II SA/Wr 629/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. S. i R. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją organ (art. 32 p.p.s.a.) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem skarżących od decyzji udzielającej pozwolenie na budowę obejmującą rozbudowę przepompowni ścieków ze studnią zbiorczą ścieków, stacją dozowania środków chemicznych, agregatem prądotwórczym wolno stojącym, kontenerem z rozdzielnią, prysznicem ratunkowym z oczomyjką oraz placem manewrowym i sieciami międzyobiektowymi – etap I inwestycji. Od decyzji pierwszej instancji odwołanie wniosły podmioty uznane za strony, po których rozpoznaniu organ utrzymał powyższą decyzję w mocy (zaś tut. Sąd nieprawomocnym wyrokiem oddalił ich skargę w sprawie sygn. akt II SA/Wr 628/18) oraz skarżący. Organ wezwał skarżących do wykazania interesu prawnego i skarżąca dołączyła kserokopię aktu notarialnego umowy kupna działki nr [...]. Odwołanie zostało wniesione w terminie jednym pismem przez strony i przez skarżących. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) stroną w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele nieruchomości położonych na obszarze oddziaływania obiektu. Obszar ten to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.). Ustalenie obszaru następuje w szczególności w oparciu o projekt budowlany. Jak wynika z dokumentacji geodezyjnej nieruchomość skarżących położona jest w odległości ponad 55 m od granicy działki inwestora oraz oddzielona jest od niej przez inne nieruchomości, w tym ulicą i działką gminną przeznaczoną na ciąg pieszo-jezdny. Granica nieruchomości skarżących znajduje się w odległości 85 m od umiejscowienia planowanych przez inwestora urządzeń przepompowni. Projekt rozbudowy przepompowni przewiduje, że wszystkie urządzenia ze ściekami są obiektami podziemnymi i szczelnymi. W celu dezodoryzacji zostaną jednocześnie zastosowane systemy, bezpośredni przez zainstalowanie w studni zbiorczej antyodorowych filtrów podwłazowych i pośredni przez dozowanie środków chemicznych przeciwodorowych do studni zbiorczej. Według projektu oddziaływanie przepompowni na otoczenie przez emisję bioaerozoli będzie znikome. W celu jego zniwelowania przewidziano nasadzenia i przesadzenia wokół działki szpaleru żywotnika oraz nasadzenia wyrównujące. Budowa przepompowni ścieków nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest położona na obszarze Natura 2000, nie wymaga więc uzyskania decyzji środowiskowej. Projekt uzyskał pozytywne uzgodnienie inspektora sanitarnego. Okoliczności te wskazują, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie są więc oni stronami w nin. sprawie, co oznacza bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 28 p.b. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu wyjaśnili, że istniejąca przepompownia emituje przykre zapachy i niekiedy zalewa nieczystościami nieruchomości przyległe. Skarżący twierdzą, że takie same uciążliwości spowoduje nowa przepompownia. Nie ma wprawdzie przepisów prawnych przeciwdziałających uciążliwości zapachowej (brak rozporządzenia przewidzianego w art. 222 ust. 5 POŚ Dz. U. z 2017 r., poz. 519), jednak jej istnienia organ nie powinien pomijać (patrz wyroki II OSK 2524/17 i 1459/12). Oddziaływanie zapachów na nieruchomość skarżących powoduje objęcie jej obszarem oddziaływania inwestycji. Nie było uzasadnione uznanie za strony jedynie tych właścicieli, których dotyczyło badanie wymogów wynikających z § 12 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pominięto zaś skarżących, narażonych na immisje z obiektu przepompowni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich przy projektowaniu i budowie obiektów została wprost ograniczona do obszaru oddziaływania obiektu, przez co nawiązuje do art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b. Oznacza to, że interesu te muszą być interesami prawnymi, przy czym źródłem interesu prawnego powinno być materialne prawo administracyjne, przykładowo z zakresu ochrony środowiska lub przepisów techniczno-budowlanych. Skarżący trafnie zauważyli, że organy uznały za strony nin. sprawy właścicieli sąsiednich nieruchomości z uwagi na przepisy techniczno-budowlane. Natomiast prawo administracyjne do tej pory, co przyznają skarżący, nie przewiduje szczególnej ochrony dla interesów faktycznych właścicieli związanych z uciążliwościami zapachowymi. Skarżący nie kwestionują oceny organu, że nie są stronami nin. sprawy z uwagi na przepisy techniczno-budowlane. Samo podleganie szkodliwym immisjom z obecnie funkcjonującego obiektu i obawy, że wbrew zapowiedziom inwestora i ocenom inspektora sanitarnego nie ustaną one w wyniku planowanej modernizacji, przebudowy i rozbudowy przepompowni, nie uzasadniały obiektywnie posiadania przez skarżących interesu prawnego w zakresie ograniczonym przez art. 28 ust. 2 p.b. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji, skoro umorzenie postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem niestrony, nie naruszyło prawa.