II SA/Wr 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. C. i W. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę w całości. Przystępując do orzekania Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] r., nr [...],[...]przyjmując w podstawie prawnej art. 47 ust. 2, 3, 4, 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), oraz art. 104 i 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej – k.p.a.) cofnął bez odszkodowania zezwolenie na zbieranie odpadów wydane Spółdzielni "J." z siedzibą w W. przy ul. B., [...], wydane przez Prezydenta Miasta W. decyzją z dnia [...]. Pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Prezydent Miasta W. zwrócił się do Spółdzielni J. z żądaniem przedłożenia informacji dotyczącej postępu w zakresie wykonania decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Prezes Zarządu J. podał, że nie posiada żadnych informacji o działaniach jakie zostały podjęte i zamieścił prośbę o poinformowanie go o decyzji celem odniesienia się do jej treści. Organ uczynił zadość żądaniu zawartemu we wskazanym piśmie udzielając obszernej odpowiedzi pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. Wnioskiem z dnia 23 września 2016 r. Prezes Zarządu J. wystąpił do Prezydenta Miasta W. wskazując na art. 145 § ust. 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. i wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. cofającej zezwolenie na zbieranie odpadów z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku szeroko opisano fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu, a dodatkowo nawet nie otrzymała decyzji cofającej zezwolenie, od której mogłaby wnieść odwołanie w terminie. Przedstawiono okoliczności dotyczące stanu zdrowia wnioskodawcy oraz działania organu, który miał zapewnić o wstrzymaniu wszelkich czynności na czas jego choroby. W dniu [...] r. Prezydent Miasta W. wydał postanowienie nr [...], którym na skutek wniosku P. K. - Prezesa Spółdzielni "J." z siedzibą przy ul. B. w W. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów na podstawie art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 148 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów udzielonego decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...], zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia odnotowano wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów z jednoczesnym poinformowaniem strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym przed wydaniem rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności omówiono tryb postępowania wznowieniowego szczególnie akcentując jego dwuetapowość. Zwrócono przy tym uwagę na konieczność ziszczenia się przesłanek ustawowych dla skutecznego wznowienia postępowania. Przenosząc poczynione rozważania na grunt przedmiotowej sprawy organ I instancji podał, że złożony wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn formalnych, nie zasługuje na uwzględnienie. Odwołując się do akt sprawy Prezydent Miasta W. wyjaśnił, iż z uwagi na niepodjęcie w terminie decyzji cofającej zezwolenie na zbieranie odpadów, strona o przedmiotowej decyzji dowiedziała się przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. (data odbioru pisma przez P. K. - Prezesa Spółdzielni w dniu 8 sierpnia 2016 r.). Natomiast wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 26 września 2016 r., a więc z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a.. Zatem została spełniona przesłanka uprawniająca do orzeczenia zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem w imieniu Spółdzielni J. Prezes Zarządu P. K. złożył na nie zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono obrazę przepisów postępowania administracyjnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu z powodu przebywania przez cały okres postępowania na zasiłku chorobowym, również w dacie wydania decyzji, jak i w okresie do jej odwołania oraz art. 148 k.p.a. przez przyjęcie, że strona nie zachowała ustawowego terminu miesięcznego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, od chwili dowiedzenia się o wydanej decyzji, z pominięciem tego, że skarżący cały czas przebywał w okresie prowadzonego postępowania przez organ na zwolnieniu chorobowym. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że organ I instancji nie podjął żadnych czynności ustalających przyczyny braku odwołania od decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego stanu zdrowia podmiotu, który jako jedyny mógł złożyć odwołanie od decyzji, a co więcej brać czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, choć strona informowała organ o braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Strona uzyskała zapewnienie organu, iż z powodu choroby organ ten wstrzymuje postępowanie, co spowodowało, iż działał on poza granicami prawa, gdyż wydając zaskarżone postanowienie złamał zasady wynikające z art. 6, 8,10 k.p.a.. Organ I instancji nie zastosował się do art. 16 § 1 k.p.a., gdyż w sprawie nie wydał stosowanego postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Podkreślając brak odniesienia się przez organ I instancji do choroby strony i braku możliwości udziału w postępowaniu, autor zażalenia z ostrożności procesowej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, podając, iż w okresie toczącego się postępowania oraz w czasie jego zakończenia przebywał na zwolnieniu chorobowym. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., (dalej – SKO) na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i 4, art. 148 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji zrelacjonował postępowanie pierwszoinstancyjne oraz opisał wydane przez Prezydenta Miasta W. rozstrzygnięcie koncentrując się na przesłankach przyjętych przez organ I instancji. W ramach własnych rozważań SKO przypomniało zarówno przesłanki wznowienia postępowania wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. oraz wyspecyfikowano możliwości wznowienia postępowania w oparciu o konkretne przesłanki, o czym mowa w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ mocno zaakcentował dwuetapowość postępowania wznowieniowego rozróżniając przy tym poszczególne elementy tego postępowania. Sprowadzając rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy SKO w W. zwróciło uwagę, że w skierowanym do organu wniosku został wskazany art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a.. Przypomniano także argumentację zamieszczoną w przedmiotowym wniosku. Zdaniem organu II instancji mimo, że w samym wniosku argumentacja dotyczy niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu to wnioskodawca także podał jako podstawę swojego żądania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczący tego, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Dostrzegając podanie dwóch podstaw wznowieniowych w samym wniosku SKO zwróciło uwagę, że w myśl z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak dosłownie zauważył organ ,,Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi ta informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania". Na kanwie poczynionych wyjaśnień organ II instancji zaznaczył, iż wydanie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Odnosząc się do akt sprawy SKO podało, że przesyłka pocztowa zawierającą decyzję z dnia [...] r. o znaku [...] mimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta przez stronę postępowania. Ponieważ Spółdzielnia "J." jest osobą prawną art. 44 k.p.a. normujący doręczenie zastępcze stwarzające domniemanie doręczenia nie miał w sprawie zastosowania. Przesłanką zastosowania komentowanego przepisu jest "niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43". Niemożność ta obejmuje sytuacje, w których adresatowi będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w żadnym z miejsc przewidzianych w art. 42 lub też nie doręczono pisma żadnej z osób wymienionych w art. 43. Wniosek o wznowienie postępowania dotyczy przesyłki adresowanej do strony postępowania, której nie została ona doręczona mimo dwukrotnego awizowania. Art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Strona o decyzji z dnia [...] r. dowiedziała się z pisma z dnia 2 sierpnia 2016 r. doręczonego Prezesowi Spółdzielni w dniu 8 sierpnia 2016 r.. Wskazując na pismo Zastępcy Kierownika Biura Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Leśnictwa Urzędu Miejskiego w W. z dnia 2 sierpnia 2016 r. oraz odpowiedź na to pismo z dnia 10 sierpnia 2016 r., według organu odwoławczego w dacie 8 i 10 sierpnia 2016 r. strona w istocie nie uzyskała informacji pozwalających jej zidentyfikować decyzję której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Z powyższego wyprowadzono, że organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania tylko wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Wydane postanowienie uznano za przedwczesne. Dodatkowo organ II instancji podał, że w sposób nieuprawniony rozpatrywany był wniosek o wznowienie pochodzący od P. K. Prezesa Spółdzielni "J.", a nie od osoby prawnej i zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. należało wezwać stronę do sprecyzowania wskazanej przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie Z. C. i W. C. podnieśli zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w przypadku niemożności doręczenia pisma zgodnie z art. 42 i 43 k.p.a. przepis ten należało zastosować wobec Spółdzielni "J.", - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, co doprowadziło do przyjęcia, iż Prezes Spółdzielni "J." w istocie nie uzyskał informacji pozwalających mu zidentyfikować decyzję, której nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie wznowienia postępowania. Ustalenia te nie pokrywają się ze stanem faktycznym, bowiem Prezes Spółdzielni o treści postanowienia cofającego zezwolenie wiedział już w dniu 31 maja 2016 r., gdyż jego treść została mu udostępniona na spotkaniu w biurze Zakładu [...] należącego do skarżących Z. i W. C.. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając zarzuty i żądania skargi skarżący stwierdzili, że postanowienie organu I instancji było prawidłowe. Strony postępowania zostały poinformowane o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do wniesienia uwag przed wydaniem rozstrzygnięcia. Spółdzielnia nie skorzystała z tej możliwości, a Prezes Spółdzielni celowo i świadomie unikał odbierania korespondencji. W tej sytuacji należało zastosować fikcję doręczenia, zgodnie z art. 44 k.p.a.. Fakt pozostawania na zwolnieniu lekarskim nie powinien być uznawany jako niemożność brania udziału w postępowaniu. Według skarżących Prezes Spółdzielni J. jest zaangażowany w różnego rodzaju projekty, których prowadzenie nie znalazło przeszkody w przebywaniu na zwolnieniu lekarskim, uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a o treści postanowienia wiedział już na pewno w dniu 31 maja 2016 r., gdyż zostało mu ono udostępnione podczas spotkania w zakładzie kamieniarskim prowadzonym przez skarżących. Dodatkowo na potwierdzenie powyższego skarżący wysłali do Prezesa Spółdzielni wiadomość sms (dowód: wydruk wiadomości sms). Prezes Spółdzielni celowo przedłuża postępowanie, doprowadzając do pogorszenia stanu zajmowanego przez jego działalność terenu, a postanowienie SKO w W. pozwoli mu na dalsze przeciągnięcie sprawy i tzw. granie na czasie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W przedstawionej w piśmie procesowym argumentacji organ wskazywał na niezasadność zarzutów i twierdzeń skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach: stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. stanowi zaś, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostało one wydane z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Lektura akt administracyjnym pozwala odnotować, że pismem z dnia 23 września 2016 r. Prezes Spółdzielni J. skierował do Prezydenta Miasta W. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ,,wydania decyzji z dnia [...] r. cofającej zezwolenie na zbieranie odpadów w W. przy ul. B.". Już w tym miejscu podkreślić należy, że w podstawie prawnej wniosku wskazano ,,art. 145 § ust. 1 pkt 1) i 2 pkt 4 kodeksu postepowania administracyjnego", (pisownia oryginalna). Wiadomym jest, o czym wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1632/96, publ. LEX nr 47890; 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90, publ. ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47). W sytuacji zaś, gdy żądanie strony jest zredagowane w sposób niedostatecznie zrozumiały bądź budzący wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Powyższe wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, zawartych w art. 7-9 k.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasady należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania. Wątpliwości co do sensu podania i intencji jego autora powinny być zatem usunięte przez żądanie przez organ od wnioskodawcy stosownych wyjaśnień (wyroki NSA z dnia: 1 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1774/07, publ. LEX nr 518360; 23 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 999/05, publ. LEX nr 265751; 4 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 2188/00, publ. LEX nr 81741; 14 listopada 2001 r. sygn. akt V SA 552/01, publ. LEX nr 84484). Zaznaczyć należy, że dokładne ustalenie treści żądania strony jest istotne z uwagi na to, że wyznacza ona rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, tj. wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Organ zaś związany jest tym żądaniem. Jeśli organ, do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania, ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony. Należy przy tym podkreślić, że przy ustaleniu jaki charakter ma pismo procesowe strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych zawartych w nim zwrotów, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt okoliczności. Nawiązując do powyższych uwag Sąd podziela zapatrywanie SKO w W., że wniosek z dnia 23 września 2016 r. wymagał doprecyzowania w kwestii podstaw prawnych i faktycznych wznowienia postępowania. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenia pozwolą organowi na dalsze procedowanie w sprawie. W tej mierze organ I instancji nie poczynił jednoznacznego wyjaśnienia treści podania. W ocenie Sądu trafne jest zatem zaskarżone orzeczenie SKO, którym wyeliminowano z obrotu prawnego postanowienie organu I instancji z dnia [...] odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów udzielonego decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...], zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., nr [...]. W realiach badanej sprawy na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji wyraził szereg wątpliwości, co do możliwości wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, które skład orzekający Sądu podziela, choć nie w całej rozciągłości. Nie ma racji SKO podając, że domniemanie doręczenia nie ma w sprawie zastosowania, gdyż mamy do czynienia z osobą prawną. Zaznaczyć należy, że mimo kierowania korespondencji do osoby prawnej hipotetycznie można stosować domniemanie doręczenie, choćby z tej przyczyny, iż osoba prawna powinna zapewnić właściwy sposób funkcjonowania, przez który należy rozumieć także możliwość odbioru korespondencji. Nie jest przecież tak, że dana osoba prawna dokonująca konkretnych działań będzie pozbawiona możliwości skierowania do niej jakiejkolwiek informacji, decyzji, wezwania czy innej korespondencji. Domniemanie doręczenia będzie miało miejsce także wtedy, gdy dana osoba prawna nie zapewni sobie właściwego odbioru korespondencji działając tym samym na własne ryzyko i ewentualnie własną niekorzyść. Mimo jednak tego, że SKO w W. wyraziło względem domniemania doręczenia nieprawidłowe stanowisko wskazano także na inne okoliczności, które w sposób dostateczny uzasadniają konieczność i zasadność uchylenia postanowienia organu I instancji w postępowaniu zażaleniowym. W uzasadnieniu postanowienia drugoinstancyjnego wyraźnie wskazano na konieczność ustalenia o jakim etapie postępowania mówi wnioskodawca wskazując na niemożliwość czynnego udziału. Chodzi mianowicie o to, czy jest to całe postępowanie, czy pewien jego etap. Sam wniosek z dnia 23 września 2016 r. jest w tym zakresie co najmniej niejasny, zatem przed rozstrzyganiem już na wstępnym etapie postępowania nadzwyczajnego organ zobligowany był do posiadania wiedzy także i w tym zakresie. Rację ma SKO wytykając uchybienie w postaci niewłaściwego zakreślenia w wydanym postanowieniu przez organ I instancji czyj wniosek w istocie został rozpoznany. Doprecyzowania wymaga czy wniosek złożyła Spółdzielnia "J." reprezentowana przez Prezesa P. K., czy tez sam P. K.. Postępowanie pierwszoinstancyjne obarczone jest poważnym mankamentem w postaci niejednoznacznego ustalenia czasu powzięcia przez wnioskodawcę wiedzy o funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji o cofnięciu zezwolenia. Mimo pewnych ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta W. nie można przyjąć aby były one niepodważalne. W pewien sposób omawianą nieprawidłowość potwierdzają sami skarżący wyjaśniając w piśmie procesowym datę i okoliczności zapoznania P. K. z treścią przedmiotowej decyzji w czasie spotkania w zakładzie kamieniarskim. Istnieją zatem dowodowy, czy możliwości przeprowadzenia dowodów, na okoliczność ustalenia powzięcia wiedzy o istnieniu decyzji i jej treści, których jednak organ I instancji nie pozyskał lub postępowania dowodowego w tym względzie nie przeprowadził, na co zasadnie skazało SKO uchylając postanowienie pierwszoinstancyjne. Najistotniejszą jednak przyczyną uznania przez skład orzekający Sądu, że prawidłowo organ II instancji uchylił postanowienie Prezydenta Miasta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania jest treść samego wniosku i sposób jego rozpoznania przez organ I instancji. We wniosku z dnia 23 września 2016 r., w zasadzie we wstępnej jego części powołano się na przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a.. Organ I instancji bez odnotowania tego faktu w postanowieniu z dnia 28 września 2016 r. odmówił wznowienia postępowania poddając ocenie wyłącznie przesłankę polegającą na niezawinionym braniu udziału przez stronę w postępowaniu. Całkowicie pominięty został fakt, że we wniosku strony podano, co prawda błędnie, także art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. mówiący o wznowieniu postepowania w sytuacji, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Skoro do organu wpłynął wniosek wskazujący przywołany przepis, a dodatkowo został on przytoczony w sposób nieprawidłowy, gdyż podano i § i ust., zadaniem organu administracyjnego było wyjaśnić powstałą wątpliwość chociażby poprzez wezwanie do sprecyzowania wniosku. Organ tylko wtedy może prawidłowo rozpoznać sprawę, gdy dokona właściwego odkodowania woli wnioskodawcy, a w niniejszej sprawie tak się nie stało. Z całą pewnością zasadnie SKO w W. wyjaśniło więc w motywach oprotestowanego skargą postanowienia, że ,,zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. należało wezwać stronę do sprecyzowania wskazanej przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a." Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skargi zauważyć należy, że nie mogą one przynieść rezultatu zakładanego przez autorów skargi w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżący podnoszą i wyjaśniają, że organ I instancji miał podstawy do odmowy wznowienia postępowania, gdyż Prezes Spółdzielni J. powziął wiedzę o decyzji wcześniej niż miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Zauważyć należy, że SKO w W. stwierdziło nie tylko nieprawidłowości przy dokonywaniu oceny tej kwestii ale także uznało, że nie zostały wyjaśnione i uwzględnione wszystkie podstawy wznowieniowe wymienione we wniosku oraz nieprawidłowo zinterpretowano w postanowieniu, kto wnioskował o wznowienie postępowania, Prezes czy Spółdzielnia. Organ odwoławczy wydając kontrolowane postanowienie nie dopuścił się naruszeń procesowych. Stąd skargę pozbawioną jakichkolwiek podstaw należało oddalić, co Sąd uczynił na podstawie art. 151 p.p.s.a.