II SA/Wr 682/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. W. i K. W. na decyzję Wojewody D. z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego oddala skargę. Starosta B. decyzją z dnia 31 maja 2011 r., nr 324, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. S. i L. S., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] s.c." (dalej powoływanych także jako: inwestorzy), pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. Ł., na działce nr [...], w obrębie 8 miasta B.. Po rozpoznaniu odwołania inwestorów od powyższej decyzji, Wojewoda D. decyzją z dnia 14 lipca 2011 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano na błędy proceduralne popełnione w przeprowadzonym postępowaniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta B. decyzją z dnia 12 kwietnia 2012 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania J. i K. W. (dalej powołanych także jako: skarżący)– właścicieli lokalu mieszkalnego nr 11, znajdującego się na poddaszu w budynku mieszkalnym przy ul. Ł. [...] (działka nr [...]), który to budynek bezpośrednio sąsiaduje z działką, na której zaplanowano objęty pozwoleniem na budowę obiekt budowlany, zarzucających niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, Wojewoda D. decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał przedłożony projekt budowlany za zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej powoływanego jako: r.M.I.) oraz opracowany i podpisany wraz z dopuszczonymi poprawkami przez osobę, która spełniła wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej powoływanego jako: u.p.b.). Po rozpoznaniu skargi na opisane rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 525/12, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody D. z dnia 18 czerwca 2012r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.b., tj. sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zauważył, że na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B., przyjętego uchwałą Rady Miasta B. z Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2009 r. Zgodnie z § 55 ust. 4 pkt 2a uchwały, na terenie oznaczonym symbolem G-MS1, na którym planowana jest inwestycja, wprowadzono wymóg dostosowania formy architektonicznej do formy istniejących, sąsiadujących budynków ujętych w ewidencji zabytków, w zakresie geometrii dachu, bryły, kubatury i wysokości. Według Sądu, przy takiej treści planu miejscowego, zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu wymagało od organu architektoniczno–budowlanego uprzedniego ustalenia, które z obiektów ujętych w ewidencji zabytków mogą być uznane za sąsiadujące oraz jaka jest ich bryła, kubatura, wysokość i geometria dachu. Dopiero po ustaleniu takiego wzorca możliwe jest porównanie czy forma architektoniczna projektowanej zabudowy jest do niego dostosowana. W sprawie organ przyjął, że budynki sąsiadujące, ujęte w ewidencji zabytków, do których powinna być dostosowana forma architektoniczna w zakresie geometrii dachu, bryły, kubatury i wysokości, to budynki znajdujące się przy ul. Ł. [...] i Ł. [...]. Przyjmując wskazane obiekty jako punkt odniesienia dla zbadania czy projektowana inwestycja dopasowana została do istniejącej zabudowy sąsiedniej, Sąd zauważył, że organ nie podał jakie są szczegółowe parametry o których mowa w planie miejscowym. Wojewoda ocenę w tym zakresie ograniczył jedynie do stwierdzenia: "forma architektoniczna projektowanego budynku została dostosowana do istniejących sąsiadujących budynków przy ul Ł. nr [...] i nr [...]. Zwieńczenie fasady wykonano w formie dachu stromego, krytego dachówką ceramiczną o kącie nachylenia takim jak w budynku sąsiednim". Sąd uznał takie stwierdzenie za niewystarczające, w świetle treści planu miejscowego oraz zarzutu odwołania. Organ odwoławczy zobowiązany był w sposób szczegółowy odnieść się do zarzutu, dotyczącego zaprojektowania płaskiego dachu w sytuacji gdy dachy budynków zabudowy sąsiadującej są strome. W ocenie wyrażonej przez Sąd, konieczne było dokładne przeanalizowane jaka jest geometria dachów budynków sąsiednich ujętych w ewidencji zabytków (z uwzględnieniem budynków przy ul. Ł. [...] i Ł. [...]), po uprzednim dokonaniu ustaleń faktycznych w tym zakresie. Taka analiza pod względem geometrii dachu, wymagała określenia indywidualnych cech charakterystycznych dachów budynków sąsiednich, z