie posiada co najmniej 30 letniego okresu uprawniającego do zasiłku, brak podstaw do uwzględnienia odwołania przyznania zasiłku przedemerytalnego. W skardze na powyższą decyzję H. K. wniósł o zaliczenie do okresu zatrudnienia - [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni - czasu pracy w godzinach nadliczbowych tj. około [...] lat co by dawało podstawę do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Skarżący uważa, że "stan prawny Państwa Polskiego pozwala na pozytywne rozpatrzenie /.../ prośby i faktycznie zależy to od ludzi dobrej woli". W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślono, że wniosek skarżącego o dodatkowe doliczenie do stażu okresu pracy wykonywanej w godzinach nadliczbowych nie może być uwzględniony bowiem przepisy obowiązującego prawa nie przewidują możliwości dodatkowego ustalenia okresu zatrudnienia podczas wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola obejmuje zatem materialną i formalną prawidłowość zaskarżonego aktu. Sądy administracyjne nie orzekają więc o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznają określonych uprawnień jak i nie odmawiają ich przyznania. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm./. W myśl art. 37 ust. 1 w/w ustawy, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w tejże ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W świetle cyt. wyżej art. 37 j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ przyznaje zasiłek przedemerytalny, gdy ubiegająca się o ten zasiłek osoba spełnia łącznie wszystkie określone tym przepisem przesłanki, czyli spełnia warunki uzyskania statusu bezrobotnego, prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz legitymuje się ściśle określonym okresem uprawniającym do emerytury. Brak spełnienia choćby jednej z w/w przesłanek uniemożliwia organom zatrudnienia przyznanie zainteresowanemu zasiłku przedemerytalnego. Organy zatrudnienia nie mają bowiem możliwości uznaniowego przyznania zasiłku przedemerytalnego. Okolicznością niesporną, w rozpatrywanej sprawie, jest, iż skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie. Skarżący bowiem nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku, wynoszącym 30 lat dla mężczyzn. Skarżący domaga się "doliczenia do okresu zatrudnienia" pracy wykonywanej w godzinach nadliczbowych, co "dawałoby podstawę do przyznania zasiłku przedemerytalnego". Żądanie skarżącego nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Okresy pracy uprawniające do zasiłku zostały enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu /.../ a zatem okresy wykonywania innej pracy nie mogą być zaliczane do stażu zatrudnienia od którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Powyższe w pełnym zakresie dotyczy możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku pracy wykonywanej w godzinach nadliczbowych; okres ten nie podlega wliczeniu do stażu pracy warunkującego nabycie uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszyły prawo w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Stąd też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji.