II SA/Wr 676/03

W IMINIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędziowie WSA Anna Siedlecka Mieczysław Górkiewicz Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2005 r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 48 w związku z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał Burmistrzowi Miasta Ś. Z. rozbiórkę obiektu budowlanego (garażu), położonego w Ś. Z. przy ul. Z. [...] na działce nr [...], obręb IV, wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż garaż został wybudowany samowolnie w [...] r. przez F. Ł., natomiast właścicielem działki, na której znajduje się ten obiekt, jest Gmina Ś. Z.. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. samowolnie wybudowany garaż koliduje z zapisami istniejącymi w planie przestrzennego zagospodarowania miasta Ś. Z., zgodnie z którym w strefie "A" znajdują się tereny ochrony uzdrowiskowej i objęte ochroną konserwatorską. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. Ł. twierdząc, że jest prawnym spadkobiercą garażu po zmarłym ojcu, F. Ł., a sprawa spadkowa toczy się od [...] r. Z dokumentacji, którą on pozostawił wynika, że garaż został wybudowany legalnie z własnych środków. Nadto odwołujący się podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wydał decyzję nakazującą Burmistrzowi Miasta Ś. Z. rozbiórkę tego garażu, która nie zostało mu doręczona. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. umorzył postępowanie odwoławcze, ponieważ odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną postępowania. R. Ł. złożył następnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji, w wyniku którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. stwierdził jej nieważność. Powodem takiego rozstrzygnięcia było niesłuszne umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]r. Nr [...], stała się ostateczna. W takiej sytuacji, jak wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powinno się wydać decyzję w oparciu o art. 134 kpa, stwierdzającą niedopuszczalność odwołania. W dniu [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. po ponownym zbadaniu odwołania R. Ł. wydał na podstawie art. 134 kpa decyzję Nr [...], którą stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji. W decyzji tej stwierdzono m.in., że inwestorem garażu był, nieżyjący obecnie, F. Ł., który zrealizował inwestycję na gruncie należącym do Gminy Ś. Z., a użytkowanym przez niego na mocy umowy dzierżawy. Obciążenie przedmiotowym nakazem rozbiórki Burmistrza Gminy Ś. Z. wynika zatem z faktu, iż to Gmina jest właścicielem nieruchomości, a tym samym posadowionego na nim garażu. Po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, mając na względzie wytyczne zawarte w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ odwoławczy uznał, iż jego pogląd na sprawę nie uległ zasadniczo zmianie, ponieważ odwołanie w dalszym ciągu jest w świetle prawa niedopuszczalne, jedynie odmowa jego rozpoznania nastąpić musi w innej niż uprzednio formie i w oparciu o inny przepis prawa. Dowody zgromadzone w postępowaniu przed organem I instancji wskazują jednoznacznie na brak możliwości skorzystania z prawa wniesienia odwołania przez R. Ł.od niniejszego rozstrzygnięcia. Odwołanie to jest bowiem niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w sprawie. Zgodnie z art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. R. Ł. nie wypełnia ustawowych przesłanek, dających prawo do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, nie posiada bowiem legitymacji do udziału w niniejszej sprawie w postaci interesu prawnego. Odwołujący się posiada jedynie interes faktyczny, wynikający z użytkowania przeznaczonego do rozbiórki garażu, jednakże bez jakiegokolwiek tytułu prawnego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. Ł. domagając się uchylenia decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.oraz stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił m.in. naruszenie art. 49 i art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 8, 9, 10, art. 14, 28, 61 § 1, art. 109, 156 § 1 pkt 2 i 4 oraz art. 158 kpa. Zdaniem skarżącego błędnie uznano, że nie jest on stroną w postępowaniu, choć jest spadkobiercą F. Ł.. Trudno zatem mówić, że spadkobierca osoby, która wybudowała garaż z własnych środków i była jego dzierżawcą, nie jest stroną w sprawie dotyczącej rozbiórki tego garażu. Ojciec skarżącego chcąc wybudować garaż, zawarł umowę z Terenowym Zespołem Usług Projektowych we L. Ś. na wykonanie adaptacji projektu typowego garażu, uzyskał z Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we L. Ś. informację o warunkach realizacji inwestycji, z której wynikało, iż planowana inwestycja jest zgodna z ówcześnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. Z. i może być realizowana. Inwestycje tą zaopiniował również pozytywnie Lekarz Naczelny Uzdrowiska Ś. Z.. Jak wskazuje skarżący przedmiotowy garaż został wybudowany przez jego ojca na gruncie należącym do Skarbu Państw, a po jego śmierci garaż należy do niego, za który opłaca czynsz. Problemy zaczęły się od momentu sprzedania przez Gminę Ś. Z. sąsiedniej działki, na której nowy właściciel L. C. rozpoczął budowę domu mieszkalno-usługowego zbyt blisko granicy z działką, na której posadowiony jest garaż. Nadto skarżący podniósł, iż organy administracji wydając zaskarżone decyzje złamały wszystkie zasady postępowania określone w kodeksie postępowania administracyjnego, tj. bez zawiadomienia skarżącego