II SA/Wr 750/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr IF-O.7840.1.335.2024.AB w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości. Gmina Z. (dalej jako Gmina lub strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako Wojewoda lub organ odwoławczy) z dnia 9 sierpnia 2024r., Nr IF-O.7840. 1.335.2024.AB, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z.(1) (dalej jako Starosta lub organ I instancji) z dnia 8 lipca 2024 r., Nr 138/2024, którą zatwierdzono projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania terenu oraz udzielono P. Sp. z o.o. w W. (dalej jako inwestor) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. o nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją dla światłowodu), na działce gruntu nr [...], obręb [...], gmina Z. (dalej jako przedsięwzięcie lub inwestycja). Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem datowanym na dzień 24 listopada 2023 r. inwestor wystąpił z wnioskiem dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Starosta decyzją z dnia 29 stycznia 2024 r., Nr 19/2024, zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda decyzją z dnia 15 kwietnia 2024 r., znak: IF-O.7840.1.60.2024.AB, uchylił zakwestionowane rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wskazano powodem zapadłego orzeczenia kasatoryjnego było przede wszystkim istotne naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., polegające na pominięciu stron postępowania. W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania Starosta, decyzją z dnia 8 lipca 2024 r., Nr 138/2024, zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania terenu oraz udzielił pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła strona skarżąca zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa w postaci art. 28 ust. 2, w zw. z art. 3 pkt ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. Jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.; dalej jako u.P.b.) w zw. z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. Jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej jako r.w.t.), poprzez ich niezastosowanie mające przejaw w pominięciu ustalenia okoliczności negatywnego i ponadnormatywnego oddziaływania planowanej infrastruktury na nieruchomości należące do skarżącego jako strony przedmiotowego postępowania, a będącego właścicielem sąsiednich nieruchomości położonych w Z., obręb [...], nr ewidencyjny działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na które to nieruchomości oddziaływać będzie przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, co przy prawidłowym zastosowaniu powyższych przepisów nakazuje uznać niezgodność planowanej inwestycji z § 314 r.w.t., zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, 2) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, brak analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji, 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.P.b. w zw. z § 26 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 oraz § 6 pkt 12 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Z. - obręb [...] z wyłączeniem obszaru zawartego w obrębie ulicy [...] (Dz.Urz.Woj.Doln. z 2019 r. poz. [...], ze zm.; dalej jako m.p.z.p.), poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niezgodności projektu budowlanego z m.p.z.p., który nie dopuszcza budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i który określa, że zakazuje się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego oraz określa, maksymalną wysokość zabudowy na 14,00 metrów zamiast planowanego przynajmniej potencjalnie oddziałującego na środowisko masztu o wysokości 50,00 metrów. Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty jest trafna i odpowiada wymogom prawa. W pierwszej kolejności podkreślono, że projektowane zamierzenie budowlane ma zostać zlokalizowane w południowo-zachodniej części działki gruntu nr [...], w odległości 7,0 m od granicy z działkami gruntu nr [...] i nr [...] oraz w odległości 16,0 m od granicy z działką gruntu nr [...] (zob. część graficzna projektu zagospodarowania terenu; dalej jako PZT). Konstrukcja stacji bazowej składa się w szczególności z wieży rurowej typu [...], o wysokości trzonu 48,00 m oraz o łącznej wysokości 49,30 m n.p.t. (wraz z betonowym cokołem, oraz kotwą wystającą ponad poziom terenu, a także odgromnikiem), która zostanie zamocowana w kołowej płycie fundamentowej o średnicy 10,00 m, posadowionej na głębokości 1,20 m p.p.t. (s. 4 części opisowej PZT). Na wieży, na wysokości 47,00 m - 47,90 m, jak wskazano w części opisowej PZT (na s. 7), zainstalowane zostaną anteny sektorowe: • AS[...], o azymucie 50° i paśmie częstotliwości 800/2600 MHz, • AS[...], o azymucie 50° i paśmie częstotliwości 900/1800/2100 MHz, • AS[...], o azymucie 50° i paśmie częstotliwości 3500 MHz, • AS[...], o azymucie 170° i paśmie częstotliwości 800/2600 MHz, • AS[...], o azymucie 170° i paśmie częstotliwości 900/1800/2100 MHz, • AS[...], o azymucie 170° i paśmie częstotliwości 3500 MHz, • AS[...], o azymucie 290° i paśmie częstotliwości 800/2600 MHz, • AS[...], o azymucie 290° i paśmie częstotliwości 900/1800/2100 MHz, • AS[...], o azymucie 290° i paśmie częstotliwości 3500 MHz. Ponadto, wieża zostanie wyposażona w 5 anten radioliniowych (tj. 1 x ∅0,3m, 4 x ∅0,6m), zawieszonych na wysokości 44,20 m (zob. rys. [...]), a także 15 urządzeń RRU i dwa urządzenia sterujące (tj. [...] i [...]) oraz szafkę [...] (s. 10 projektu architektoniczno-budowlanego – dalej jako PAB). Teren stacji bazowej zostanie ogrodzony do wysokości 2,18 m.n.p.t., a dostęp do jego wnętrza umożliwiać będzie furtka wbudowana w jedną ze ścian ogrodzenia (s. 7 PAB). Mając na względzie parametry powyżej opisanych anten sektorowych ustalono, że sumaryczny zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne (tj. 10 W/m2) występuje w odległości 20,80 m od tych anten na danych azymutach, na wysokości minimalnej 42,00 m (załączniki do projektu budowlanego, s. 8-10). Organ ustalił na podstawie części rysunkowej PZT, że ponadnormatywne wartości pola elektromagnetycznego występować będą na działkach gruntu nr: • nr [...], stanowiącej własność E. C. (teren zainwestowania), przeznaczonej w m.p.z.p. pod tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług ([...]MW/U), na której znajduje się budynek o wysokości 7,0 m, • nr [...], stanowiącej własność Gminy Z., przeznaczonej w mpzp pod tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług ([...]MW/U), na której znajduje się budynek o wysokości 3,0 m, • nr [...] i nr [...], stanowiących własność K. M. i M. M., przeznaczonych w m.p.z.p. pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([...]MN), • nr [...], stanowiącej własność K. H., przeznaczonych w m.p.z.p. pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([...]MN). Wyjaśniając przesłanki uzasadniające udzielenie pozwolenia na budowę organ odwoławczy wskazał, że w aktualnym stanie prawnym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm., dalej jako rozporządzenie), a w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze. zm.; dalej jako u.u.i.ś.). Z dniem 4 czerwca 2022 r. wykreślone zostały z rozporządzenia przedsięwzięcia polegające na budowie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Z tego względu nie uwzględniono zarzutu, jakoby przedsięwzięcie było niezgodne z § 6 pkt 12 m.p.z.p., zakazującym lokalizacji na obszarze objętym przeznaczeniem MW/U przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. W zakresie zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2, w zw. z art. 3 pkt u.P.b. w zw. z § 314 r.w.t. uznano za niezrozumiałe twierdzenie odwołania, że negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny. Jak wskazano zakaz taki nie wynika z § 314 r.w.t. ani też z żadnego innego aktu prawnego (w szczególności z § 6 pkt 1 m.p.z.p., co zostanie poddane analizie w dalszej części uzasadnienia). Zdaniem organu odwoławczego na pewno niedopuszczalnym byłoby takie zaprojektowanie urządzeń nadawczych stacji bazowej telefonii komórkowej, że generowane przez nie ponadnormatywne poziomy pól elektromagnetycznych docierałby do budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi czy w ogóle w miejsca dostępne dla ludzi (przyjmując istniejący stan zagospodarowania terenu). Sytuacja taka nie występowała w niniejszej sprawie. O ile bowiem pole elektromagnetyczne o poziomie przekraczającym normę wynikającą z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448; dalej jako r.p.e.) wkracza na obszar nieruchomości stanowiącej własność strony skarżącej, w wolnej przestrzeni na wysokości około 42,0 m, w związku z czym stronie skarżącej przysługuje przymiot strony w sprawie, o tyle zasięg występowania tego pola nie dociera do żadnych budynków przeznaczonych na pobyt ludzi czy do miejsc dostępnych dla ludzi. Samo natomiast przekroczenie przez pole elektromagnetyczne granic terenu zainwestowania nie świadczy o naruszeniu prawa i nie może stanowić – w ocenie organu odwoławczego – podstawy odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. W konsekwencji uznano wskazany zarzut za niezasadny. