II SA/Wr 740/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulicy [...] w N. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. K. K., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulicy S. w N. i wniósł o stwierdzenie nieważności załącznika nr 1 do tej uchwały: - ze względu na naruszenie prawa materialnego (art. 96 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i § 2 oraz § 3.1 rozporządzenia RM w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości) - poprzez dowolne, w ocenie skarżącego, utworzenie linii podziału jego działki nr 36/7, co narusza jego prawo własności do jej swobodnego podziału i zabudowy w granicach całej działki oraz powoduje realną szkodę (brak możliwości zabudowy 40% pow. wydzielonej planem działki przemysłowej ze względu na konieczność urządzenia terenami zielonymi), - ze względu na naruszenie prawa procesowego – w oświadczeniu Rady Miejskiej z dnia 7 września 2017 r. odniesiono się jedynie do faktu, że skarżący wnosił już o usunięcie naruszeń skarżonej uchwały w tej sprawie, co nie jest prawdą (jak twierdzi K. K.), gdyż wezwania jakie wnosił nie dotyczyły części uchwały związanej z podziałem działki ani załącznika graficznego do uchwały. W uzasadnieniu skargi opisany został stan faktyczny i stan prawny sprawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta N. wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że działka skarżącego nr 37/6 ( w skardze błędnie podano nr 36/7) znajduje się w jednostkach U,KSN – tereny z przewagą usług, w tym m.in. stacji paliw, z wyjątkiem nowych obiektów handlowych o pow. 2000 m2 oraz usług chronionych oraz UP – tereny z przewagą funkcji gospodarczych – przemysłowych, usługowych, naprawczych oraz baz, składów i magazynów. Aby zachować zgodność ze Studium, działkę nr 37/6 pozostawiono w zaskarżonym planie miejscowym w dwóch jednostkach przeznaczenia terenu "1KS" z przeznaczeniem dla stacji paliw z dopuszczeniem usług (w studium odpowiedni U,KSN) oraz "3UP" z przeznaczeniem dla obiektów przemysłu, baz, składów, magazynów, usług oraz miejsc parkingowych ( w Studium odpowiednio UP). Porównując zapisy Studium dla ww. jednostek w pkt 16.2 w Funkcjonalnych jednostkach terenowych( w tym m.in. dotyczących powierzchni biologicznie czynnych) z zapisami dla tych jednostek w m.p.z.p (§ 19 ust. 7 oraz § 20 ust. 7), organ gminy stwierdził, że zapisy obowiązującego m.p.z.p. stanowią kontynuację polityki przestrzennej zawartej w Studium. W odpowiedzi na zarzut skargi, że plan "utworzył linie podziału działki" organ wyjaśnił, że plan nie dzieli nieruchomości, lecz ustanawia warunki na których taki podział może być dokonany, zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami. W ocenie organu gminy, żądania skarżącego mogłyby być spełnione pod warunkiem wcześniejszej zmiany Studium. Na rozprawie przed Sądem skarżący przedłożył egzemplarz kopii protokołu z posiedzenia Rady Miejskiej w N. nr [...] z dnia [...] r. oraz egzemplarz wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. (dotyczący zaskarżonej uchwały) wraz z kopią uchwały Rady Miejskiej w N. nr [...] z dnia [...] r. nieuwzględniającej wezwania K. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - zwanej dalej u.s.g.(Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. ,poz.730), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten w obecnym brzmieniu wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. na skutek uchwalenia ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zwanej dalej ustawa zmieniająca (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). W art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej wskazano m.in., że przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że do aktów i czynności organów gminy powstałych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie mają przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym sprzed dnia 1 czerwca 2017 r., tj. w następującym brzmieniu art. 101 ust. 1: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego." W niniejszej sprawie, skarżący po raz pierwszy wezwał organ – Radę Miejską w N. do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Nr [...] (z dnia [...] r.) w dniu 21 lipca 2014 r. Po rozpatrzeniu wezwania Rada Miejska w N. uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. nie uwzględniła wezwania K. K.. Skarżącemu została niezwłocznie doręczona uchwała Nr [...]. K. K. nie skorzystał z zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. dla rejonu ulicy S. w N.. Ponownie po ponad trzech latach K. K. pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r. wezwał Radę Miejską w N. do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. dla rejonu ulicy S. w N.. Również i to wezwanie Rada Miejska w N.nie uwzględniła, podejmując tym razem oświadczenie z dnia 6 września 2017 r., opatrzone załącznikiem w postaci uzasadnienia do oświadczenia, zawierające informację o uprzednim wezwaniu w 2014 r. Rady Miejskiej przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa i podjętej w tym zakresie stosownej uchwale (opisane powyżej). W tych okolicznościach drugie pismo z 2017 r. - wezwanie skarżącego skierowane do Rady Miejskiej nie posiada już waloru takiego wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.( w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.). Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 u.s.g. (w poprzednim brzmieniu, mającym zastosowanie do niniejszej sprawy) wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko jednokrotnie (bez względu na zakres wezwania), a każde następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi odpowiednik środka odwoławczego, który na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko jeden raz. W świetle tego, przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Niedopuszczalne jest zatem traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z 24.06.2002 r., sygn.akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z 6.01.2009 r., sygn.akt II OSK 1954/08, LEX nr 514301). Wobec powyższego należy przyjąć, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swojego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. Powtórne wezwanie z dnia 24 sierpnia 2017 r., poprzedzające wniesienie skargi w niniejszej sprawie, nie mogło wywołać skutku prawnego, w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji skarga, po ponownym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jest niedopuszczalna. Nie jest ważne przy tym, iż w ponownym wezwaniu zawarte zostały inne zarzuty niż w wezwaniu pierwotnym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w takim stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu. Podkreślenia wymaga, że regulacja zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku wystąpienia sytuacji wskazanej w hipotezie tej normy, tj. wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia, sąd ma obowiązek skargę odrzucić bez badania przyczyny naruszenia terminu (zob. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. 3, Warszawa 2011, s. 206). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 6 p.p.s.a., w punkcie 1 sentencji postanowienia orzekł o odrzuceniu skargi. Stosownie natomiast do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stronie skarżącej należało zwrócić kwotę 300 zł, poniesioną z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia.