II SA/Wr 663/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) lipca 2018 r nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania pomieszczeń w rozbudowanej części przychodni lekarskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania pomieszczeń w rozbudowanej części przychodni lekarskiej, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego postanowienia Spółka wskazuje, że jednorazowa zapłata tak znacznej kwoty powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno w postaci bezpodstawnego i zawyżonego uszczerbku materialnego jak i trudnych do odwrócenia skutków w postaci przymusowego wyegzekwowania grzywny, która następnie będzie trudna do odzyskania i może mieć negatywny wpływ na prowadzoną przez Spółkę działalność gospodarczą. Dalej Skarżący zarzuca błąd wykładni prawa materialnego, w którym wskazuje na oparcie się przez organy o pogląd mniejszościowy, wskazując na duże prawdopodobieństwo, że Sąd przychyli się do prezentowanego przez Skarżącego stanowiska, a w konsekwencji ewentualna egzekucja będzie bezpodstawna. Kolejnym przywołanym argumentem jest fakt, że organ I instancji wstrzymał wykonanie postanowienia na etapie postepowania administracyjnego, czym dał wyraz, że w niniejszej sprawie przy jej okolicznościach istnieją podstawy do tego, aby wstrzymać wykonanie postanowienia w przedmiocie wymierzenia Skarżącemu grzywny. Spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podkreśla, że w omawianej sprawie grzywna jest w istocie karą, nie stanowi grzywny w celu przymuszenia, dzięki której osoba nią obciążona ma alternatywę w postaci wykonania nałożonego nań obowiązku. Tym samym jest bardziej dolegliwa dla Skarżącego i będzie pochłaniać środki finansowe w znacznej ilości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji lub postanowienia. Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14 domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji czy też postanowienia, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji czy też postanowienia. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (postanowienia NSA: z dnia 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14, LEX nr 1624460, i z dnia 3 kwietnia 2014 r., I FZ 64/14, LEX nr 1461278). W przedmiotowej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał, że jednorazowa zapłata tak znacznej kwoty powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno w postaci bezpodstawnego i zawyżonego uszczerbku materialnego jak i trudnych do odwrócenia skutków w postaci przymusowego wyegzekwowania grzywny, która następnie będzie trudna do odzyskania i może mieć negatywny wpływ na prowadzoną przez Spółkę działalność gospodarczą. Jednak Skarżący nie przytoczył konkretnych faktów ani dowodów, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Kolejno Skarżący odwołał się do zarzutów skargi - do błędu wykładni prawa materialnego, wskazując na duże prawdopodobieństwo, że Sąd przychyli się do prezentowanego przez niego stanowiska. Jednak zgodnie z orzecznictwem NSA na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie dokonuje się merytorycznej oceny sprawy sądowoadministracyjnej i oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej lub postanowienia, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania (por. orzeczenia NSA, przywołane przez A. Skoczylasa, Wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonalności pozwolenia na budowę w świetle orzecznictwa NSA, Administracja. Teoria – Dydaktyka – Praktyka 2006, nr 1, s. 28). Kolejnym argumentem Spółki jest fakt, że organ I instancji wstrzymał wykonanie przedmiotowego postanowienia. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem NSA: "postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji podejmowane jest na podstawie innego przepisu niż postanowienie organu administracyjnego." Sąd rozpoznając wniosek sprawdza występowanie przesłanek powołanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedstawionej sytuacji powołanie się na dolegliwość grzywny nie jest zasadne, ponieważ zgodnie z orzecznictwem NSA dolegliwość uiszczenia kwoty grzywny, nie może być przesłanką do odstąpienia od wykonania decyzji lub postanowienia Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.