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wskazano, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych obszar oddziaływania wyznacza się zasadniczo w oparciu o zasięg występowania pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne. Podniesiono także, iż o ile w uprzednio prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu obszar oddziaływania nie został wyznaczony prawidłowo, w konsekwencji czego nie zapewniono w tym postępowaniu udziału wszystkim podmiotom posiadającym przymiot strony (co było powodem podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej), o tyle w postępowaniu zakończonym aktualnie kwestionowaną decyzją obszar oddziaływania projektowanej budowy stacji bazowej został – zdaniem Wojewody – określony prawidłowo. Jak podkreślono obejmuje on obszar działek gruntu od nr [...] do nr [...]. Właścicielom nieruchomości obejmujących te działki gruntu zapewniono natomiast udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Zaznaczono także, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej obszar oddziaływania przedsięwzięcia nie wkracza na obszar działek gruntu nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które znajdują się w odległości od 35,00 m do 75,00 m od projektowanej stacji bazowej (pomiar własny). Odnosząc się do kryteriów wymienionych w art. 35 ust. 1 u.P.b. organ uznał, że przedsięwzięcie je spełnia. Zarówno PZT, jak i PAB, wykazują zgodność z ustaleniami m.p.z.p. W tym zakresie Wojewoda odwołał się do treści m.p.z.p. i wskazał, że teren zainwestowania przeznaczony jest przede wszystkim pod tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług (§ 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 m.p.z.p.), na którym obowiązuje ograniczenie wysokości zabudowy do 14,00 m (§ 26 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p.). Na obszarze objętym powyżej opisanym przeznaczeniem zakazuje się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego (§ 6 pkt 12 m.p.z.p.), a prowadzona działalność nie może powodować ponadnormatywnych obciążeń środowiska uciążliwościami w zakresie hałasu, wibracji, emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych, zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych, pola elektromagnetycznego poza granicami terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny (§ 6 pkt 1 m.p.z.p.). Organ odwoławczy przywołał również regulacje ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 604; dalej jako u.w.r.u.s.t.). Dalej Wojewoda stwierdził, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ponieważ jest obiektem budowlanym zapewniającym dostęp do publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych na obszarze miejscowości Z. oraz miejscowości pobliskich (s. 5 części opisowej PZT), a zatem o charakterze lokalnym. W konsekwencji znajdują do niej zastosowanie regulacje art. 46 u.w.r.u.s.t. Organ odwoławczy zaznaczył, że regulacje m.p.z.p. nie konkretyzują obszaru przeznaczonego pod budowę stacji bazowych telefonii komórkowych wskazując jednakże, iż w zakresie granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym obowiązuje następujące ustalenie: granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym ustala się tożsame z granicami opracowania planu (§ 16 m.p.z.p.). Biorąc pod uwagę te uwarunkowania, a także uwzględniając art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t. organ odwoławczy stwierdził, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z - stanowiącą jej integralną część zapewniającą możliwość użytkowania zgodnie z przeznaczeniem - infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją dla światłowodu, urządzeniami budowlanymi), na terenie o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi jest w pełni dopuszczalna. Wojewoda wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie narusza także zakazów określonych w § 6 pkt 1 i 12 m.p.z.p. W jego ocenie funkcjonowanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie powodować ponadnormatywnych obciążeń środowiska uciążliwościami w zakresie pola elektromagnetycznego poza granicami terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W niniejszej sprawie zasięg występowania pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne obejmuje wolną przestrzeń otaczającą urządzenia nadawcze stacji bazowej, na wysokości około 42,0 m. Nie dociera on więc do miejsc dostępnych dla ludzi, zarówno przy uwzględnieniu istniejącego zagospodarowania terenów otaczających projektowaną budowlę, jak i nawet przyszłego i potencjalnego ich zagospodarowania (zważywszy na ograniczenia w wysokości zabudowy). Skoro zatem normy poziomów pól elektromagnetycznych zostały określone dla miejsc dostępnych dla ludzi, a objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia tych pól w miejscach dostępnych dla ludzi, to należy uznać, iż nie dojdzie do ponadnormatywnych obciążeń środowiska uciążliwościami w zakresie pola elektromagnetycznego poza granicami działki gruntu nr [...]. Jednocześnie ponownie podkreślono, że w obecnym stanie prawnym budowa stacji bazowych telefonii komórkowych nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Dalej stwierdzono, że przedsięwzięcie odpowiada wymogom określonym w § 26 ust. 3 m.p.z.p. w zakresie maksymalnej powierzchni i intensywności zabudowy (odpowiednio 50% i 2,0) oraz zapewnienia minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (25%). Powierzchnia zajęta przez projektowaną budowlę wraz z urządzeniami budowlanymi wyniesie [...] m2 (3,26%), przy pozostającej powierzchni biologicznie czynnej działki gruntu nr [...] na poziomie [...] m2 (96,74% - s. 6 PZT). Zwrócono również uwagę, że teren zainwestowania położony jest poza, określonymi na rysunku m.p.z.p., strefą "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, obejmującą centralną część historycznego układu urbanistycznego miasta Z. oraz strefami "B" ochrony konserwatorskiej zabytkowych układów przestrzennych, stanowiących część historycznego układu urbanistycznego miasta Z., a tym samym nie znajduje zastosowania zakaz lokalizacji stacji bazowych oraz masztów radiowo-telekomunikacyjnych, który został w ramach m.p.z.p. ściśle powiązany z obszarem stref ochrony konserwatorskiej. Organ nie przychylił się do zarzutu niezgodności przedsięwzięcia z m.p.z.p. ze względu na ograniczenie wysokości zabudowy do 14,00 m. W tym zakresie powołano się na art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. i wskazano, że skoro niezbędne jest zainstalowanie anten nadawczych na wieży o konkretnej wysokości, a m.p.z.p. uniemożliwia budowę obiektu o takich wymiarach, gdyż ogranicza wysokość zabudowy do 14,00 m, to regulację taką należało wyłączyć z zastosowania na podstawie art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. W ocenie Wojewody przedsięwzięcie spełnia wymogi § 9 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1040). Jak zaznaczono z analizy rozkładu pól elektromagnetycznych, występowanie obszarów poł elektromagnetycznych o poziomach wyższych od poziomów granicznych, przewidzianych dla miejsc dostępnych dla ludzi w r.p.e., powstaje wyłącznie w wolnej przestrzeni w odległości do 20,8 m od urządzeń nadawczych, na wysokości około 42,00 m nad powierzchnią terenu. Lokalizacja projektowanego masztu telekomunikacyjnego powoduje, iż nie będzie miał on negatywnego wpływu na bezpieczeństwo i zdrowie ludzi oraz na stan środowiska naturalnego. W zakresie art. 35 ust. 3, 4 i 5 u.P.b. stwierdzono, że PZT i PAB są kompletne, zostały sporządzone oraz sprawdzone (w zakresie w jakim jest to wymagane przez art. 20 ust. 2 w zw. z ust. 3 pkt 2 u.P.b.) przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i przynależące do właściwych izb samorządu zawodowego. Projekty odpowiadają wymogom ustanowionym rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.; dalej jako r.p.b.). Część graficzną PZT sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych, opatrzonej oświadczeniem wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji, co odpowiada przepisom § 15 ust. 1 r.p.b. w zw. z art. 34b u.P.b. Do PZT, jak i PAB dołączono oświadczenia projektantów o sporządzeniu tychże części projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, stosownie do wymogu art. 34 ust. 3 pkt 3 u.P.b. (s. 12 PZT i s. 12 PAB). Do PZT załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia odpowiadającą wymogom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1126). Wojewoda zaznaczył przy tym, że PZT i PAB przygotowano w formie jednego pliku elektronicznego, podpisanego przez projektantów i sprawdzających