II SA/Wr 636/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przeznaczeniu gruntów na dzień 20 maja 2011r. na podstawie planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego lub odpisu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2012 r., podjętym na podstawie art. 217, 218 i 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z póź. zm., dalej k.p.a.), w powiązaniu z art. 30 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2003 r. nr 80 poz. 717 z poźn. zm.), oraz art. 155 Ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 z późn. zm.), Wójt Gminy M., odmówił wydania A.W.– Biuro Wyceny Nieruchomości, zaświadczenia o przeznaczeniu gruntów na dzień 20 maja 2011 r. na podstawie planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub odpisu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wg załączonego wykazu dla 70 działek położonych w obrębach geodezyjnych G. i M. w gminie M. W uzasadnieniu organ wskazał, że treść miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczeń wydawanych przez organy administracji publicznej, według zasad i trybu określonego w przepisach Działu VII k.p.a. Udostępnianiu w formie zaświadczenia nie podlegają bowiem przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w tym akty prawa miejscowego. Ponadto wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gwarantuje każdemu zainteresowanemu wgląd do planów miejscowych oraz uzyskiwanie z nich wypisów i wyrysów, nie zaś zaświadczeń. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. W. wnosząc o jego uchylenie i zobowiązanie Wójta Gminy M. do wydania wnioskowanych zaświadczeń. Motywując zasadność złożonego zażalenia A.W. wskazał, że zaświadczenie jest dokumentem urzędowym mającym na celu potwierdzenie określonych faktów lub stanów prawnych, wydawanym na wniosek osoby ubiegającej się o nie, jeżeli ta wykaże interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Natomiast rażącym naruszeniem art. 8 k.p.a. statuującym zasadę pogłębiania zaufania do administracji jest pominięcie, przez organ administracji w toku rozpoznania niniejszego wniosku, podstaw wskazanych jako interes prawny legitymujący do uzyskania zaświadczenia o przeznaczeniu wskazanych gruntów. Zgodnie z art. 217 osoba posiadająca interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia może dochodzić jego wydania przez właściwy miejscowo organ administracji. W swoim rozstrzygnięciu Wójt Gminy M. zupełnie pominął wykazany przez niego interes prawny, nie odnosząc się przy tym do tego w wydanym przez siebie postanowieniu. Takie postępowanie narusza – w ocenie skarżącego - zasadę wyrażoną w art. 9 k.p.a. nakładającą na organ obowiązki informacyjne dotyczące faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia. Ponadto – zdaniem A. W. - postanowienie Wójta Gminy M. wydaje się niezrozumiałe także z tego względu, że nie miał problemów z uzyskiwaniem takich zaświadczeń w innych gminach. Postanowieniem z dnia 18 maja 2012 r., podjętym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 i art. 144 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że z uzasadnienia postanowienia organu I instancji nie wynika jednoznacznie, czy wszystkie działki wskazane we wniosku o wydanie zaświadczenia objęte są obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym, czy dla którychkolwiek z tych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W celu wyjaśnienia tej kwestii Kolegium zleciło organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w wyniku którego ustaliło, że dla działek nr[...] , nr [...] oraz nr [...], obręb M. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla działki nr[...], obręb G. została wydana w 2002 r. decyzja o warunkach zabudowy, przekazana obecnie do archiwizacji do Starostwa Powiatowego w Ś. Ś., zaś dla pozostałych działek nie obowiązywał plan miejscowy. O możliwości zapoznania się z rezultatami uzupełniającego postępowania dowodowego Kolegium pismem z dnia 6 kwietnia 2012 r. zawiadomiło żalącego się. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] r., W. R. - pełnomocnik A. W. - podtrzymał stanowisko żalącego się, wskazując na zasadność żądania wydania przez organ I instancji zaświadczenia o wnioskowanej treści. W dalszej części Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 155 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., u.g.n.) przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie, niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach, zawarte w szczególności m. in. w planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach na budowę. Z kolei stosownie do postanowień art. 155 ust. 2 u.g.n. wykorzystane w operacie szacunkowym dane poświadczone przez rzeczoznawcę majątkowego mogą mieć formę wypisów i wyrysów z dokumentów lub rejestrów, o których mowa w ust. 1. W myśl natomiast art. 155 ust. 3 u.g.n. właściwe organy, agencje, o których mowa w ust. 1 pkt 6a, spółdzielnie mieszkaniowe, sądy oraz urzędy skarbowe są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym dane określone w ust. 1. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca w podstawowych przepisach określających rodzaj dokumentów zawierających dane o nieruchomościach, koniecznych przy szacowaniu nieruchomości, wyraźnie wskazał na formę wypisów i wyrysów z dokumentów i rejestrów, nie zaś zaświadczeń. Jest to rozwiązanie ewidentnie korespondujące z treścią art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), który stanowi, że każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów. Jest oczywistym, iż ustawodawca m.in. poprzez konsekwencję językową zapewnia koherencję systemu prawnego, stanowiącą niezbędny warunek wszelkich zabiegów interpretacyjnych. Nie można więc zasadnie zakładać, że stosowanym w różnych aktach prawnych równobrzmiącym terminom można dowolnie przypisywać różne znaczenia albo też traktować różnokształtne terminy jako synonimy. Tym samym ponad wszelką wątpliwość przyjąć należy, że skoro ustawodawca przewidział, jako formę udostępniania treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wypisy i wyrysy, to bezzasadnym jest w tych warunkach żądanie wydania zaświadczenia. W swoich rozważaniach Kolegium zauważyło również, że kwestia relacji postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń do wydawania wypisów i wyrysów była przedmiotem rozstrzygania przez sądy administracyjne. W wyroku z dnia 13 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 436/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że "treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego wszak przepisem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy - podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia. Tryb uzyskania informacji o treści planu miejscowego wskazany w art. 30 ust. 1 u.p.z.p., na zasadzie regulacji szczególnej w stosunku do przepisów k.p.a. wyłącza - w zakresie w jakim istnieje możliwość wydawania wypisów i wyrysów planów miejscowych - możność wydawania w tym zakresie zaświadczeń w trybie art. 217 i art. 218 k.p.a." Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. (sygn. akt I OSK 189/09, publ. ONSA WSA 2011, nr 1, poz. 14) wyraził stanowisko, że "regulacja zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny w stosunku do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zaświadczeń, a zatem przepisy art. 217 § 1 i 2 K.p.a. w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie mają zastosowania do wydawania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, o jakich mowa w art. 24 ust. 3 ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o jakiej mowa w art. 24 ust. 2 tej ustawy". Jakkolwiek przywołany wyrok oparty został na przepisach ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, to jednak – zdaniem organu odwoławczego - ze względu na tożsamość występującej w różnych ustawach instytucji wyrysów i wypisów, odnieść go można również do rozważanego w niniejszej sprawie zagadnienia. Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że jakkolwiek wydawanie zaświadczeń jest powszechnie stosowaną formą potwierdzania przez organy administracyjne faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez te organy ewidencji, rejestrów i innych danych, to jednak wobec obowiązywania regulacji szczególnych - do których należą zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym unormowania dotyczące udostępniania treści planów miejscowych oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – forma zaświadczeń może zostać wyłączona i zastąpiona innymi – w tym przypadku wypisów i wyrysów. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył A. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Kwestionowanemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a dokładniej: - art. 217 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 218 §1 k.p.a poprzez nieprawidłową ich wykładnię, a przez to odmowę wydania zaświadczenia dotyczącego przeznaczenia gruntów w oparciu o błędny w swej istocie pogląd, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego wszak przepisem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy - podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia, podczas gdy wniosek dotyczył wskazania stanu prawnego, a nie treści przepisów prawa; - art. 30 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 217 i art. 218 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że wyłączona jest - w zakresie w jakim istnieje możliwość wydawania wypisów i wyrysów planów miejscowych - możność wydawania w tym zakresie zaświadczeń w trybie w zw. z art. 217 i art. 218 k.p.a., podczas gdy pogląd powyższy in abstracto jest nieuzasadniony, a także nie znajduje zastosowania w realiach niniejszego stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że składając pismo do Urzędu Gminy w M. skierował wniosek do właściwego miejscowo organu wskazując jednocześnie swój interes prawny przejawiający się w wykonywaniu szacowania wartości nieruchomości gruntowych objętych decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] o zezwoleniu na realizację wyżej opisanej inwestycji drogowej. Wskazał przy tym, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że legitymował się w realiach niniejszej sprawy interesem prawnym w pozyskaniu zaświadczeń, gdyż ich otrzymanie miało na celu prawidłową realizację zlecenia. Następnie skarżący podkreślił, że istota zaświadczenia sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organów rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych, a samo zaświadczenie traktowane jest jako akt wiedzy organu potwierdzający dany stan faktyczny lub prawny, którego domaga się wnioskodawca. Ponadto odnosząc się do twierdzeń zawartych w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że Sąd dopuszcza możliwość wydania zaświadczeń odnoszących się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem, że polegają one na prostym przeniesieniu zapisów planu do zaświadczenia, a taka sytuacja miała miejsce w realiach niniejszej sprawy. Skarżący podkreślił przy tym, że nie wnosił do organu o dokonanie działań interpretacyjnych, ocennych odnoszących się do zapisów planu, czy też rozstrzygnięcia kwestii spornych, a jedynie o potwierdzenie informacji będących w posiadaniu organu. Z tego też względu skarżący uznał, że argumenty przytoczone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia odmownego oraz wskazany tam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostają bez wpływu na niniejszą sprawę, gdyż odnoszą się w swej treści do odmiennego stanu faktycznego i jako takie nie mogą być podstawą odmowy wydania przedmiotowych zaświadczeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, Kolegium podtrzymało swoje stanowisko co do zasadności odmówienia przez organ I instancji wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia, argumentując, że nie wydaje się zaświadczeń co do treści powszechnie obowiązującego prawa, gdyż każdy adresat norm prawnych może bezpośrednio i we własnym zakresie zapoznać się z treścią obowiązującego prawa, bez konieczności pośrednictwa organów państwa. Wyjątki od tej zasady wynikać mogą z przepisów ustawowych w przypadkach szczególnie uzasadnionych, w tym np. przy wypisach i wyrysach z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do podstawowego argumentu skarżącego, wskazującego na zaświadczenie, jako powszechnie stosowaną formę udostępniania przez organy administracyjne zainteresowanym podmiotom danych, będących w dyspozycji tych organów, Kolegium stwierdziło, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, przestrzennym bez wątpienia stanowią lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie, w jakim reguluje on procedurę wydawania zaświadczeń. Tym samym zastosowanie art. 30 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ogranicza się do sposobu udostępniania przez organy gminy danych z planów miejscowych oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, natomiast art. 217 k.p.a. w żaden sposób nie zawęża ani kręgu organów zobowiązanych do wydawania zaświadczeń, ani rodzaju danych podlegających udostępnianiu w tej formie. Ponadto Kolegium podkreśliło, że skarżący uzasadnia żądanie wydania niniejszego zaświadczenia interesem prawnym, jaki posiada w jego otrzymaniu, a który związany jest z realizacją wyceny nieruchomości. Zdaniem Kolegium taka argumentacja skarżącego obarczona jest niekonsekwencją. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, interes prawny podmiotu musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną tego podmiotu. Przepisem takim w odniesieniu do sytuacji skarżącego jest bez wątpienia art. 155 ust 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten jednak wskazuje na formę wypisów i wyrysów, z których podczas czynności wyceny powinien skorzystać skarżący. Pewien upór skarżącego w żądaniu wydania zaświadczenia co do treści planów miejscowych nie ma więc w przekonaniu Kolegium żadnego racjonalnego usprawiedliwienia, poza - być może – chęcią zaoszczędzenia kosztów związanych z uzyskaniem wypisów i wyrysów z planu miejscowego. Organ wskazał przy tym, że z brzmienia art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynika, że jedynie wypisy i wyrysy z planu miejscowego zapewniają kompletną informację o stanie nieruchomości, co wydaje się być oczywistym warunkiem właściwego przeprowadzenia przez skarżącego czynności szacowania tych nieruchomości. Można także domniemywać, że wychodząc z takich właśnie założeń, ustawodawca wskazał art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami na formę wypisów i wyrysów, nie zaś na ogólną formę zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego. Po myśli zaś art. 151 powyższej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego postanowienia. Kontroli tutejszego Sądu podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]) utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] r. ([...]) odmawiające wydania A.W. zaświadczenia o przeznaczeniu gruntów na dzień 20 maja 2011 r. na podstawie planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego lub odpisu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu według załączonego wykazu działek położonych w obrębach geodezyjnych G.i M. w gminie M. Uzasadniając powyższe żądanie wnioskodawca wskazał, że otrzymanie zaświadczenia jest związane z wykonywaniem szacowania wartości nieruchomości gruntowych objętych decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa mostu na rzecze O. w miejscowości B.D. wraz z drogami dojazdowymi od km 5+800,00 do km 12+600,00: odcinek I (od km 9+583 od km 12+547,80) oraz odcinek II (od km 5+783,80 do km 9+583) przeznaczonych pod budowę dróg publicznych celem określenia podstawy do ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone oraz przejęte z mocy prawa, wynikającego z umowy zawartej z Wojewodą D. Jakkolwiek podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia obok art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 i art. 144 k.p.a. stanowiły również przepisy regulujące zasady i tryb wydawania zaświadczeń umiejscowione w Dziale VII k.p.a., to jednak dla prawidłowego rozstrzygnięcie poddanej kontroli tutejszego Sądu sprawy konieczne jest także – w związku z charakterem samego wniosku - odniesienie się do kwestii uregulowanych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak w pierwszej kolejności przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Zgodnie natomiast z § 2 cytowanego przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei po myśli art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej po ustaleniu, że dana osoba ma interes prawny w żądaniu zaświadczenia obowiązany jest to zaświadczenie wydać jednak jedynie wtedy, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponadto z uwagi na okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 155 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej u.g.n.) przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie niezbędne i dostępne dane o nieruchomości, zawarte m.in. w planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach na budowę. Wykorzystane w operacie szacunkowym dane poświadczone przez rzeczoznawcę majątkowego mogą mieć formę wypisów i wyrysów z dokumentów lub rejestrów, a właściwe organy są obowiązane udostępnić rzeczoznawcom majątkowym dane określone w ust. 1 art. 155 u.g.n. (art. 155 ust. 2 i 3 u.g.n.). Stosowanie natomiast do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów. Z przywołanych powyżej regulacji wynika, że istotnie ustawodawca w przepisach 217-220 kpa, tworząc nawet odrębny dział wydawanie zaświadczeń w sposób bardzo precyzyjny uregulował zasady i tryb realizacji tego zadania powierzonego administracji publicznej. Przepisy te w kwestii planowania i zagospodarowania przestrzennego mają jednak zastosowanie, o tyle o ile nie istnieje jakaś regulacja szczególna pozwalająca na uzyskanie przez wnioskodawcę wiedzy w zakresie uwarunkowań prawnych wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego w innym trybie i w innej formie. Sąd podziela tu stanowisko prezentowane w judykaturze, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego przepis prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy - podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia, gdyż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują udostępnienie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez publikację w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz w formie wyrysów lub wypisów z planu, co ma szczególne znaczenie dla ustalenia treści planu dla konkretnej działki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 436/10, Lex nr 688539). W tym miejscu wskazać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, iż tryb uzyskania informacji o treści planu miejscowego wskazany w art. 30 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na zasadzie regulacji szczególnej w stosunku do przepisów k.p.a. wyłącza - w zakresie w jakim istnieje możliwość wydawania wypisów i wyrysów planów miejscowych - możność wydawania w tym zakresie zaświadczeń w trybie art. 217 i art. 218 k.p.a. (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 1 lutego 2007 r. II SA/Gd 494/06, Legalis). Tym samym, jakkolwiek wydawanie zaświadczeń stanowi powszechnie stosowaną formę potwierdzania przez organ faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez te organy ewidencji, rejestrów i innych danych, to jednak nie ma ono zastosowania w sytuacji, gdy wnioskodawca ma możliwość uzyskania wypisów i wyrysów. W realiach natomiast rozpoznawanej sprawy skarżący, celem dokonania wyceny wartości nieruchomości, mógł uzyskać stosowny wypis i wyrys, który to stanowi konkretyzację treści planu co do ściśle oznaczonego terenu, w tym również terenu stanowiącego przedmiot jego zainteresowania. Sąd nie podziela przy tym stanowiska prezentowanego przez skarżącego, że przepisy planu miejscowego stanowią zbiór danych, o których mowa w art. 218 k.p.a. Pojęcie danych będących w posiadaniu organu nie obejmuje bowiem sytuacji, kiedy dane te podlegają publicznemu udostępnieniu. Niezależnie jednak od powyższego należy zauważyć, że sądy administracyjne wydawały orzeczenia dotyczące wydawania zaświadczeń związanych z planem zagospodarowania przestrzennego, jednak nie odnoszą się one do sytuacji zbliżonych do występującej w niniejszej sprawie. Mowa jest w nich o zaświadczeniach wydawanych w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 tj. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w sytuacji gdy wymaga tego przepis prawa. Przykładem takiego przypadku jest żądanie zaświadczenia o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, jakiego żąda inwestor w celu przedłożenia organowi nadzoru budowlanego w związku z prowadzonym postępowaniem. Nie jest jednak dopuszczalne żądanie zaświadczenia w zakresie uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 kpa. W ocenie sądu w takiej sytuacji istnieje lex specialis w postaci art. 30 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i nie ma podstaw do uzasadnionego żądania wydania takiego zaświadczenia. Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.