uwzględnieniem takich elementów jak kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych. Sąd uznał za zasadnym określenie geometrii dachu zgodnie ze wskazówką interpretacyjną wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie odniósł się również do postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów w sprawie warunków techniczno-budowlanych wprowadzających ochronę przed zawilgoceniem i korozją, kwalifikując je jako zarzuty świadczące o naruszeniu interesu faktycznego. W tym zakresie WSA zauważył, że skarżący powołując się na przysługujące im prawo własności do lokalu znajdującego się budynku usytuowanym na granicy z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja podnieśli, że z racji takiego usytuowania, ich lokal pozostaje w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, które wynika z § 315 r.M.I. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Według Sądu, organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutu zaprojektowania dachu płaskiego na wysokości 10-15 cm od parapetu okien mieszkania odwołujących się i naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, nakładających obowiązek wykonywania obiektu w taki sposób aby opady atmosferyczne nie spowodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowników. W ocenie Sądu, skoro strony postępowania wskazały na konkretny przepis techniczno–budowlany, których ich zdaniem został naruszony, i z którego wywodzą swój interes prawny, organ drugiej instancji powinien się do takiego zarzutu konkretnie ustosunkować. Za lakoniczne w tym zakresie uznano stanowisko, że doszło naruszenia interesu faktycznego nie objętego ochroną z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Bez konkretnych rozważań w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego uznane zostało za przedwczesne i nie poddające się kontroli. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, Wojewoda Dolnośląski zwrócił się do inwestorów o złożenie pisemnych wyjaśnień, poprzez wskazanie podstaw na jakich ustalono, iż projektowany budynek na działce nr [...], swoją formą architektoniczną nawiązuje do formy sąsiadujących budynków, m.in. budynków znajdujących się przy ul. Ł. [...] i Ł. [...] w B. w zakresie geometrii dachu, bryły, kubatury i wysokości. Wezwaniem objęto obowiązek przedłożenia analizy zgodności projektowanego budynku pod względem geometrii dachu do zabudowy sąsiedniej z uwzględnieniem takich elementów jak kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych. W udzielonej w dniu 21 maja 2013 r. odpowiedzi projektant wyjaśnił, że z planowaną na działce nr [...] zabudową sąsiadują dwa budynki wpisane do rejestru zabytków: budynek przy ul. Ł. [...] i budynek przy ul. Ł. [...]. Wskazał, że pierwszy z budynków posiada dach dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia połaci 42°. Bryła budynku jest prosta, zwarta, zbudowana na planie prostokąta. Kubatura wynosi: 1500 m³. Wysokość do gzymsu okapowego: 7,6 m, wysokość do kalenicy: 12,5 m. Natomiast budynek przy ul. Ł. [...] w zakresie geometrii dachu posiada niesymetryczny dach, o trzech połaciach: od ulicy Ł. połać o nachyleniu 57°, pozostałe dwie połacie o nachyleniu 10°. Bryła jest prosta, zwarta, zbudowana na planie prostokąta. Kubatura: 3300 m³. Wysokość do gzymsu okapowego od strony ul. Ł.: 12,6 m, wysokość najwyższego punktu dachu: 16,3 m. Dalej projektant wyjaśnił, że wymóg miejscowego planu aby "dostosować formę architektoniczną" nie oznacza matematycznego odwzorowania parametrów sąsiednich budynków istniejących w nowoprojektowanym budynku, tylko stworzenie takiej formy nowego budynku, która wizualnie będzie dopasowana do architektury budynków sąsiednich. W wyniku procesu projektowego powstała taka forma nowego budynku, która wprowadza harmonię i scala optycznie w jeden ciąg tworzącą się pierzeję ulicy Ł.. W opinii projektanta, w przypadku nowej zabudowy jej kompozycję architektoniczną utrzymano w charakterze zabytkowego otoczenia. Projekt ten uzyskał akceptację Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Autor projektu zauważył również, że zawarty w miejscowym planie wymóg "dostosowania w zakresie geometrii dachu, bryły, kubatury i wysokości" oznacza, że wszystkie powyższe warunki muszą być spełnione jednocześnie, oraz że w kształtowaniu nowego budynku mają one jednakową wagę i nie można rozpatrywać