podpisami elektronicznymi. Organ odwoławczy podniósł, że podpis elektroniczny obejmuje swoim zakresem cały plik, którym został opatrzony, a jednocześnie jego faksymilia widoczna jest tylko na jednej stronie takiego pliku. Wojewoda wyjaśnił także, że ujęcie na stronie tytułowej PZT i PAB inż. M. B. i inż. D. W. nie oznacza, że należą oni do grona projektantów, bowiem w żadnym miejscu projektu budowlanego nie przypisano im takiej roli. Osoby te pełniły jedynie funkcję asystentów projektantów (wspierających pracę projektantów), co jest powszechną praktyką, wynikającą z konieczności udokumentowania stosownej praktyki zawodowej przez osobę ubiegającą się o uzyskanie uprawnień budowlanych, i która nie jest zabroniona w świetle przepisów prawa. Zdaniem Wojewody inwestor wywiązał się także z obowiązku przedłożenia wymaganych prawem dokumentów. Jak zaznaczono – mgr inż. T. M. – posiadający uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, złożył oświadczenie na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 9 u.P.b., a do PAB dołączono pismo Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia 30 sierpnia 2023 r. akceptujące lokalizację projektowanej stacji bazowe telefonii komórkowej. Ponadto Wojewoda wskazał, że: • teren zainwestowania nie leży na obszarze ujętym w gminnej ewidencji zabytków bądź wpisanym do rejestru zabytków, a zatem brak było podstaw do dokonywania uzgodnienia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.P.b. czy wymagania od Inwestora dostarczenia pozwolenia konserwatorskiego, zgodnie z art. 39 ust. 1 u.P.b., • na terenie zainwestowania występują gruntu oznaczone jako pastwiska trwałe III klasy bonitacyjnej (PsIII), w związku z czym inwestor przedłożył ostateczna decyzję Starosty z dnia 27 grudnia 2023 r., znak: ZGN.6121.1.64.2023.MGS, zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej [...] m2 działki gruntu nr [...], w obrębie których zaprojektowana została budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, • teren zainwestowania nie znajduje się w granicach obszaru objętego jedną z prawnych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1336 ze zm.). Jak wskazano odległość projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej od najbliższego obszaru Natura 2000 (W. [...]) wynosi 0,6 km. Zdaniem Wojewody, biorąc pod uwagę parametry projektowanej stacji bazowej oraz okoliczność zlokalizowania jej w terenie zabudowanym, w odległości 0,6 km od wzmiankowanego obszaru Natura 2000, nie będzie ona w żaden sposób na niego oddziaływać (art. 96 ust. 1 u.u.i.ś.). Wskazano, że budowla nie generuje pyłów, zanieczyszczeń gazowych, nie emituje drgań oraz nie wprowadza odpadów bądź nieczystości do środowiska. Jedyne oddziaływania stanowią generowane przez urządzenia nadawcze pole elektromagnetyczne (którego ponadnormatywny poziom występuje wyłącznie w odległości 20,8 m od tych urządzeń), a także znikomy hałas, powstający w związku z pracą szafy aparaturowej (s. 8 PZT i s. 5, 7 PAB), • teren zainwestowania nie znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a zatem budowa w jego granicach stacji budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.), • projektowana stacji bazowej telefonii komórkowej nie została zaprojektowana w nienormatywnej odległości od krawędzi jezdni drogi publicznej, w związku z czym nie ma potrzeby przedkładania zgody zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 320), • projektowana stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi przeszkody lotniczej w znaczeniu art. 87(1) ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2110), ani też nie jest położona w granicach powierzchni ograniczających, do których nawiązuje m.in. 87 ust. 1 tejże ustawy, w związku z czym nie znajdują do niej zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym (Dz.U. poz. 264), • projektowana stacji bazowej telefonii komórkowej, ze względu na planowane położenia oraz swoje parametry, nie wymaga także uzyskania żadnych innych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że pozostałe wymogi dodatkowe przytoczone przez organ I instancji znajdują uzasadnienie w treści art. 36 i art. 42 u.P.b. W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b. w zw. z § 314 r.w.t. poprzez ich niezastosowanie mające przejaw w pominięciu ustalenia okoliczności negatywnego i ponadwymiarowego oddziaływania planowanej infrastruktury na nieruchomości należące do strony skarżącej jako strony przedmiotowego postępowania, a będącej właścicielem sąsiednich nieruchomości położonych w Z., obręb [...], nr ewidencyjny działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na które to nieruchomości oddziaływać będzie przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, co przy prawidłowym zastosowaniu powyższych przepisów nakazuje uznać niezgodność planowanej inwestycji z prawem w myśl § 314 [r.w.t.]; 2) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, brak analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. u.P.b. w zw. z § 26 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 oraz § 6 pkt 12 m.