II SA/Wr 634/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I instancji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia 20 sztuk drzew postanawia odrzucić skargę. Gmina S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. (Nr[...]) uchylającą decyzję Wójta Gminy S. o wymierzeniu P. P. Spółka Akcyjna administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia 20 sztuk drzew i umarzającą postępowanie I instancji. Odnosząc się do kwestii legitymacji skargowej skarżący przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. (Nr III RN 104/00 OSNAP 2002 nr 1 poz. 4), w którym wskazano, że podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy o NSA z 1995 r. do wniesienia skargi do tego sądu jest gmina mająca w tym interes prawny, mimo że decyzję w I instancji wydał wójt tej gminy. W ocenie Sądu Najwyższego nie można utracić przymiotu strony tylko z tego powodu, że organ danego podmiotu praw i obowiązków przyznanych przepisami prawa materialnego był w tym postępowaniu organem rozstrzygającym co do istoty sprawy; strona jest bowiem pojęciem materialnym a nie procesowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej odrzucenie, wywodząc, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 KPA i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, jeśli do wydania decyzji w I instancji w określonej sprawie upoważniony był wójt, a dla uzasadnienia powyższego stanowiska przywołano stosowne orzeczenia sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powyższy przepis wymienia więc dwie kategorie podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi. Uprawnienie takie przysługuje "każdemu kto ma w tym interes prawny" oraz podmiotom, których legitymacja do wniesienia skargi nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi, a składają one skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób, a jedyną podstawą ich legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Kabat; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 129 – 133). W kwestii legitymacji do wniesienia skargi tak orzecznictwo jak i doktryna wyraża pogląd, iż organy administracji publicznej nie mogą skutecznie wszczynać postępowania sądowoadministracyjnego. Jak bowiem podkreślono w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2003r., (sygn. akt OPS 1/03) powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych. Mając na względzie powyższe sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie miał wątpliwości, iż Gmina S. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w sprawie, w której jej wójt, jako organ I instancji wydał decyzję. Przyjęcie odmiennego poglądu - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 813/08), podzielonym przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę - doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego z przeciwstawnych pozycji byłyby dwa organy administracji publicznej, orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Odnosząc się z kolei do przywołanego przez skarżącą stronę wyroku Sądu Najwyższego wskazać należy, że został on podjęty w innym stanie faktycznym, a mianowicie, w sytuacji gdy gmina, będąc stroną postępowania administracyjnego, posiadała interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji oczywistym jest, że nie można utracić przymiotu strony tylko z tego powodu, że organ danego podmiotu praw i obowiązków przyznanych przepisami prawa materialnego był w tym postępowaniu organem rozstrzygającym sprawę co do istoty. W rozpoznawanej jednak sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że Gmina S. posiada interes prawny w zaskarżeniu do tutejszego Sądu orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. Wydając bowiem w niniejszej sprawie decyzję w I instancji Wójt Gminy S. działał tylko w ramach przyznanego mu władztwa administracyjnego (imperium). Mając zatem na względzie okoliczności rozpoznawanej sprawy i opisane powyżej regulacje normatywne zasadnym było odrzucenie niniejszej skargi -stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.