tylko geometrii dachu, bez uwzględnienia bryły, kubatury i wysokości. Wobec tego w wyniku procesu projektowego stworzono budynek dostosowany w w/w zakresie do zabudowy sąsiedniej. Parametry budynku projektowanego w zakresie geometrii dachu przewidują, że od ul. Ł. zwieńczenie fasady będzie miało formę dachu o połaci nachylonej pod kątem 57°, dwie połacie dachu o nachyleniu 10°; bryła będzie prosta, zwarta, zbudowana na planie prostokąta, kubatura: 1800 m³, wysokość do gzymsu okapowego od strony ul. Ł.: 12,6 m, wysokość najwyższego punktu dachu: 13,35 m. W ocenie projektanta również geometria dachu budynku projektowanego dostosowana została do kształtu dachu budynku przy ul. Ł. [...]. Dwie połacie dachu mają nachylenie 10°, jako trzecią połać, ze względu na ograniczenie wysokości budynku projektowanego przez okna występujące na poziomie poddasza budynku sąsiedniego, zaprojektowano zwieńczenie fasady w formie dachu o nachyleniu 57°. Kubatura budynku projektowanego stanowi wartość pośrednią między kubaturą budynku przy ul. Ł. [...] a kubaturą budynku przy ul. Ł. [...], poprzez to, w ocenie projektanta, scala optycznie zabudowę sąsiednią i wprowadza urbanistyczną harmonię. Odnosząc się do wysokości gzymsu okapowego od strony ul. Ł. autor projektu wyjaśnił, że w tym zakresie projekt dostosowano do poziomu gzymsu okapowego budynku sąsiedniego - przy ul. Ł. [...] (12,6 m). Wysokość najwyższego punktu dachu w budynku projektowanym stanowi wartość pośrednią między wysokością najwyższego punktu dachu w budynku przy ul. Ł. [...] a wysokością najwyższego punktu dachu w budynku przy ul. Ł. [...]. W złożonych wyjaśnieniach projektant wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wysokość nowej zabudowy nie może przekroczyć na terenach oznaczonych symbolem G-MS1 do MS3 do czterech kondygnacji nadziemnych, w tym: parter, dwa piętra i poddasze użytkowe oraz 15 m- zaprojektowano budynek o wysokości 13,35 m, czterokondygnacyjny, w tym: parter, 1 piętro, 2 piętro oraz poddasze użytkowe. Wyjaśnił, że ostatnia kondygnacja jest poddaszem użytkowym, ponieważ jest przestrzenią zawartą pomiędzy najwyższym stropem a dachem oraz mieści funkcję mieszkalną. Na potwierdzenie prawidłowości opisanego rozwiązania projektowego z przepisami miejscowego planu projektant powołał się na sprawę rozstrzygnięta wyrokiem WSA we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 48/09). Ponadto według projektanta błędnymi są podane przez skarżących odległość okien w budynku przy ul. Ł. [...] od dachu budynku projektowanego (10-15 cm). W rzeczywistości odległość parapetów okien od połaci dachowych wynosi: 25 - 40 cm - dla okna usytuowanego bliżej ul. Ł. i 34 - 49 cm - dla drugiego okna. Zaprojektowane odległości są bezpieczne, zapewniają bezpieczeństwo użytkowania oraz bezpieczeństwo pod względem ochrony przed wilgocią. Zabezpieczenie ściany przed korozją biologiczną zapewniają standardowe rozwiązania stosowane w budownictwie. Autor projektu wyjaśnił także, że przypadek sąsiedztwa budynku niższego z budynkiem wyższym jest typowy dla zabudowy śródmiejskiej. Również wbrew twierdzeniom skarżących projekt przewiduję jako ostatnią warstwę pokrycia dachowego pięciocentymetrowa warstwę żwiru a nie papę. Biorąc pod uwagę uzupełniony materiał dowodowy, Wojewoda D. decyzją z dnia 30 lipca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przyjmując zgodność planowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B. wskazał, że projektowany budynek, swoją formą architektoniczną nawiązuje do formy bezpośrednio sąsiadujących budynków, znajdujących się przy ul. Ł. [...] i Ł. [...] w B.. Projektowany budynek mieszkalno-usługowy posiada prostą i zwartą bryłę, zbudowaną na planie prostokąta, która została dostosowana do budynku zlokalizowanego przy ul. Ł. [...], do którego bezpośrednio będzie przylegać. O dostosowaniu projektowanego budynku do istniejącej zabudowy świadczy wysokość kondygnacji, poziom gzymsu okapowego, którego wysokość od strony ulicy Ł. wynosi 12,6 m. Dach budynku mieszkalno-usługowego zaprojektowano o konstrukcji żelbetowej, z pokryciem z papy zabezpieczonej warstwą 5 cm żwiru. Tak jak w budynku zlokalizowanym przy ul. Ł. [...] występują dwie połacie dachu o nachyleniu 10°. Organ odwoławczy zauważył, że w celu pełnego dostosowania geometrii dachu budynku projektowanego do zabudowy sąsiedniej, projektant od strony ulicy Ł. zaprojektował, jako zwieńczenie fasady imitację dachu stromego, krytą dachówką ceramiczną o połaci nachylonej pod katem 57° (identycznym jak w budynku Ł. [...]). Taka atrapa zaprojektowana została na konstrukcji stalowej, mocowanej do żelbetowego stropu śrubami, z drewnianymi krokwiami, obudowanymi płytami gipsowo-włóknowymi. Ze względu na okna występujące na poziomie poddasza budynku sąsiedniego, zaprojektowano zwieńczenie fasady w formie dachu o nachyleniu 57°. Ponadto, kubatura projektowanego budynku mieszkalno-usługowego wynosi 1800 m³. Jest to wartość pośrednia pomiędzy budynkiem zlokalizowanym przy ulicy Ł. [...], gdzie wynosi 1500 m³, a budynkiem przy ulicy Ł. [...], która wynosi 3300 m³. Dalej wskazał, że wysokość projektowanego budynku do najwyższego punktu dachu wynosi 13,35 m, co również stanowi wartość pośrednią między wysokością najwyższego punktu dachu w budynku przy ulicy Ł. [...], a wysokością najwyższego punktu dachu w budynku przy ulicy Ł. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że na określenie wysokości projektowanego budynku wpływ miały m.in. okna występujące na poziomie poddasza budynku sąsiedniego. Istotnym okazało się także to, że dostosowanie projektowanego budynku do zabudowy sąsiedniej nie polega na identycznym odwzorowaniu parametrów sąsiednich budynków istniejących, lecz stworzeniu takiej formy nowego budynku, która wizualnie będzie dopasowana do architektury budynków sąsiednich. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał także na fakt uzgodnienia projektu budowalnego z DWKZ. Uznając za spełniony wymóg zgodności projektowanego budynku z przepisami techniczno-budowlanymi, organ odwoławczy przyjął, że wnioskowany budynek zgodnie z § 12 ust. 2 r. M.I. w zw. § 55 pkt ust. 4 pkt 5 m.p.z.p. usytuowany został bezpośrednio przy granicy działki i z zachowaniem odległości zabudowy od drogi, wyznaczonej obowiązującymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego odległości połaci dachu projektowanego budynku od parapetu okien znajdujących się w mieszkaniu należącym do odwołujących się (lokal nr 11), organ odwoławczy wyjaśnił, że sporny budynek zaprojektowany został poniżej poziomu tych parapetów, co wynika m.in. z rys. A-3. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja nie będzie przesłaniać ani zacieniać tego mieszkania. Powołując się na treść § 13 ust 1 r.M.I. (przewidującego, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m), organ odwoławczy przyjął, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający. Dlatego też nie było wymagane zachowanie odległości określonych w § 13 ust. 1 pkt a r.M.I. Ponadto powołując się na § 315 r.M.I., w myśl którego, budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na jego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania, organ odwoławczy przyjął, że dach projektowanego budynku mieszkalno-usługowego zaprojektowano w formie dachu spadkowego o kącie spadku 10°, co jest wystarczające dla zapewnienia odprowadzania opadów atmosferycznych. Według organu II instancji sporny dach wraz ze ścianą budynku projektowanego przylegającą do budynku znajdującego się przy ulicy Ł. [...] w całości zabezpieczony będzie przeciw wilgoci papą termozgrzewalną, na którą ułożona zostanie 5 cm warstwa żwiru. Dodatkowo elementy skrajne budynku zostaną zabezpieczone poprzez obróbki blacharskie z blachy miedzianej. Natomiast w celu właściwego odprowadzania opadów atmosferycznych z powierzchni dachu budynku, zaprojektowano rynny i rury spustowe z PCV. W ocenie organu odwoławczego, opisane zabezpieczenia ściany i dachu przed wilgocią są standardowe i powszechnie stosowanymi rozwiązaniami, spełniającymi swoją funkcję. Ponadto, połacie dachu znajdować się będą w odległości (jak wynika z odczytu projektu budowlanego m. in. rysunek przekrój A-A) od parapetów okien lokalu mieszkalnego nr 11 odpowiednio 24-40 cm oraz 34-45 cm, co również zapewni odpowiednie bezpieczeństwo pod względem ochrony przed wilgocią lokalu mieszkalnego nr 11. Biorąc pod uwagę przedstawione rozwiązania projektowe organ odwoławczy przyjął, że projekt budowlany spełnia wymagania określone § 315 r.M.I. z zakresu ochrony zdrowia i higieny użytkowników. Ponadto powołując się na art. 5 ust 2 i art. 61 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazane przepisy prawa budowlanego