II SA/Wr 646/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 21 sierpnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz J. W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z dnia 7 lipca 2006 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. odmówił J. W. przyznania płatności na zalesianie. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005 zaplanowano termin wykonania zalesienia na wiosnę 2006r. Postępowanie w sprawie zostało zakończone wydaniem w dniu 2 listopada 2005 r. postanowienia nr [...] o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku, zawierające pouczenie o konieczności złożenia w terminie 14 dni od dnia złożenia informacji o wykonaniu zalesienia właściwemu Nadleśniczemu, jednak nie później niż do dnia 31 maja po wykonaniu zalesienia, Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji, oświadczenia o wykonaniu zalesienia, do którego dołączone winno być zaświadczenie Nadleśniczego Lasów Państwowych potwierdzające ten fakt. W dniu 31 maja 2006 r. zostało złożone do Biura Powiatowego ARiMR w L. oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego Nadleśnictwa Ś. Z. W wyniku weryfikacji złożonych dokumentów organ stwierdził następujące braki i nieprawidłowości: 1. Data sporządzenia planu zalesienia podana w "Oświadczeniu o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia" w sekcji V jest niezgodna z datą podaną na wniosku. 2. Kontrola administracyjna wykazała błędy. Zaświadczenie nadleśniczego o zgodności zalesienia zgodnie z planem zalesienia nie zawiera daty sporządzenia planu zalesienia. Dane te są niezgodne z danymi zawartymi we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. W związku z powyższym organ I instancji wskazał, że zgodnie z zapisami art. 50 § 1 k.p.a. do wnioskodawcy w dniu 20 czerwca 2006 r. zostało wysłane wezwanie do złożenia wyjaśnień celem usunięcia braków we wniosku i przedstawienia poprawnego dokumentu wyjaśniającego braki z zaświadczenia nadleśniczego. Do dnia wydania niniejszej decyzji wnioskodawca nie złożył korekty wniosku o przyznana płatności za zalesiania lub korekty oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia - nie odpowiedział na wezwanie z 20 czerwca 2006 r., doręczonego 22 czerwca 2006 r. Termin złożenia wyjaśnień upłynął bezskutecznie 29 czerwca 2006 r. Odwołanie od tej decyzji wniosła J. W., wskazując iż przyczyną odmowy przyznania płatności na zalesianie były wynalezione przez pracownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. błędy w zaświadczeniu wydanym przez nadleśniczego w Ś. Z., za które, zdaniem organu, odpowiedzialność ponosi ona wraz z mężem. Podniosła, iż przy składaniu dokumentów nikt ich nie kwestionował. Około 10 lipca 2006 r. mąż rozmawiał telefonicznie z Panem Furdykoniem, pytając o termin płatności za pielęgnację. Otrzymał zapewnienie, że pieniądze będą w najbliższym dniach. Jednakże zamiast pieniędzy otrzymał odmowną decyzję. Skarżąca wskazała, iż zalesienie części działki nr 172 (0,31 ha) wykonane zostało w terminie i zgodnie z planem zalesienia, stąd wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W dniu 21 sierpnia 2006 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. wydał na podstawie art. 138 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 5a ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.), § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku weryfikacji wniosku złożonego przez J. W., w oparciu o posiadane dokumenty stwierdził, że postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało prawidłowo a odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego w L. nie zasługuje na uwzględnienie. Strona nie wyjaśniła wątpliwości co do kwestii przyczyn rozbieżności dat w dokumentach złożonych w biurze powiatowym ani prośby o przywrócenie terminu złożenia wyjaśnień. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek producenta rolnego, stąd zdaniem organu, nie mogło być kontynuowane i zakończone pozytywną decyzją bez udziału strony. Złożenie błędnych dokumentów oświadczenia o wykonanym zalesieniu lub wniosku o przyznanie płatności na zalesienie oraz zaświadczenia nadleśniczego pozostawia wnioskodawcę w sytuacji sprzed złożenia oświadczenia, dlatego prawidłowo odmówiono przyznania płatności. Decyzja organu I instancji, zdaniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W., została wydana zgodnie z obowiązującym prawodawstwem, zawiera poprawne podstawy prawne oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła J. W., domagając się jej uchylenia. Skarżąca wskazała w