II SA/Wr 66/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. T. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki śmietnika zlokalizowanego na terenie działki drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania R. T. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. z dnia [...] r. nr [...], którą nakazano R. T. dokonanie rozbiórki śmietnika zlokalizowanego na terenie działki drogowej nr 288 (ulica O.), w sąsiedztwie działki nr 289 przy ul. O. nr [...] oraz działki nr 290 przy ul. O. nr [...] w J.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wyżej opisaną decyzję wniósł R. T.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 61 § 4, art. 10 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie. Następnie w piśmie nadanym przez pocztę w dniu 21 maja 2013 r. skarżący wniósł, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. W piśmie skarżący stwierdził, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę śmietnika wywoła trudne do odwrócenia skutki, to znaczy brak przedmiotu zaskarżenia, gdyż w sytuacji uwzględnienia skargi nie byłoby możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wyjaśnienia już na wstępie wymaga pojęcie "wykonania aktu administracyjnego". Zdaniem sądu należy przez to pojęcie rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dalej należy powiedzieć, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc na grunt wniosku skarżącego, trzeba powiedzieć, że nie podano w nim okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze nie wykazano, jakie szkody może ponieść skarżący, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Wobec tego, nie można przyjąć, że spełniona została pierwsza z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie, co do kwestii nieodwracalnych skutków, które w ocenie skarżącego wywrze zaskarżona decyzja nakazująca rozbiórkę śmietnika, sąd stwierdził, że nie podziela w tym względzie stanowiska skarżącego. Zdaniem sądu rozpoznającego wniosek, zaskarżona decyzja nie może wywołać trudnych do odwrócenia skutków, a tylko taka ewentualność dawałaby ewentualnie podstawę do wstrzymania jej wykonania. Zgodzić się w tym względzie należy ze stanowiskiem wyrażanym już w orzecznictwie, iż "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący istnienia skutków tego rodzaju nie uprawdopodobnił. Sam fakt rozbiórki spornego śmietnika nie jest zdarzeniem, które byłoby nieodwracalne czy też wywołałoby trwałe skutki w sferze praw lub obowiązków skarżącego, których to skutków nie dałoby się odwrócić. W razie ewentualnego uwzględnienia skargi sprawa rozbiórki spornego śmietnika wróciłaby na etap postępowania administracyjnego, a zatem nawet samo uwzględnienie skargi nie oznaczałoby legalizacji spornego śmietnika, w czym skarżący zdaje się upatrywać uzasadnienia dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu brak jest podstaw, by przyjąć, iż skarżący wykazał, jakie trudne do odwrócenia skutki wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Trzeba oczywiście pamiętać, że kwestia uznania sądu w zakresie wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności została powiązana z koniecznością oceny przez sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena ta nie wiąże jednak sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne szkody, ani że wykonanie tej decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki. Skoro tak, to nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.