zobowiązują właściciela czy też zarządcę danego budynku do zapewnienia bezpieczeństwa utrzymania i użytkowania danego obiektu, wobec czego twierdzenie przez odwołujących, iż właściciel nie ma obligatoryjnego obowiązku odśnieżania ze wzglądu na wysokość pokrywy śniegowej, co ich zdaniem może wpłynąć na możliwość zawilgocenia lokalu nr 11, jest bezzasadne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym kwestii dostępu do mieszkania przez wyjście na dach projektowanego budynku, organ odwoławczy przyjął, że wejście przez projektowany właz na dach budynku przez osoby postronne winno zostać zabezpieczone przez właściciela lub zarządcę budynku. Skargę na powyższą decyzję złożyli skarżący zarzucając w niej Wojewodzie D. naruszenie § 55 ust. 4 pkt 2a uchwały Rady Miasta B. z dnia 26 sierpnia 2009 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. poprzez przyjęcie, że zgłoszony projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zaprojektowana forma architektoniczna nie jest dostosowana do sąsiadujących budynków w zakresie geometrii dachu, tj. nawiązania do kształtu i formy dachu budynków sąsiednich o dachach spadowych krytych dachówką. Według skarżących projekt nie jest także zgodny z ustaleniami planu w zakresie wysokość zabudowy, ponieważ zgodnie z § 55 ust. 4 pkt 3a uchwały w sprawie planu, nowa zabudowa nie może przekraczać czterech kondygnacji, w tym parter, dwa pietra i poddasze użytkowe, natomiast projekt przewiduje parter i trzy piętra. W ocenie skarżących, ostatnia kondygnacja nie ma charakteru poddasza, czego potwierdzeniem jest zaprojektowana płaska geometria dachu. Zdaniem skarżących organ odwoławczy naruszył również § 315 i § 317 ust. 2 r.M.I. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., poprzez uznanie, że projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas przyjęte w nim rozwiązania nie gwarantują zabezpieczenia przed przenikaniem wody opadowej i z topniejącego śniegu na sąsiadujący budynek, co może pogarszać jego stan i wpływać na bezpieczeństwo użytkowników, również w zakresie ochrony przed zawilgoceniem i korozją biologiczną. Powyższe potwierdza brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto skargą objęto zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie i nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów odwołania i wskazania powodów odmowy ich wiarygodności. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy u.p.b., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6. Istotne jest również, że zaskarżona decyzja została podjęta po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Starosty B. z dnia 12 kwietnia 2012 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego przy ul. Ł. w B.. Poprzednia decyzja Wojewody D. z dnia 18 czerwca 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 kwietnia 2012 r., nr [...], została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 525/12). W powyższym wyroku wskazano uchybienia polegające na braku ustalenia i przeanalizowania tego, które z obiektów ujętych w ewidencji zabytków mogą być uznane za sąsiadujące z planowaną zabudową oraz jaka jest ich bryła, kubatura, wysokość i geometria dachu. Według Sądu dopiero przeprowadzenie w tym zakresie ustalenia pozwolą ocenić formę architektoniczną projektowanej zabudowy pod względem spełnienia wymogów wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd za istotne uchybienie zakwalifikował także pominięcie kwestii oceny przedłożonego projektu pod względem spełnienia warunków techniczno-budowlanych wprowadzających ochronę przed zawilgoceniem i korozją. W zaskarżonej obecnie decyzji Wojewody D., odwołanie skarżących podlegało rozpatrzeniu z koniecznością uwzględnienia wskazówek zawartych w przywołanym wyroku tut. Sądu. Powyższe wynika z przepisu art. 153 u.p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przyjdzie wobec tego zauważyć, że przed podjęciem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Wojewoda - czyniąc zadość powyższym przepisom w związku z wyrokiem WSA z dnia 5 grudnia 2012 r. - wezwał pełnomocnika inwestorów do przedłożenia pisemnych wyjaśnień, na jakiej podstawie ustalono, że projektowany na działce nr [...] budynek, swoją formą architektoniczną nawiązuje do formy istniejących, sąsiadujących budynków, m.in. budynku znajdującego się przy ul. Ł. [...] i Ł. [...] w B. w