II SA/Wr 613/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. J. i A. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. D. J., P. B. i A. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę z dnia [...] lipca 2018 r. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. B. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako " p.p.s.a.". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że nie jest sporne, iż P. B. nie był stroną postępowania administracyjnego, bowiem jak wynika z akt sprawy odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] złożyły K. B., A. D. i D. J. Brak jest zatem w tej sytuacji podstaw do wniosku, iż P. B. posiada interes prawny do wniesienia skargi na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przedstawione powyżej okoliczności sprawy, stanowią podstawę do wypowiedzenia się co do braku podstaw do przyznania wnioskującemu prawa pomocy, w świetle art. 247 p.p.s.a. – z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. W myśl art. 243 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 p.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, LEX, nr 552419). W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010, s. 573). Stwierdzenie przez Sąd oczywistej bezzasadności skargi wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji nawet w przypadku, gdy sytuacja materialna strony uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy, to oczywista bezzasadność skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem skarga P. B. jako skarga, której nie można nadać dalszego biegu, z uwagi na to, iż nie był on stroną postępowania, w którym została wydana zaskarżona decyzja, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym była mowa powyżej. Wobec tego z przyczyn wskazanych powyżej, brak było podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.