II SA/Wr 62/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2022 r. wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. M. i G. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 listopada 2021 r. nr IF-O.7840.145.2020.MMJ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący pismem z dnia 23 grudnia 2021 r. wnieśli skargę na opisaną w sentencji decyzję Wojewody Dolnośląskiego. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że realizacja zaskarżonej decyzji bezspornie doprowadzi do nieodwracalnych skutków i szkód dla skarżących, bowiem powstanie inwestycji zakłóci korzystanie z ich domu. Wskazano, że doprowadzi to do nieodwracalnego wybudowania inwestycji, niezgodnej z przepisami prawa budowlanego i postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny Sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W niniejszej sprawie strona skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę innemu pomiotowi – inwestorowi. Wobec tego należy przypomnieć, że zgodnie z art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji, na wniosek skarżącego, sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora, z powodu wstrzymania wykonania decyzji (ust. 1). Przy czym w przypadku uznania skargi za słuszną w całości lub w części kaucja podlega zwrotowi, natomiast w przypadku oddalenia skargi kaucję przeznacza się na zaspokojenie roszczeń inwestora (ust. 2 i 3). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, że rozważając udzielenie ochrony tymczasowej w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, sąd bierze pod uwagę nie tylko okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, lecz również to, jakie konsekwencje ewentualne wstrzymanie będzie miało dla inwestora, który przygotowując proces budowlany - korzysta często z zaciągniętych kredytów udzielanych przez instytucje finansowe, które uzależniają wypłatę kolejnych transz od stopnia zaawansowania wykonywanych robót budowlanych. W konsekwencji, ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd ponosi jedynie inwestor i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona (zob. postanowienie NSA z 8 listopada 2018 r., sygn. II OZ 1142/18, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika zatem z utrwalonego orzecznictwa sądowego, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Przy czym należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości merytorycznej skargi, bowiem niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, a ochrona tymczasowa to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). W rozpoznanej sprawie wnioskodawcy takich konkretnych okoliczności nie przedstawili. Wskazali jedynie ogóle, że jeżeli inwestycja powstanie, to korzystanie z ich własnego domu będzie nieodwracalnie utrudniane. Nie wykazali przy tym na czym dokładnie te skutki i utrudnienia miałyby polegać. Nadto, proces budowlany nie jest procesem nieodwracalnym i jak już wskazano, w przypadku uchylenia decyzji, na inwestorze ciążył będzie obowiązek przywrócenie terenu do stanu poprzedniego. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.