niej, że organ II instancji odmowę przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych motywował brakiem złożenia wyjaśnień i dowodów w sprawie. Strona oświadczyła natomiast, że jej mąż dwukrotnie po otrzymaniu wezwania rozmawiał telefonicznie z Dariuszem Furdykoniem z ARiMR w L., a dowodów do ARiMR we W. nie mogła dostarczyć, ponieważ wszystkie niezbędne dokumenty, a więc plan zalesienia i zaświadczenie o wykonaniu zalesienia wydane przez Nadleśnictwo Ś. Z. oraz faktura zakupu sadzonek i świadectwo pochodzenia materiału roślinnego (szt. 4) wydane przez Gospodarstwo Szkółkarskie – R., zostały już złożone w Biurze Powiatowym ARiMR w L. Ponadto w wezwaniu nr [...] Biura Powiatowego ARiMR w L. nie było informacji, że w przypadku osobistego niestawienia się, urząd wyda decyzję odmowną, lecz że wniosek rozpatrzony będzie w oparciu o posiadane dokumenty i informacje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepis prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwość uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego. Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tegoż postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim "zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności". Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art. 136 k.p.a, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Istota zatem postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. I tak stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej - ustawa określa zadania oraz właściwość jednostek organizacyjnych i organów, w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, dotyczące m.in. zalesiania gruntów rolnych. Stosownie zaś do przepisu art. 5 ust. 2 tej ustawy pomoc, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1-7, jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich - płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Decyzję o odmowie przyznania płatności na zalesianie kierownik biura powiatowego Agencji może wydać na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że: 1) wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 1 lub 2) działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub 3. W sytuacji zaś, gdy w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że: 1) wnioskodawca spełnia warunki określone w § 3 ust. 1 oraz 2) działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub 3 - kierownik biura powiatowego Agencji wydaje postanowienie o spełnieniu tych warunków w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku (§ 7 ust. 4). W przedmiotowej sprawie postanowienie na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku zostało podjęte w dniu 2 listopada 2005 r. (nr [...]). Jak wynika zaś z decyzji organu I instancji, przyczyną odmowy przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych był brak korekty wniosku o przyznanie przedmiotowych płatności lub korekty złożonego przez skarżącą " Oświadczenia ... " w części dotyczącej daty sporządzenia planu zalesienia, a także brak w zaświadczeniu Nadleśniczego o zgodności zalesienia zgodnie z planem zalesienia, daty sporządzenia tegoż planu zalesienia (pkt 2 decyzji). Jak wskazał ponadto organ strona mimo wezwania nie wyjaśniła tych nieprawidłowości, co musiało skutkować podjęciem decyzji odmownej. Istotne jest w niniejszej sprawie, że stosownie do § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, obowiązek przechowywania planu zalesienia nałożony został nie tylko na producenta rolnego, lecz także obowiązkiem tym obciążono również nadleśniczego. Niesporne jest w sprawie, że skarżąca "Oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia" wraz z zaświadczeniem Nadleśniczego w Ś. Z. złożyła w dniu 31 maja 2006 r. Z zaświadczenia tego wynika, że J. i Z. W. wykonali zalesienie gruntów rolnych według zatwierdzonego i aktualnego planu zalesienia. Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, iż organ pierwszej instancji powołując się na przepis art.50 § 1 i art.10 § 1 k.p.a. wezwaniem z dnia 20 czerwca 2006r. wezwał skarżącą J. W. do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień dotyczących nieścisłości w " Oświadczeniu o wykonaniu zalesienia " , a wnioskiem o przyznanie przedmiotowych płatności, w części dotyczącej daty sporządzenia planu zalesienia, a także braku tejże daty w zaświadczeniu Nadleśniczego z dnia 29 maja 2006r. Postanowienie to zawierało pouczenie , iż niezłożenie wyjaśnień w w/w terminie skutkować będzie rozpatrzeniem wniosku w oparciu o posiadane dokumenty i informacje. Wskazać należy, ze znajdująca się w aktach sprawy kserokopia zwrotnego potwierdzenia przesyłki oznaczonej nr nadawczym 46179, adresowanej do skarżącej, wskazuje, że przesyłkę tę nie odebrała skarżąca. Zakładając, że oznaczona wyżej przesyłka była opisanym wezwaniem z dnia 20 czerwca 2006r., to w świetle postanowień art.42 § 1 i art.43 k.p.a. nie można przyjąć, by organ wykazał, iż przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej. Zgodnie z art.42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z przepisu tego wynikają dwie zasady doręczania pism, mianowicie : 1/ doręczenie pisma adresatowi osobiście i 2/ miejsca, w którym to doręczenie ma nastąpić. Przepis art.43 k.p.a. przewiduje dopuszczalne odstępstwo co do zasady osobistego doręczania pisma adresatowi. Przepis ten normuje doręczanie pism zastępcze, czyli takie, w którym odbiera je osoba inna niż adresat. Jednakże skuteczność doręczania zastępczego uwarunkowana została od zachowania kilku przesłanek określonych powyższym przepisem. I tak m. innymi: - pismo przyjmuje za pokwitowaniem dorosły domownik, sąsiad lub dozorca, - osoba odbierająca pismo zobowiązuje się do oddania pisma adresatowi osobiście. W ocenie Sądu nie zostało w niniejszej sprawie wykazane, że spełnione zostały wszystkie przesłanki z cyt. wyżej art.43 k.p.a., z tej to przede wszystkim przyczyny, że na opisanym wyżej "Potwierdzeniu odbioru " - brak jest zapisu , iż osoba, której podpis umieszczony jest jako odbiorca przesyłki zobowiązała się przekazać ją osobiście adresatowi. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, iż pokwitowanie stanowi dowód, że domownik podjął się oddania pisma adresatowi, dopiero wówczas, kiedy zawiera odpowiednią informację (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 2614/00, publ. LEX nr 137823). Z dokumentu tego musi jednoznacznie wynikać, w jaki sposób przesyłka została doręczona. W przeciwnym razie doręczenie nie może zostać uznane za skuteczne (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 151/98, publ. LEX nr 37218). Zgodnie zaś z przepisem art. 140 k.p.a. w postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Oznacza to dla organu odwoławczego w myśl art. 136 k.p.a. - obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy lub też, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części – zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie przeprowadził w/w względzie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, choć zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art. 136 k.p.a., a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo /por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r., sygn. akt II SA 1829/85 – ONSA 1986 Nr 2, poz. 43/. W orzecznictwie podkreśla się pogląd, iż to organ administracji winien wnikliwie rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., V SA 948/00, LEX nr 50114). Tym regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej nie sprostał w rozpatrywanej sprawie organ II instancji. Treść uzasadnienia podjętej przez ten organ decyzji nie zawiera bowiem ustaleń świadczących o tym, iż podjęto kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również w sposób wyczerpujący nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego. Skoro bowiem , jak to już wyżej Sąd zauważył, w myśl § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. plan zalesienia winien znajdować się nie tylko u skarżącej jako producenta rolnego, lecz także u nadleśniczego, gdy nadto na rozprawie skarżąca oświadczyła, że jeden egzemplarz tegoż planu złożyła także w organie pierwszej instancji, to ustalenie przez organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, bądź też przez organ pierwszej instancji rzeczywistej daty przedmiotowego planu – nie powinno było być żadną kwestią. Podobnie organ winien był postąpić, żądając od Nadleśnictwa Ś. uzupełnienia przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia z dnia 29 maja 2006r. o brakujące dane. W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że zaniechanie wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i odniesienia ich do sytuacji prawnej powoduje, że brak było dostatecznych podstaw do wydania w sprawie zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienia dają podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, tj. art.7, art.10 § 1, art. 75 § 1, art. 77, art.80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a ze względu na swój charakter uchybienia te mogły mieć istotny wypływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w.