zakresie geometrii dachu, bryły, kubatury i wysokości. Projektant został zobowiązany do przedłożenia analizy zgodności projektowanego budynku pod względem geometrii dachu do zabudowy sąsiedniej z uwzględnieniem takich elementów jak kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych. Po uzyskaniu wyjaśnień projektanta z dnia 15 maja 2013 r. organ odwoławczy ostateczną decyzją z dnia 30 lipca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oceniając zgodność z prawem tej decyzji należy stwierdzić, że organ odwoławczy trafnie ocenił – po lekturze wyjaśnień projektanta - że kształt dachu projektowanego budynku, kąt nachylenia oraz układ połaci dachowych wymuszonych, co wymaga podkreślenia, istniejącymi oknami w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul Ł. [...], spełnia wynikający z § 55 ust. 4 pkt 2a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymóg dopasowania formy architektonicznej nowego budynku do formy istniejących, sąsiadujących budynków ujętych w ewidencji zabytków. Weryfikując przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy organ odwoławczy, zgodnie z kierunkiem postępowania wytyczonym przez sąd administracyjny, zaakceptował, jako punkty odniesienia dla nowej zabudowy pod względem dopasowania formy architektonicznej, w zakresie geometrii dachu, bryły, kubatury i wysokości dwa ujęte w ewidencji zabytków budynki mieszkalne sąsiadujące z działką nr [...], tj. budynki przy ul. Ł. [...] i Ł. [...] w B.. Organ odwoławczy w sposób szczegółowy przeanalizował kształt i formę dachów tych budynków. Oceniając zatem dostosowanie bryły projektowanego budynku do budynku zlokalizowanego przy ul. Ł. [...], do którego bezpośrednio będzie przylegać należy zauważyć, że wysokość zaprojektowanego budynku do gzymsu okapowego od strony ul. Ł. wynosi 12,6 m, a więc jest identyczna z wysokością w ten sam sposób mierzonego budynku przy ul. Ł. [...]. W najwyższym punkcie dachu wysokość projektowanego budynku wynosi 13,35 m, natomiast budynku przy ul. Ł. [...] wysokość ta wynosi 16,3 m. Tak jak w budynku przy ul. Ł. [...] dach projektowanego budynku składa się z dwóch połaci o nachyleniu 10°. Jak wynika ze złożonych przez projektanta wyjaśnień, w celu pełnego dostosowania geometrii dachu budynku projektowanego do zabudowy sąsiedniej, od strony ulicy Ł. zaprojektowano, jako zwieńczenie fasady - imitację dachu stromego, krytego dachówką ceramiczną o połaci nachylonej pod katem 57°. Przedmiotowa atrapa zaprojektowana została na konstrukcji stalowej, mocowanej do żelbetowego stropu śrubami, z drewnianymi krokwiami, obudowanymi płytami gipsowo-włóknowymi. Całość dachu składa się z konstrukcji żelbetowej, termoizolacji z płyt PIR i warstwy pokrycia z papy, zabezpieczonej 5 cm warstwą żwiru. W ocenie Sądu, wobec powyższych ustaleń, organ odwoławczy - uwzględniając kształt dachu projektowanego budynku, kąt nachylenia oraz układ połaci dachowych wymuszony istniejącymi oknami w budynku przy ul. Ł. [...] - prawidłowo stwierdził spełnienie wymogu dopasowania formy architektonicznej budynku do formy istniejących, sąsiadujących budynków ujętych w ewidencji zabytków. Również zaaprobowana przez organ odwoławczy forma architektoniczna w zakresie kubatury projektowanego budynku, która wynosi 1800 m³ jest wartością pośrednią pomiędzy budynkiem zlokalizowanym przy ulicy Ł. [...], gdzie wynosi 1500 m³, a budynkiem przy ulicy Ł. [...], która wynosi 3300 m³. Natomiast wysokość projektowanego budynku, która do najwyższego punktu dachu wynosi 13,35 m, stanowi również wartość pośrednią między wysokością najwyższego punktu dachu w budynku przy ulicy Ł. [...] (12,5 m), a wysokością najwyższego punktu dachu w budynku przy ulicy Ł. [...] (16,3 m). W świetle powyższego nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale aktowym zarzut skargi polegający na naruszeniu § 55 ust. 4 pkt 2a uchwały sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. poprzez przyjęcie, że zgłoszony projekt jest nie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób należyty zbadał i wyjaśnił dlaczego przyjął, że zaprojektowany budynek jest dostosowany formą architektoniczna do istniejących, sąsiadujących budynków w zakresie geometrii dachu tj. nawiązania do kształtu i formy dachu budynków sąsiednich o dachach spadowych krytych dachówką (§ 55 ust. 4 pkt 2a). Zawarte w zaskarżonej decyzji