II SA/Wr 684/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędzia WSA - Alicja Palus Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Spółki S. na decyzję Wojewody D. z dnia[...] Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji wolno stojącej tablicy reklamowej na fundamencie przestawnym. Inwestor, wezwany bowiem do uzupełnienia zgłoszenia przez przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy, nie dołączył tego dokumentu. W odwołaniu inwestor zarzucił, że organ ten nie miał podstaw do żądania uzupełnienia zgłoszenia. Decyzją z dnia [...] organ utrzymał w mocy powyższą decyzję. Jak wskazał, inwestor zgłosił zamiar budowy urządzenia reklamowego stanowiącego budowlę trwale związaną z gruntem. Zamierzenie to objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego do zgłoszenia inwestor powinien dołączyć decyzję o warunkach zabudowy. Ponadto organ I instancji mógł nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Oceny powyższe organ przedstawił w oparciu o ustalenia wskazujące na cechy techniczne urządzenia. Urządzenie to obejmuje przestawny, prefabrykowany, żelbetonowy fundament, trzon nośny w formie słupa z rur stalowych oraz konstrukcję wsporczą i same tablice. Parametry i gabaryty konstrukcji wskazują, że jest to budowla. Usytuowanie nośnika reklamowego zdecydowanie zmienia sposób zagospodarowania terenu. Może również wpłynąć na wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W wyniku skargi inwestora tut. Sąd wyrokiem z dnia [...] uchylił decyzję odwoławczą. W ocenie Sądu podstawę sprzeciwu przyjętą przez organ stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy (zgłoszenie dotyczy robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę). Ponadto organ powołał się na art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy (możność nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia), który nie mógł być stosowany w odniesieniu do robót wymagających już pozwolenia z mocy art. 28 ust. 1 ustawy. Wskazanie przez organ odmiennej niż w I instancji podstawy sprzeciwu nastąpiło z naruszeniem art. 15 k.p.a. W wyniku skargi kasacyjnej organu sąd odwoławczy wyrokiem z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1705/09 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie tego sądu, organ odwoławczy orzekając w opisany sposób nie zmienił rodzaju sprawy. Nie doszło do naruszenia tożsamości przedmiotowej sprawy. Sprawa dotyczyła sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Decyzje organów obu instancji zapadły w przedmiocie wniesienia sprzeciwu. Organ nie naruszył więc art. 15 k.p.a. Ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy uprawnia organ do przedstawienia własnej argumentacji, odmiennej od argumentacji organu I instancji. Wymaga wskazania, że w skardze do sądu administracyjnego inwestor twierdził, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem, więc nie stanowi budowli. Zakres robót określony w zgłoszeniu nie wykracza poza zakres robót opisanych w art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy. Instalacja urządzeń reklamowych, traktowanych jako całość, następuje na podstawie zgłoszenia. Organ powołał się na ,,trwałe posadowienie" urządzenia, podczas gdy ustawa wymaga ,,trwałego związania z gruntem" (art. 3 pkt 3). Pojecie związania oznacza połączenie, zaś cecha trwałości związana jest z niemożnością rozdzielenia połączonych przedmiotów bez zniszczenia rzeczy. Nieprawidłowa wykładnia organu oznacza, że wszelkie urządzenia reklamowe, poza urządzeniami montowanymi na obiektach budowlanych, zostaną uznane za trwale związane z gruntem. Zaskarżone decyzje formalizują proces uzyskania zgody na instalację urządzenia reklamowego, przez co są niezgodne z duchem zmian prawa budowlanego, które polegają na likwidacji pozwolenia na budowę w ogóle. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd odwoławczy nie wyraził wiążących ocen w zakresie zagadnień materialnoprawnych, co pozwalało na ich samodzielne rozstrzygnięcie. W tym zakresie dosyć oczywiste było, że w nin. sprawie nie ma miejsca na stosowanie art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Z treści art. 30 ust. 2 wprost wynika, że inwestor powinien do zgłoszenia dołączyć ,,pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami". Decyzja o warunkach zabudowy z pewnością nie stanowi żadnego z tych dokumentów. O ile inwestor zgłasza budowę urządzenia reklamowego, to nie należy żądać od niego decyzji o warunkach zabudowy, lecz wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. W tym samym przypadku nie wchodzi w rachubę art. 30 ust. 7, gdyż przepis ten dotyczy zgodnie z jego brzmieniem ,,robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia". Budowa urządzeń reklamowych nie wchodzi w zakres takich robót. Zgłoszenie takiej budowy następuje z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Cały ust. 2 w art. 29 odnosi się bowiem do robót nie będących budową. Budowy dotyczy wyłącznie art. 29 ust. 1, w którym nie wymieniono budowy urządzeń reklamowych. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 dotyczy instalowania urządzeń reklamowych. Ujednolicone w ostatnim czasie orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że instalowanie oznacza montaż na istniejącym obiekcie budowlanym. Instalowanie to nie dotyczy ,,wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych" (art. 3 pkt 3), które stanowią budowle. W tym sensie miał rację inwestor, że urządzenia reklamowe dzielą się na instalowane, czyli montowane na obiektach budowlanych, oraz budowane, czyli wznoszone lub ustanawiane na gruncie. Cechy techniczne urządzenia stanowiącego budowlę związane są z jego masą i rozpiętością konstrukcji, zapewniającą jego stabilność właśnie poprzez trwałe związanie z podłożem. W nin. sprawie cechy te zostały w sposób zgodny z treścią zgłoszenia opisane w zaskarżonej decyzji, a następnie w sposób prawidłowy ocenione, jako uzasadniające wymaganie od inwestora pozwolenia na budowę. Jak wyjaśnił sąd odwoławczy, nie było w nin. sprawie wykluczone powołanie odmiennych podstaw wyrażenia sprzeciwu, od przyjętych w I instancji. Skoro więc sprzeciw został wniesiony prawidłowo w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, to skarga inwestora okazała się nieuzasadniona. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 11.02.2011 r.