wszczęto postępowanie w sprawie rozbiórki garażu, w którym skarżący nie mógł uczestniczyć, ani wypowiedzieć się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Nikt nie pouczał go również o przysługującym mu prawie. Następnie wydano decyzję, której nie był adresatem i której mu nie doręczono. Ponadto, zdaniem R. Ł. został naruszony przepis art. 49 i 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 49 nie można nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przedmiotowy garaż został wybudowany 27 lat temu, a jego lokalizacja była zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. Z.. Art. 103 ust 2 nakazuje do obiektów wybudowanych przed dniem wejścia w życie nowego Prawa budowlanego stosować nie art. 48, a przepisy dotychczasowe. Skarżący wypowiadając się co do decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wskazał jedynie, iż jest ona rażąco sprzeczna z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym. Narusza ona m.in. art. 159 kpa, gdyż organ odwoławczy nie wypowiedział się w przedmiocie jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]r. Nadal wbrew obowiązującemu prawu i bezspornym faktom nie został on uznany za stronę postępowania. Naruszone zostało również prawo skarżącego do uwłaszczenia gruntu znajdującego się pod garażem zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami, jak i w poprzednio obowiązującej ustawie o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Obie te ustawy nadały najemcom i dzierżawcom gruntów Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego prawo do bezprzetargowego nabycia nieruchomości, na których najemcy lub dzierżawcy wznieśli ze środków własnych garaże. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postępowanie przed D. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W.i wydana przez niego na podstawie art. 134 kpa decyzja z dnia [...]r. Nr [...]o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]r. o nakazie Burmistrzowi Ś. Z. rozbiórki garażu. Kwestią, która podlegała kontroli Sądu w tej sprawie jest zatem zastosowanie przez organ orzekający art. 134 kpa, stanowiący, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Artykuł ten uprawnia organ odwoławczy do podjęcia w postępowaniu wstępnym czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione w zachowaniem terminu. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych może wynikać z ustawy, na przykład, gdy ustawa przewiduje dla danego typu spraw tylko jednoinstancyjne postępowanie. Z przyczyn podmiotowych niedopuszczalność odwołania obejmuje natomiast sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 kpa, lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 kpa. Ta pierwsza sytuacja obejmuje przypadki, gdy odwołanie wniosła osoba trzecia albo podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której z jednej strony brak jest możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji, gdyż tok postępowania został w sprawie już wyczerpany, z drugiej zaś strony odwołanie zostało nadto wniesione przez osobę trzecią, która nie brała udziału w toczącym się przed organem I instancji postępowaniu w sprawie rozbiórki garażu a tym samym przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia. Zatem przyczyna stwierdzenia niedopuszczalności odwołania miała zarówno charakter przedmiotowy, jak i podmiotowy. Drugą kwestią, obok ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne, która podlega rozstrzygnięciu przez organ administracji w trybie art. 134 kpa jest to, czy odwołanie zostało wniesione w zachowaniem terminu. Bezspornym jest fakt, iż odwołanie R. Ł. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. poinformował Urząd Miasta w Ś. Z., że od decyzji z dnia [...]Nr [...]nie wpłynęło w terminie do tego wyznaczonym żadne odwołanie i dlatego zgodnie z art. 130 § 1 przedmiotowa decyzja podlega wykonaniu. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] Nr [...]zostało wniesione przez skarżącego dopiero w dniu [...]r. (stempel pocztowy na kopercie, zawierającej odwołanie), zatem w dniu, gdy powyższa decyzja była już ostateczna. Zatem nie podlega wątpliwości, że odwołanie wniesione przez skarżącego od decyzji organu I instancji, zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 16 § 1 kpa decyzja jest ostateczną, gdy nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji. Uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, iż decyzja ostateczna to nie tylko taka, od której nie można wnosić odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności. Od tej reguły ostateczności załatwienia sprawy dopuszcza ustawodawca wyjątki, wyznaczając warunki odstąpienia od niej. Wyjątki te wyliczone zostały w zdaniu drugim art. 16 § 1. W przypadkach przewidzianych w kpa decyzja ostateczna może być wzruszona: przez uchylenie (zmianę) decyzji w trybie postępowania w sprawach uchylenia (zmiany) decyzji prawidłowej bądź dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161), przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawach wznowienia postępowania (art. 145 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2), przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawach stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2) oraz przez uchylenie (zmianę) decyzji na podstawie przepisów szczególnych. Strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji I instancji, może wnieść odwołanie od tej decyzji tylko zanim decyzja ta stała się ostateczna, to