II SA/Wr 702/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G., J. G., E. P., S. P. i K. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G., J. G., E. P., S. P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją nakazano skarżącym B. G. i J. G., to jest właścicielom nieruchomości, na których składowany jest materiał kamienny przeznaczony do obróbki, gotowe wyroby kamienne i sprzęt mechaniczny do obróbki kamienia, przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Skarżący w ślad za wniesioną skargą wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie tego wniosku podali, że na terenie ww. nieruchomości skarżący K. P. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obróbki kamienia i usług cięcia kamienia. Jednocześnie czyni starania, aby prowadzone przedsiębiorstwo przenieść na inny teren. Skarżący nie może jeszcze przenieść działalności, a jej wstrzymanie, tym bardziej w okresie sezonu wzmożonej pracy (szczyt sezonu kamieniarskiego), licznych zamówień rodzi konsekwencje majątkowe z tytułu kar umownych, utraty kontrahentów i w rezultacie płynności majątkowej. Wskazano, że przedsiębiorca K. P. jak i spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w S. to podmioty powiązane i prowadzą działalność gospodarcza na tym samym zakładzie w G. na spornych działkach. Dalej podano, że w przypadku wykonania decyzji w obecnej sytuacji, kiedy nie jest możliwe przeniesienie działalności gospodarczej/przedsiębiorstwa w inne miejsce, ze względu na wciąż trwającą inwestycję, wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny, co uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji, a ponadto realizuje zaistnienie obu przesłanek określonych wart. 61 § 3 ustawy. Zarówno skarżący K. P. jak i pozostali skarżący czerpią korzyści majątkowe z tejże działalności, chociażby ze stosunku pracy, gdyż pozostają w zatrudnieniu u K. P.. Tak więc niniejsza działalność kamieniarska to jedyne źródło utrzymania skarżących. Konieczność wykonania decyzji w trakcie sezonu spowoduje wręcz "zapaść" w kondycji finansowej skarżącego, który już przeznaczył około 100.000 zł na inwestycję związaną z przeniesieniem zakładu, a która pochłonie jeszcze kilkaset tysięcy złotych. Wstrzymanie działalności uniemożliwi osiąganie dochodu i doprowadzi do niepowetowanej szkody w mieniu skarżących. Ponadto wykonanie decyzji mogłoby spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, co także wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej obecnie sprawie, zdaniem Sądu, argumentacja strony skarżącej zawarta w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd ocenił bowiem, że wykonanie decyzji polegające na przywróceniu poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości, na której składowany jest materiał kamienny przeznaczony do obróbki, gotowe wyroby kamienne i sprzęt mechaniczny do obróbki kamienia można uznać za skutek trudny do odwrócenia. Wykonanie zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, a później ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd, mogłoby doprowadzić do powstania znacznej szkody po stronie skarżących. Skarżący ponieśliby bowiem koszty przeniesienia obiektów znajdujących się na nieruchomości, a w efekcie ich sytuacja majątkowa mogłaby ulec znacznemu pogorszeniu. Nadto niemożliwe mogłoby stać się kontynuowanie działalności gospodarczej. Na taką możliwość wskazano we wniosku i nie budzi wątpliwości Sądu, że zaprzestanie działalności gospodarczej, z której utrzymują się skarżący stanowi trudny do odwrócenia skutek mogący wywołać znaczną szkodę po stronie skarżących. Wskazać przy tym jednak należy, że udzielenie ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie wiąże Sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.