II SA/Wr 739/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Ż.-K., K. K., A. K.-Ż. i A. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zagospodarowaniu przestrzeni publicznych obszaru WUWA postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. – powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Gminie W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zagospodarowaniu przestrzeni publicznych obszaru WUWA (teren dawnej wystawy "Wohnung und Werkraum") we W. przy ul. W., T., D., K., Z., na działkach nr 65/4, 65/5, 65/6, 65/7, 67/18, 67/19, 68/2, 70/3, 70/4, 71, AM-1 obręb D. i na części działek nr 21, 40, 42/2, 65/1, 66, 69/2, 69/3, 72, 92/2, AM-4, obręb D. oraz na części działki nr 1, AM-1, obręb S.. K. Ż.-K., K. K., A. K.-Ż. i A. K., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną na wstępie decyzję, wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że skarżący nie przywołali żadnych okoliczności, które wskazywałyby na realne prawdopodobieństwo doznania przez nich szkody w związku z wykonaniem decyzji. Pismem z dnia 16 listopada 2012 r. (data złożenia w Sądzie: 20.11.2012 r.) pełnomocnik skarżących wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje nieodwracalne skutki polegające na tym, że na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę będzie mogła być realizowana inwestycja, w sytuacji gdy skarżący byli pozbawieni czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba też zauważyć, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – opubl.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej obecnie sprawie zarówno w skardze, jak i w jej uzasadnieniu, ani w złożonym odrębnie wniosku nie wykazano, jakie szkody mogą ponieść skarżący, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Nie wskazano również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo przywołanie okoliczności, że inwestor rozpocznie realizację spornej inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę nie może być uznane za dostateczny argument za tym, że skarżący poniosą z tego tytułu jakieś szkody. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04, opubl.: CBOSA). W niniejszej sprawie ani w skardze, ani we wniosku szkody takiej (i jej rozmiarów) nie wskazano. Dalej powiedzieć należy, że wstrzymać wykonalność decyzji administracyjnej można jedynie wtedy, gdy decyzja taka nadaje się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: CBOSA). Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji, w której umorzono postępowanie odwoławcze. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zaskarżona decyzja organu II instancji nie nadaje się do wykonania w zaprezentowanym znaczeniu. Ma ona charakter formalny na etapie postępowania odwoławczego i samoistnie nie kreuje takich stanów faktycznych czy prawnych, które podlegać by mogły wykonaniu. Na marginesie trzeba wskazać, że wszelkie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, jednak na obecnym etapie – wobec niewykazania przez skarżących, jakie szkody mieliby ponieść na skutek wydania decyzji Wojewody D. – Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.