jest do czasu rozpatrzenia przez organ II instancji odwołania przez inne strony, a gdy strony nie wniosły odwołania przed upływem 14 dni. Po upływie tych terminów strona, która nie brała udziału w postępowaniu może wnosić o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 1998 r.; II SA 1391/98; LEX nr 41308). W zaistniałym stanie faktycznym organ odwoławczy był nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do stwierdzenia w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 kpa. Takie rozstrzygnięcie też zostało wydane przez organ odwoławczy. Wprawdzie swoje rozstrzygniecie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. błędnie zatytułował jako decyzja, zamiast postanowienie, jednakże w końcowej jego części umieszczono pouczenie następującej treści: "Postanowienie niniejsze jest ostateczne w administracyjnym toku instancji". Z tej przyczyny Sąd uznał, iż sentencja zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem, a wskazane wyżej uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Sąd uchylając na tej podstawie skarżony akt, musi wykazać związek przyczynowy pomiędzy treścią decyzji (postanowienia) a naruszeniem normy prawa postępowania. Natomiast w rozpatrywanej nie stwierdzono, aby uchybienie, o którym mowa powyżej, miało istotny wpływ na treść skarżonej decyzji. Okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie, a mianowicie to, że decyzja organu I instancji o nakazie rozbiórki przedmiotowego garażu została wydana w styczniu [...] r., że w dniu [...]r. (o czym pisze w skardze R. Ł.) garaż został już rozebrany, przy jednoczesnym podkreśleniu, że nie mogło zapaść inne rozstrzygniecie niż to, które podjął organ odwoławczy, nie pozwalały na wydanie przez Sąd innego orzeczenia jak o oddaleniu skargi. Również argumenty podniesione przez w skardze nie mogły mieć wpływu na treść wydanego wyroku. Odnosząc się do żądań zawartych w skardze należy zaznaczyć, iż przedmiotem oceny Sądu nie mogła być decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. Nr [...], nakazującej Burmistrzowi Miasta Ś. Z. rozbiórkę garażu, a stwierdzenia nieważności której domagał się skarżący, gdyż w niniejszej sprawie ocenie tej podlegała wyłącznie decyzja podjęta przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w postępowaniu wstępnym, którą stwierdzono niedopuszczalność odwołania. Sąd podzielił w tym względzie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 1998 r., iż ani w postępowaniu, którego przedmiotem jest kwestia stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, ani też w postępowaniu dotyczącym przywrócenia spóźnionego terminu nie może podlegać ocenie zgodność z prawem decyzji, której dotyczy spóźnione (lub nie) odwołanie. Decyzja taka podlegać może kontroli instancyjnej, a następnie sądowej tylko wówczas, gdy skuteczną będzie czynność, od której zależy uruchomienie postępowania odwoławczego (zob. wyrok NSA z dnia.; I SA/Ka 361/97; LEX nr 34915). Powyższe oznacza, że zarzuty skarżącego dotyczące decyzji organu I instancji, od której wniósł on odwołanie, tj. naruszenia przepisów Prawa budowlanego, nie były w ogóle brane pod uwagę przy podejmowaniu przez Sąd rozstrzygnięcia w tej sprawie, gdyż kwestią podlegającą kontroli było tylko stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania od tej decyzji. Skarga mogła podlegać rozpoznaniu jedynie w zakresie zgodności z przepisami prawa procesowego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, które ma charakter wyłącznie procesowy. Również zarzuty dotyczące naruszenia prawa skarżącego do uwłaszczenia gruntu znajdującego się pod garażem zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami, jak i w ustawie o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie i nie miały żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W postępowaniu, którego przedmiotem jest kwestia (formalna) stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie może podlegać ocenie zgodność z prawem decyzji, której dotyczy odwołanie. W postanowieniu podjętym w trybie art. 134 kpa organy administracji publicznej nie rozstrzygają sprawy merytorycznie a jedynie kwestie formalne dotyczące odwołania od decyzji organu I instancji. Twierdzenie strony, iż decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jej praw i obowiązków wynikających z prawa materialnego, może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 kpa (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r.; sygn. akt I SA 1321/99; LEX nr 48668). Zaskarżona w tej sprawie decyzja, wydana w trybie art. 134 kpa, stwierdzająca niedopuszczalność odwołania Ryszarda Łaty rozstrzygnęła o tym, że skarżący nie był stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, której służyłoby prawo wniesienia odwołania w tej sprawie. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ niepotrzebnie zatem rozstrzygnął kwestię dotycząca przymiotu strony, gdyż tego rodzaju rozważania mogą znaleźć się jedynie w decyzji podejmowanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa o umorzeniu postępowania odwoławczego. Wprawdzie organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie zamieścił błędnie w uzasadnieniu skarżonej decyzji treść dotyczącą posiadania uprawnień strony przez osobę wnoszącą odwołanie, jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Badając pod kątem legalności decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Sąd uznał, iż nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.