II SA/Wr 637/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji o nałożeniu na skarżącą grzywny w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych) w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu nieprawidłowości w przewodach kominowych i wentylacji nawiewno-wywiewnej budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, przywołując treść art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej regulacji wynika, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy tego należało przejść do oceny argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że wniosek zawarty w skardze jest lakoniczny i sprowadza się do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy sąd doszedł do przekonania, że Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazała, jakie szkody wystąpią w razie wykonania kwestionowanego postanowienia. Nadto nie wykazano czy i jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie skarżonego aktu oraz nie uzasadniła w żaden sposób swojego stanowiska. Uwzględniając powyższe, sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie zostało wykazane, że spełniona została którakolwiek z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niemniej warto wspomnieć, że dokonana w tym zakresie ocena nie wiąże jednak sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.