II SA/Wr 652/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. – Z. L. K. we W. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych przebiegających przez obszary leśne na terenie powiatu l. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. S.A. z siedzibą w W. – Z. L. K. we W., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych przebiegających przez obszary leśne na terenie powiatu l., wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego, trudnych do odwrócenia skutków związanych z dokonaniem przez skarżącego czynności, do których nie jest zobowiązany. Skarżący jako podstawę wniosku wskazał art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z przesłanych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych, D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Natomiast w odpowiedzi na skargę stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem prowadziłoby to do utrzymywania się stanu zagrożenia pożarowego terenów leśnych położonych wzdłuż linii kolejowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że wprawdzie formułując rozpoznawany wniosek pełnomocnik strony skarżącej powołał przepis art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), który skierowany jest do organu administracji publicznej, jednak organ odwoławczy nie wydał rozstrzygnięcia w jego przedmiocie, dlatego też kierując się zasadami ekonomiki procesowej - uwzględniając, że akta administracyjne są już doręczone Sądowi, Sąd rozpoznał wniosek w trybie przewidzianym w tym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba też zauważyć, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – zob. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej obecnie sprawie zarówno w skardze, jak i w jej uzasadnieniu, nie wskazano, jakie szkody może ponieść skarżący czy też inna osoba na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Nie wskazano również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. GZ 138/04, opubl.: CBOSA) w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. W skardze szkody takiej (i jej rozmiarów) nie wskazano. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy jedynie podkreślić, że wszelkie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.