II SA/Wr 732/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Starosty K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego W W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest uzasadniona w innej wysokości postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. K., podając w podstawie prawnej "art. 58 § i 2 oraz art. 59 § 1" [tak w oryginale – przyp. sądu] Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz.651 z późn. zm.), postanowiło przywrócić wnioskodawcy termin do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste dokonana przez Starostę K. trzema wypowiedzeniami z dnia [...] r. znak [...] (dotyczącymi działek nr [...]) jest uzasadniona w innej wysokości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane na wstępie postanowienie wniósł Skarb Państwa – Starosta K., zaskarżając postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w całości. Zarzucono, że przywołane postanowienie narusza art. 58 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i art. 58 § 2 k.p.a. poprzez "niedotrzymanie 7-dniowego terminu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy". Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w przypadku, gdy skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd ten skargę odrzuca. Należy wskazać, że w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być wyłącznie: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia wydanego na podstawie art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), który w § 1 stanowi, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. W myśl art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Należy jednak zauważyć, że istotą zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia nie jest odmowa przywrócenia terminu, ale dokonanie rozstrzygnięcia "pozytywnego", a więc przywrócenie terminu. Postanowienie tego rodzaju nie kończy postępowania w sprawie, a jedynie otwiera stronie drogę do dalszych jego etapów. Natomiast za postanowienia kończące postępowanie należy uznać wyłącznie postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia. Tylko tego rodzaju postanowienia zamykają postępowanie i wyłącznie od takich postanowień, jako kończących postępowanie, służy skarga do sądu administracyjnego (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, komentarz do art. 59, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013). Skoro więc zaskarżone postanowienie kolegium nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, to nie może być uznane za wypełniające wymogi określone w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wobec powyższego brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy wniesiona skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Trzeba w tym miejscu oczywiście zwrócić uwagę, że kolegium błędnie pouczyło strony postępowania o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jednak zdaniem sądu nawet błędne pouczenie przez organ o trybie wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie nie oznacza, iż postanowienie rzeczywiście podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Innymi słowy, o uprawnieniu do wniesienia skargi nie może przesądzać błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OZ 769/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Błędem było również doręczenie zaskarżonego postanowienia Skarbowi Państwa – Staroście K. bez zwrotnego potwierdzenia odbioru, którą to okoliczność kolegium przyznało w piśmie z dnia 13 listopada 2013 r. (k. 17 akt sądowych), jednakże datę doręczenia postanowienia udało się sądowi ustalić dzięki wyjaśnieniom pełnomocnika strony skarżącej (pismo k. 23 akt sądowych). Nadto zwrócić należy uwagę na niekompletne przywołanie podstawy prawnej w zaskarżonym postanowieniu, co jednak nie miało wpływu na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.