II SA/Wr 645/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J O na upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku polegającego na remoncie dachu budynku mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 września 2011 r. J O (zwany dalej skarżącym) zwrócił się o – jak to określił – "przerwanie prześladowania (...) i wydanie postanowienia o wycofaniu decyzji o wszczęciu egzekucji ...". W odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że zaskarża upomnienie z dnia 28 lipca 2011 r. wystawione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu i jako taka nie może być rozpoznana merytorycznie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") odrzucenie skargi następuje w przypadku braku właściwości sądu administracyjnego wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Z omawianej regulacji wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy poddanych kontroli sądów administracyjnych ma charakter zamknięty. Sam skarżący w piśmie z dnia 15 października 2011 r. jednoznacznie wskazał, że przedmiotem jego skargi jest upomnienie z dnia 28 lipca 2011 r. sporządzone na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm. zwanej dalej u.p.e.a.). W upomnieniu tym wyszczególniono obowiązek podlegający na wykonaniu remontu dachu zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S z dnia 21 czerwca 2007 r. Nr [...] oraz zobowiązano do wykonania obowiązku w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia, z zagrożeniem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2010 r. (sygn. akt II OSK 2392/10, LEX nr 743419), zgodnie z którym upomnienia nie można zaliczyć do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. O ile przyczyny niezaliczenia upomnienia do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej z art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a-8 są oczywiste –upomnienie takie nie jest bowiem ani decyzją, ani postanowieniem, a także pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego, ani którymkolwiek z aktów wymienionych w pkt 4a-7 tego przepisu, ani przejawem bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu, to wyjaśnienia wymaga przyczyna jego niezaliczenia do "innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych, a więc ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Koniecznym jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki oznaczonego podmiotu. Powyższe implikuje istnienie związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu, przez "czynność" o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność materialno – techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (postanowienie NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10). Z treści zaskarżonego upomnienia skarżący wywodzi nałożenie na niego obowiązku w postaci remontu dachu. W niniejszej sprawie obowiązek remontu dachu – choć niezaprzeczalnie opisany w upomnieniu – wynika jednak z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S z dnia 21 czerwca 2007 r. Nr [...] i dopiero weryfikacja tego aktu mogłaby prowadzić do uchylenia wspomnianego obowiązku. Nie oznacza to, aby strona była pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Służyć temu może instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 i art. 34 u.p.e.a.), w ramach których strona może podnosić – w razie zaistnienia wymaganych prawem przesłanek – m. in. zarzut nieistnienia obowiązku. Reasumując, w ocenie Sądu samo upomnienie nie może zostać uznane za czynność materialno – techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., przez co nie mogą być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Z omówionych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.