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszcza budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i który określa, że zakazuje się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego oraz określa, maksymalną wysokość zabudowy na 14 m zamiast planowanego przynajmniej potencjalnie oddziałującego na środowisko masztu o wysokości 50 m; 4) art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (u.w.r.u.s.t.) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do uznania, że sporna inwestycja nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu - a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, jest niedopuszczalna. W rezultacie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o: a) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości; b) zwrócenie się do Starosty o przekazanie ewentualnych rozstrzygnięć i stanu spraw w przedmiocie postępowań o wznowienie postępowania toczących się przed Starostą w sprawie wydanej decyzji z dnia 8 lipca 2024 r. na okoliczność niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego i ich pominięcia co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; c) zwrócenie się do Starosty o przekazanie ewentualnych rozstrzygnięć i listy wszystkich pozostałych wnioskodawców w przedmiocie postępowań o wznowienie postępowania toczących się przed Starostą Z.(1) w sprawie wydanej decyzji nr 138/2024; d) przyznanie Skarżącemu zwrotu kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu szeroko umotywowano poszczególne zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II OZ 217/25, oddalił zażalenie strony skarżącej na wskazane postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2024 r. Sąd Wojewódzki, wydanym na rozprawie, postanowieniem z dnia 8 lipca 2025r. oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej o dopuszczenie dowodu z oświadczenia właściciela działki nr [...] z dnia 17 października 2024 r. na okoliczność braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonej decyzji co do zgodności z prawem, Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli legalności jest decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zatwierdzające projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania terenu oraz udzielające inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Jedną z osi sporu w sprawie pozostaje zagadnienie dopuszczalności lokalizowania inwestycji z zakresu łączności (w tym przypadku stacji bazowej) na obszarze obowiązywania m.p.z.p. Jak bowiem podnosi strona skarżąca naruszony miały zostać m.in. § 26 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 oraz § 6 pkt 12 m.p.z.p., które powiązane zostały z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.P.b. W tym zakresie wskazano, że m.p.z.p. nie dopuszcza budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i określa, że zakazuje się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego oraz określa, maksymalną wysokość zabudowy na 14 m zamiast planowanego przynajmniej potencjalnie oddziałującego na środowisko masztu o wysokości 50 m. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o pozwolenie na budowę projektowane oraz projektu zagospodarowania tereny, a także projektu architektoniczno-budowlanego zamierzenie budowlane ma zostać zlokalizowane na działce nr [...] w Z. Teren ten objęty jest regulacjami m.p.z.p. i położony jest na obszarze jednostki oznaczonej w planie symbolem [...]MW/U (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług). Należy zatem wskazać, że jak stanowi § 26 ust. 2 m.p.z.p.: "W zakresie przeznaczenia terenów obowiązują następujące ustalenia: 1) przeznaczenie podstawowe terenów: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa – wolnostojąca lub wbudowana; 2) przeznaczenie uzupełniające: dojścia i dojazdy, parkingi, dystrybucyjne urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń urządzona, garaże, wiaty rowerowe; 3) w zakresie zabudowy usługowej zakazuje się lokalizacji wielkokubaturowych obiektów handlowych, obiektów handlu hurtowego oraz obiektów związanych z dystrybucją paliw." Natomiast według ust. 3 tegoż paragrafu: "W zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu obowiązują następujące ustalenia: 1) ustala się maksymalną wielkość powierzchni zabudowy na 50%; 2) minimalną intensywność zabudowy ustala się na 0,01; 3) maksymalną intensywność zabudowy ustala się na 2; 4) ustala się, że udział powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 25%; 5) ustala się maksymalną wysokość zabudowy na 14 metrów; 6) ustala się maksymalną liczbę kondygnacji nadziemnych na cztery, przy czym czwarta kondygnacja wyłącznie w formie poddasza; 7) zakazuje się realizacji blaszanych garaży i blaszanych budynków gospodarczych; 8) z zastrzeżeniem pkt 9, dla terenów lub ich części położonych w granicach stref "A" i "B" ochrony konserwatorskiej ustala się realizację dachów dwuspadowych symetrycznych lub wielospadowych o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 35° do 50°, krytych dachówką ceramiczną, cementową lub materiałem dachówkopodobnym, w kolorze ceglastym lub czarnym, matowym, 9) dla wiat oraz budynków gospodarczych położonych w granicach stref "A" i "B" ochrony konserwatorskiej dopuszcza się realizację dachów o kącie nachylenia połaci od 20° do 50°, krytych dachówką ceramiczną, cementową lub materiałem dachówkopodobnym, w kolorze ceglastym lub czarnym, matowym; 10) z zastrzeżeniem pkt 11, dla terenów lub ich części położonych poza granicami stref "A" i "B" ochrony konserwatorskiej ustala się realizację dachów dwuspadowych symetrycznych lub wielospadowych o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 30° do 50°, krytych dachówką ceramiczną, cementową lub materiałem dachówkopodobnym, w kolorze czerwonym, brązowym lub czarnym, 11) dla wiat oraz budynków gospodarczych położonych poza granicami stref "A" i "B" ochrony konserwatorskiej dopuszcza się realizację dachów o kącie nachylenia połaci od 20° do 50°, krytych dachówką ceramiczną, cementową lub materiałem dachówkopodobnym, w kolorze czerwonym, brązowym lub czarnym." Należy jeszcze przywołać treść § 6 pkt 12 m.p.z.p., który stanowi, że: "W zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasad kształtowania krajobrazu na obszarze objętym planem obowiązują następujące ustalenia: [...] 12) na terenach jednostek elementarnych oznaczonych symbolami: MN, MN/U, MW/MN/U, MW, MW/U, Uo, US, ZD, W zakazuje się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego [...]". W ocenie Sądu nie można pomijać także treści § 16 m.p.z.p., zgodnie z którym: "W zakresie granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym obowiązuje następujące ustalenie: granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym ustala się tożsame z granicami opracowania planu." W sprawie niekwestionowane jest, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Bezsporne jest także, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co oznacza konieczność uwzględnienia, przy ustalaniu jej zgodności z przepisami planu miejscowego, przepisów u.w.r.u.s.t. Proces wykładni postanowień m.p.z.p. musi zatem uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające władztwo planistyczne gminy – poprzez ustanowienie swoistej reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest brzmienie art. 46 u.w.r.u.s.t., który stanowi, iż: "1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. 3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, 1907 i 1940)." Należy zatem dostrzec, że skoro zapisy m.p.z.p. dotyczące obszaru [...]MW/U nie stanowią, czy na terenie tym można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a nadto § 16 m.p.z.p., zgodnie z którym granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym ustala się tożsame z granicami opracowania planu to w świetle treści art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. nie sposób uznać, ażeby planowana inwestycja sprzeczna była z m.p.z.p. Nadto uwzględniając treść art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t. stwierdzić należy, że przepisy m.p.z.p. pozostające w oczywistej sprzeczności z zapisami ustawy nie powinny zostać zastosowane. W rezultacie ustalenie na terenie [...]MW/U maksymalnej wysokości zabudowy na poziomie 14 metrów ma wprost negatywny wpływ na możliwość powstania stacji bazowej o wysokości ok. 50 m, co prowadzi do bardzo znacznego ograniczenia dostępności sieci bezprzewodowej dla mieszkańców, a tym samym uniemożliwia realizację celów określonych w art. 46u.w.r.u.s.t. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi w tym zakresie. Przechodząc dalej Sąd wskazuje, że nie mógł zadziałać zarzut skargi dotyczący art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. W tym aspekcie strona skarżąca wskazała, że miało ono polegać na jego niezastosowaniu, w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do uznania, że sporna inwestycja nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu - a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne jest niedopuszczalna. Jak wynika bowiem z treści art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu." Strona skarżąca całkowicie pomija, że przedmiotowa inwestycja miałaby zostać zlokalizowana na działce nr [...], która położona jest na obszarze m.p.z.p. oznaczonym jako [...]MW/U (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług). Zatem w odniesieniu do planowanej na tym terenie inwestycji całkowicie wyłączone jest zastosowanie art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t, w części w jakiej odnosi się on do terenów przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne. Nie był uzasadniony również zarzut naruszenia § 6 pkt 12 m.p.z.p. Jak już wskazano stanowi on zakaz lokalizowania (również na obszarze oznaczonym jako [...]MW/U) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Abstrahując już od faktu, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, to wskazać należy, że od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak trafnie zauważa się przy tym w orzecznictwie: "[...] jednym z powodów dla których prawodawca ostatecznie zrezygnował z zamieszczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych w wykazie zawartym w rozporządzeniu wykonawczym wydanym w oparciu o art. 60 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko (por. rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz. U. z 2022 r., poz. 1071) było uznanie, że wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił nadregulację względem postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012, ze zm) i utrudniał proces inwestycyjny niezasadnie wydłużając czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń." (zob. uchwała NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, publ. CBOSA). Dalej wskazać należy, że Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b. w zw. z § 314 r.w.t. W tym zakresie Wojewoda przeanalizował przedłożony projekt budowlany i uwzględniając parametry anten sektorowych ustalił że sumaryczny zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne (tj. 10 W/m2) występuje w odległości 20,80 m od tych anten na danych azymutach, na wysokości minimalnej 42,00 m. W oparciu o te dane ustalono, na jakich obszarach występować będzie ponadnormatywna wartość pola elektromagnetycznego, co nie budzi wątpliwości Sądu. W rezultacie strona skarżąca uzyskała przymiot strony postępowania, ale w odniesieniu do działki nr [...]. Wojewoda wyjaśnił przy tym dlaczego obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W tym zakresie wskazano, że znajdują się one w odległości od 35,00 m do 75,00 m od projektowanej stacji bazowej. Nie może jednocześnie zniknąć z pola widzenia, że na terenach oznaczonych na rysunku m.p.z.p. jako [...]MN (a więc również na działkach wskazanych przez stronę skarżącą), zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p. maksymalna wysokość zabudowy wynosi 10 m. Uwzględniając powyższe trafna jest – zdaniem Sądu – konstatacja Wojewody zawarta w odpowiedzi na skargę, że ponadnormatywny poziom pola elektromagnetycznego nie będzie obejmował miejsc dostępnych dla ludzi, określonych na podstawie aktualnego sposobu zagospodarowania terenów otaczających. Niezasadne też okazały się zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy bowiem prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz zebrał i rozpatrzył dostępny materiał dowodowy. Ponadto mając na uwadze treść art. 80 k.p.a., ocena Wojewody dotyczyła całokształtu materiału dowodowego, a zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, to Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.