II SA/Wr 730/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.Z.-F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.Z.-F. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję organu I instancji w całości i orzekając co do istoty sprawy nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. wykonanie: wymiany pokrycia dachu, naprawy ław kominiarskich, usunięcia prowizorycznych podłączeń wykonanych w instalacji oświetlenia w piwnicy, a także wykonanie izolacji ścian fundamentowych i opaski ściany zewnętrznej budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I.Z.-F. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Następnie skarżąca w piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2016 r. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że wykonanie decyzji pociągnęłoby za sobą dla skarżącej i wspólnoty mieszkaniowej "szereg konsekwencji prawno-faktycznych o charakterze nieodwracalnym i wiązałoby się również z szeregiem dolegliwości natury finansowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (w tym decyzji administracyjnej), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z wniosku skarżącej żąda ona wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, która została uchylona przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości poprzez wydanie decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Dlatego też Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania należy odnosić do decyzji DWINB, albowiem to mocą tej decyzji nałożono na ww. wspólnotę mieszkaniową wskazane obowiązki. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 - Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście Sąd ocenił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku nie wykazała, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca lub wspólnota mieszkaniowa na skutek wykonania zaskarżonego aktu, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Sąd przyjął, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Nie uzasadniono też, że realizacja nałożonych na wspólnotę mieszkaniową obowiązków może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Przy czym, niewątpliwie wykonanie nałożonych na wspólnotę mieszkaniową obowiązków, na podstawie zaskarżonej decyzji, doprowadzi do trwałej zmiany w substancji budynku, którego współwłaścicielem jest skarżąca. Jednak wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji nie zawiera danych pozwalających uznać, że adresat decyzji lub skarżąca na skutek wykonania tej decyzji poniesie znaczną szkodę. Nadto we wniosku trudno dopatrzeć się argumentów potwierdzających, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji będzie niemożliwy (roboty budowlane zwykle nie prowadzą do nieodwracalnych skutków, a wyjątkiem bywa rozbiórka obiektu budowlanego). Zatem Sąd doszedł do przekonania, że pozbawione szerszego uzasadnienia ogólnikowe twierdzenie strony zawarte we wniosku nie może stanowić podstawy do udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.