II SA/Wr 67/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek, , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku głównego dawnego separatora znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym postanawia: oddalić wniosek. Strona skarżąca – A. we W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że realizacja obowiązków z niej wynikających, w związku z umotywowanym podejrzeniem skierowania rozstrzygnięcia do podmiotu niewłaściwego, grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz wywoła skutki o charakterze nieodwracalnym. Skarżąca wskazała, że ewentualne wykonanie nakazu będzie skutkować nieodwracalnością, tzn. w przypadku uznania stanowiska odwołującej się strony, nie będzie to miało większego znaczenia faktycznego, gdyż istota zaskarżonej decyzji byłaby wykonana. Ponadto, ze względu na fakt, że strona skarżąca jest jednostką organizacyjną, podlegającą rygorom ustawy o finansach publicznych oraz podmiotem, do którego zastosowanie ma ustawa Prawo zamówień publicznych, to termin do zrealizowania nakazanej rozbiórki nie jest wykonalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Tylko zatem uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast argumentacja zawarta we wniosku jedynie ogólnikowo wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody oraz nieodwracalnych skutków. Jest przy tym niewątpliwym, że wykonanie obowiązku wynikające z decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę obiektu znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym w każdym przypadku wiąże się z nieodwracalną zmianą stanu faktycznego. Wykonanie decyzji administracyjnych nakazujących rozbiórkę obiektów zazwyczaj prowadzi do powstania trwałych skutków. Przy czym zauważyć należy, że obowiązek nałożony przez organ ze swej istoty ma na celu rozbiórkę budynku i nie będzie celowe powrócenie do stanu poprzedzającego realizację określonych robót budowlanych, tj. przywrócenia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Odnosząc się natomiast do argumentu związanego z kwestią odpowiedzialności strony skarżącej za wykonanie nałożonego w decyzji obowiązku rozbiórki podkreślić należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kwestia ta nie może być przedmiotem oceny sądu, bowiem oznaczałoby to niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Zgodność z prawem wydanej decyzji będzie przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Również okoliczności związane z uwarunkowaniami prawnymi i organizacyjnymi nie mają nadzwyczajnego charakteru i nie wykraczają poza przewidywalne następstwa związane z wykonaniem decyzji. Trudności formalnoprawne związane z przeprowadzeniem wymaganych prawem procedur przetargowych, nie stanowią okoliczności o nadzwyczajnym, szczególnie uciążliwym charakterze. Stanowią normalne, przewidywalne, techniczne i finansowe konsekwencje realizacji nałożonego obowiązku. Przy czym w tym ostatnim przypadku nie zamyka się stronie skarżącej, w sytuacji orzeczenia o błędności zaskarżonego rozstrzygnięcia, możliwości dochodzenia zwrotu poniesionych kosztów od Gminy W. na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym w przypadku niemożności polubownego załatwienia tej kwestii. W tym też aspekcie oceniając przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki należało stwierdzić, że nie wskazują one, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. W realiach rozpatrywanego przypadku nie można zapominać, że oceniając zasadność wniosku należy się kierować racjami zarówno dobra ogólnego, jak i własnego strony skarżącej. Istotną bowiem kwestią jest zauważenie, że zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W tym kontekście wydatki związane z wykonaniem decyzji, którą nakazano rozbiórkę budynku głównego dawnego separatora znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym należy zestawić z troską o dobro ogólne, tj. troską o życie lub zdrowie ludzi, bezpieczeństwem mienia bądź środowiska (tak też NSA w postanowieniu z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2270/13). Kierując się tymi proporcjami i rozważając zarówno interes ogółu, jak i własny strony skarżącej, stan bezpieczeństwa budynku separatora (liczne spękania i ubytki w murze, fragmenty tynku na chodniku oraz bliskość do drogi publicznej charakteryzującej się dużym natężeniem ruchu i niezabezpieczony dostęp do budynku) przemawia za wyeliminowaniem zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, nie przesądzając jakie merytoryczne rozstrzygnięcie może zapaść, wziął zatem pod uwagę to, że z treści decyzji organu II instancji wynika, że podstawę nałożenia określonych w kwestionowanym rozstrzygnięciu obowiązków stanowiło stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego nieodpowiedniego stanu techniczny budynku separatora. Skoro zatem organ nadzoru budowlanego dostrzegł takie zagrożenie, to sąd administracyjny na tym etapie postępowania nie ma podstaw ani możliwości do poczynienia ustaleń wykluczających istnienie wspomnianego zagrożenia. Reasumując – Sąd ważąc interes strony skarżącej jaki i ogólny (publiczny), stan bezpieczeństwa, uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.