rozważania objęły ocenę zwieńczenia fasady w formie atrapy dachu stromego z dachówki ceramicznej, jako mogącej stanowić podstawę dla przyjęcia spełnienia wymogu dopasowania formy architektonicznej budynku do zabudowy sąsiedniej w zakresie geometrii dachu. Opisane rozwiązanie architektoniczne, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, wpisują się w charakter przewidzianej w miejscowym planie dla terenu oznaczonego symbolem G-MS1 zabudowy śródmiejskiej. Zgodnie z § 5 ust 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zabudowę, która tworzy zabudowa wielorodzinna i usługi, uzupełniające się w dowolnych proporcjach lub będące zamiennym sposobem zagospodarowania terenu oraz obiektów z nim związanych. Zgodnie z planem miejscowym na tym terenie obowiązuje zwarta zabudowa. Istotnym dla oceny przyjętych rozwiązań architektonicznych jest także podniesiony przez projektanta argument, zgodnie z którym dostosowanie projektowanego budynku do zabudowy sąsiedniej nie polega na identycznym odwzorowaniu parametrów sąsiednich budynków istniejących, lecz stworzeniu takiej formy nowego budynku, która wizualnie będzie dopasowana do architektury budynków sąsiednich. Także w pełni należy podzielić ocenę organu II instancji dotyczącą zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 55 pkt ust 4 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 12 ust. 2 r. M.I. W przypadku działki nr [...] plan miejscowy dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej bezpośrednio przy granicy działki, z zachowaniem odległości zabudowy od drogi, wyznaczonych obowiązującymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Nie było zatem przeszkód aby lokalizować sporny budynek bezpośrednio przy granicy działki nr [...]. Projektowana inwestycja nie będzie również przesłaniać ani zacieniać mieszkania należącego do skarżących. Z przedłożonej wraz z aktami dokumentacji projektowej (rys. A-3) wynika, że sporny budynek zaprojektowany został poniżej poziomu parapetów okien mieszkania nr 11, który należy do skarżących. Zgodnie z § 13 ust. 1 r.M.I. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. W analizowanym przypadku między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna, pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający. W takiej sytuacji nie jest wymagane zachowanie odległości określonych w § 13 ust. 1 pkt a r.M.I. Ze względu na usytuowanie połaci dachu za wystarczające należy uznać stanowisko organu odwoławczego, który powołując się na § 315 r.M.I., w myśl którego, budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na jego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania, wskazał, że dach projektowanego budynku mieszkalno-usługowego zaprojektowano w formie dachu spadkowego o kącie spadku 10°, co jest istotne w celu zapewnienia odprowadzania opadów atmosferycznych. Sporny dach wraz ze ścianą budynku projektowanego przylegającą do budynku znajdującego się przy ulicy Ł. [...] w całości zabezpieczony będzie przeciw wilgoci papą termozgrzewalną, na którą ułożona zostanie 5 cm warstwa żwiru. Dodatkowo projektant przewidział zabezpieczenie elementów skrajnych budynku poprzez obróbki blacharskie z blachy miedzianej. Do odprowadzania opadów atmosferycznych z powierzchni dachu przedmiotowego budynku, zaprojektowano rynny i rury spustowe z PCV. W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawili wystarczających dowodów aby podważać przyjętą w sprawie ocenę tych rozwiązań projektowych, które są standardowymi i powszechnie stosowanymi zabezpieczeniami ścian i dachu przed wilgocią. Również brak jest podstaw aby zanegować przyjętą w sprawie ocenę w zakresie odległości połaci dachu od parapetów okien lokalu mieszkalnego nr 11. Jak wynika z projektu budowlanego odległość ta wynosić będzie odpowiednio 24-40 cm oraz 34-45 cm, co również zapewni odpowiednie bezpieczeństwo pod względem ochrony przed wilgocią lokalu mieszkalnego nr 11. W świetle przedstawionych rozwiązań projektowych za prawidłowe należało uznać przyjęcie w sprawie spełnia przez projekt budowalny wymagań określonych w § 315 r.M.I. z zakresu ochrony zdrowia i higieny użytkowników. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że organ II instancji w sposób wnikliwy ustosunkował się do zarzutów odwołania i wyjaśnił dlaczego uznał zgodność kwestionowanego projektu budowlanego z planem miejscowym pod względem geometrii dachu oraz spełnienie przez ten projekt przepisów techniczno-budowlanych pod względem ochrony przed zawilgoceniem i korozją. To zaś czyni zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. oraz zbyt zawężonego zakresu kontroli nieuzasadnionym. Po wypełnieniu zatem wytycznych zawartych w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu organ odwoławczy w sposób zgodny z prawem, po przeanalizowaniu dodatkowych wyjaśnień udzielonych przez projektanta, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, stwierdzając spełnienie przez inwestora warunków określonych w przepisie art. 35 ust. 1 u.p.b. Inwestor złożył wniosek wraz z załącznikami, w tym oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podpisane przez osobę uprawnioną. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone stosownymi zaświadczeniami. Przedłożono także niezbędne uzgodnienia, w tym: postanowienie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, stanowiące zezwolenie konserwatorskie na prowadzenie prac budowalnych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Nie znalazł również uzasadnienia zarzut skargi dotyczący braku zgodności projektowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu, w zakresie ilości kondygnacji. W ocenie skarżących projekt przewiduje parter i trzy piętra, a ostatnia kondygnacja nie ma charakteru poddasza, co potwierdza zaprojektowana płaska geometria dachu. Nie podzielając tego stanowiska zauważyć należy, że zgodnie z § 55 ust. 4 pkt 3a uchwały w sprawie miejscowego planu, nowa zabudowa nie może przekraczać czterech kondygnacji, w tym parter, dwa piętra i poddasze użytkowe. W świetle przedstawionej treści miejscowego planu wymaga wyjaśnienia użyte w nim pojęcie "poddasza". W powoływanym planie odwołano się bowiem do pojęcia kondygnacji, wskazując, że liczba kondygnacji nie może przekraczać czterech kondygnacji, w tym parter i dwa piętra i poddasze użytkowe. Brak jest jednak w planie definicji "poddasza użytkowego". Skoro zarówno uchwale w sprawie miejscowego planu jak również w przepisach regulujących zagospodarowanie przestrzenne brak jest takiej definicji to zasadne było sięgnięcie do definicji zawartych w aktach prawnych ze sfery Prawa budowlanego. Ustalając więc na podstawie szeroko rozumianych przepisów z zakresu Prawa budowlanego – treść użytego w uchwale pojęcia "poddasza" należy zauważyć, że pojęcie to jest użyte w definicji kondygnacji, zawartej w § 3 pkt 16 r.M.I. Zgodnie z tą definicją przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. W świetle przywołanej regulacji należy uznać poddasze za kondygnację. Nie ma również żadnych normatywnych podstaw do twierdzenia, że za poddasze nie można uznać kondygnacji, którą zaprojektowano pod płaską geometrią dachu. Jeżeliby wolą lokalnego prawodawcy, uchwalającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, było wprowadzenie wskazywanych przez skarżących ograniczeń w zakresie swobodnego kształtowania zabudowy (przy zachowaniu wspomnianego wyżej ograniczenia wysokości budynku do czterech kondygnacji) oraz wskazanego przez skarżących rozumienia pojęcia "poddasza" – to wola ta winna być wyraźnie wyartykułowana w konkretnych regulacjach planu. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Postulowany przez skarżących sposób rozumienia poddasza nie wynika więc z żadnych rozstrzygnięć normatywnych o charakterze powszechnym, jak również nie wynika z powoływanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten nie wprowadził żadnych charakterystycznych parametrów technicznych, przesądzających o uznaniu ostatniej kondygnacji budynku za poddasze, jak też i nie przewiduje on żadnych wymagań szczególnych dotyczących geometrii dachu takich jak kąt nachylenia, wysokość kalenicy czy układ połaci dachowych (tak też w powołanym przez projektanta Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 48/09). Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy podjął w toku postępowania wymagane przez ustawodawcę czynności i wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy ustosunkował się także do wszystkich twierdzeń strony, a także szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym nie sposób także postawić Wojewodzie zarzutu braku wskazania powodów odmowy wiarygodności zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.