II SA/Wr 611/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. S.A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru demontażu istniejących konstrukcji wsporczych i instalacji projektowanych urządzeń oddala skargę w całości. W dniu 23.10.2015 r. skarżący zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych obejmujących deinstalację urządzeń w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym, instalację urządzeń w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym wraz z remontem części dachu budynku. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 p.b. w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wniósł sprzeciw. Według oceny tego organu inwestor zgłosił rozbiórkę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej i realizowanie nowej stacji. Zmiana lokalizacji systemu anten powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, co wymaga uzyskania decyzji lokalizacyjnej (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Zgłoszony zakres robót nie stanowi inwestycji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. Z charakterystyki inwestycji wynika, że obejmuje ona dokonanie przebudowy dachu, a w tym zakresie inwestor pomimo wezwania, nie uzupełnił zgłoszenia (art. 30 ust. 2 p.b.). W odwołaniu skarżący zarzucił, że jedynie wolno stojące antenowe konstrukcje wsporcze stanowią telekomunikacyjny obiekt budowlany (§ 3 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 26 października 2005 r.). Inwestycja polega na przeniesieniu anten z elewacji budynku na nowe konstrukcje ustawione na dachu. Kontener i konstrukcja wsporcza dla anten radioliniowych nie są objęte zgłoszonymi robotami. Inwestor nie planuje przebudowy i nie został wezwany do uzupełnienia zgłoszenia w tym zakresie. Lokalizacja stacji nie ulegnie zmianie. Nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Jak ustalił, przedmiotem zgłoszenia jest demontaż trzech konstrukcji wsporczych z antenami sektorowymi i okablowaniem, wykonanie na dachu podlewek pod każdy uchwyt konstrukcji i instalacji trzech konstrukcji wsporczych o wysokości 2,69 - 3,06 m, instalacja na pierwszej konstrukcji na wysokości 33 m n.p.t. anteny sektorowej na azymut 350° o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo 6940 W i drugiej mocy 7016 W oraz anteny radiowej, na drugiej konstrukcji anteny sektorowej na azymut 230° o mocy 6940 W i anteny o mocy 7016 W oraz anteny radioliniowej, a na trzeciej anteny sektorowej na azymut 110° o mocy 6940 W i anteny 7016 W oraz anteny radiowej, a także wykonanie okablowania. W ocenie organu ma powstać całkowicie odrębne od budynku urządzenie techniczne, będące budowlą. Roboty z tym związane nie stanowią instalowania (przymocowania urządzenia do obiektu). Wykonanie podlewek oznacza przebudowę dachu budynku (art. 3 pkt 7a p.b.). Wykonanie budowli wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.). W związku z tym organ odstąpił od oceny szczegółowych zarzutów odwołania. W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art.29 ust. 2 pkt 15 p.b. oraz art. 7 art. 77 k.p.a. Jedynie wolno stojące konstrukcje wsporcze stanowią budowle. Wykonanie podlewek nie stanowi przebudowy, a jedynie zwiększa stabilność konstrukcji i po zakończeniu użytkowania mogą zostać usunięte bez naruszenia dachu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje. Orzecznictwo sądowe z zakresu problematyki prawnej nin. sprawy jest rozbieżne. Przeważa w nim jednak nadal tradycyjny pogląd, że wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu istniejącego budynku wymaga pozwolenia na budowę. Wskazuje się, że zwolnienie od powinności uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje instalowanie urządzeń (art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b.). W związku z tym podlega rozważeniu pojęcie instalowania, niedefiniowane w języku prawnym. W szczególności twierdzi się, że czynność instalowania nie obejmuje wykonania nośnika urządzeń i jego umocowania na obiekcie (przed zmianą stanu prawnego wyroki II OSK 1458/07, 1867/00, 2400/11 zaś po nowelizacji z 2010 r. wyroki II OSK 616/12, 1407/12, 1999/14, II SA/Gd 329/14). Dokonuje się ponadto kwalifikacji mającej powstać (lub podlegającej rozbudowie) stacji jako budowli, a przecież budowle nie są instalowane, lecz budowane (wyroki II OSK 2058/10, 1013/11). Twierdzi się niekiedy, że ingerencja w strukturę budynku wykracza poza czynność instalowania (wyrok II OSK 1699/10). Jak wspomniano, pojawia się orzecznictwo odmienne ( wyroki II OSK2956/12, 3035/13, 827/14, II SA/Kr 858/15 i 1556/11). W ocenie Sądu trafna jest pierwsza grupa poglądów. Skoro ustawa nie wymienia instalowania w katalogu robót budowlanych podanym w art. 3 p.b., to czynność ta musi być odmienna, nie powinna posiadać cech pozwalających zaliczyć ją do określonego rodzaju robót budowlanych. Trafnie też wskazuje się, że urządzenie techniczne będące budowlą, nie podlega instalowaniu. Gdyby ustawodawca zamierzał zwolnić roboty budowlane obejmujące powstanie, rozbudowę lub przebudowę stacji od wymogu pozwolenia na budowę, to mógłby zamiast niejasnego pojęcia instalowania posłużyć się jednym z pojęć występujących w art. 29 ust. 1 lub ust. 2 p.b. (budowa, przebudowa, wykonanie). Nie należy z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 lub 15 p.b. wysnuwać wniosku, że wszystkie wymienione w tych przepisach urządzenia podlegają instalowaniu, niezależnie od ich cech technicznych oraz rodzaju czynności wykonawczych. W nin. sprawie organ trafnie wskazał na szeroki zakres robót, w tym ingerujących w substancję budynku, oraz ich przedmiot, gdy w ich wyniku ma powstać budowla. Przepisy prawne zawarte w rozporządzeniach nie mogą rozstrzygać zagadnień wymagających wykładni ustawy. Zaliczenie pewnych obiektów do budowli nie wyklucza oceny, ze obiekty do nich podobne również stanowią budowle, o ile nawet ustawa ich w sposób wyraźny nie wymienia. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.