II SA/Wr 732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 21 kwietnia 2015 r. Nr 63.IX.2015 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych wzdłuż rzeki Bóbr i kanału Młynówka w rejonie ulicy Jana Pawła II w Jeleniej Górze postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Wojewoda Dolnośląski, powołując się na art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, dalej w skrócie u.s.g.) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Jeleniej Górze Nr 63.IX.2015 z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych wzdłuż rzeki Bóbr i kanału Młynówka w rejonie ulicy Jana Pawła II w Jeleniej Górze żądając stwierdzenia nieważności § 5 pkt 1 lit. a tej uchwały we fragmencie "drogi wewnętrzne". Organ planistyczny, reprezentowany przez Prezydenta Jeleniej Góry, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego Wojewody Dolnośląskiego cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 u.p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże obowiązany on jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za dopuszczalne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności. Z tych względów na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji. O zwrocie kosztach postępowania nie rozstrzygnięto, gdyż zgodnie z art. 200 u.p.p.s.a. zwrot kosztów postepowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje tylko skarżącemu i co do zasady jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji.