II SA/Wr 744/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w P. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rada Miejska W. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./ oraz § 1 uchwały Nr LXXVII/511/94 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 marca 1994r. w sprawie trybu rozpatrywania wezwań do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Miejskiej oraz trybu rozpatrywania i składowania skarg do sądu administracyjnego /Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej Wrocławia nr 4, poz. 169/, nie uwzględniła wezwania A S.A. w P. do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ul. W., pl. W. W., ul. R. T., ul. Na N. Ł. i nadbrzeżem rzeki O. we W . W skardze na tą uchwałę skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu pełnomocnik A S.A. z siedzibą w P. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały ewentualnie wskazanie Radzie Miejskiej W. rozpatrzenia wniosków w sprawie przyznania działki zastępczej. Zarzuciła jednocześnie naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez naruszenie i nie uwzględnienie w procesie zagospodarowania praw własności skarżącego, w następstwie czego nastąpi uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej na Stacji Paliw przy ul. R. T. we W., nie uwzględnienie wniosków i propozycji skarżącego w sprawie usunięcia naruszenia prawa własności poprzez wyznaczenie działki zamiennej w procesie uzgodnień trwających pomiędzy stronami od września 1999r., co narusza art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, nie uwzględnienie w sprawie czynników społecznych i walorów ekonomicznych wynikających z położenia Stacji Paliw nr [...] we W. przy ul. R. T., zaspokajającej potrzeby mieszkańców i okolicznych przedsiębiorstw. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki podkreśliła przede wszystkim, że uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego prowadzi do zmiany funkcji i przeznaczenia terenów W. położonych w obszarze objętym pracami planistycznymi, a zmiana ta spowoduje pozbawienie Stacji Paliw nr [...] możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie, co w przyszłości wiązać się będzie z nieuchronną likwidacją placówki. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o oddalenie skargi w całości i wyjaśniła, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...], AM-6, obręb P., na której usytuowana jest stacja paliw nr [...] wchodzi w skład terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z rozbudowanymi usługami, a ustalenia przyjęte w zapisie planu są zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W . Na rozprawie w dniu 21 lipca 2005r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał skargę, natomiast pełnomocnik strony przeciwnej wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, zmieniając tym samym wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje: Wyjaśnić przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołania wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Ustanawia ona m.in. warunki dopuszczalności skargi i określa przypadki jej niedopuszczalności sankcjonowane odrzuceniem skargi. Możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał podjętych przez organy gminy została przewidziana w powoływanej wcześniej ustawie o samorządzie gminnym. Z przepisu art. 101 tej regulacji wynika, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skonstruowanie w taki sposób warunku dopuszczalności skargi do sądu wskazuje, że czynność, jaką jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i reakcja organu gminy, uzewnętrzniona w akcie wyrażającym w sposób oczywisty odmowne stanowisko tego organu /w formie uchwały/ są elementami postępowania, które umożliwia zainteresowanemu podmiotowi zaskarżenie uchwały merytorycznie kwestionowanej tzn. naruszającej interes prawny lub uprawnienie. /W przypadku tej sprawy była nią uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ul. W., pl. W. W., ul. R. T., ul. N. N. Ł. i nadbrzeżem rzeki O. we W ./. Oznacza to zatem, że uchwała organu gminy odmawiająca uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma wyłącznie charakter procesowy, tworząc przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, natomiast nie reguluje ona spraw z zakresu administracji publicznej, podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, powołanego przez pełnomocnika skarżącej spółki w piśmie z dnia [...] r. wzywającym Radę Miejską W. do usunięcia naruszenia prawa. Taka kwalifikacja prawna uchwały rady gminy nieuwzględniającej wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest akceptowana w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /np. postanowienie z dnia 30 listopada 2000r. sygn. akt I SA 794/00 Lex nr 57172, wyrok z dnia 29 grudnia 1999r. sygn. akt IV SA 1501/99, Lex nr 48196/. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niedopuszczalną – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o jej odrzuceniu. H.B. 10.08.2005r.