II SA/Wr 751/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. N.we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę wnętrza podwórzowego wraz z budową: drogi wewnętrznej, utwardzenia terenu, zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej oraz oświetlenia terenu oddala skargę w całości. Przystępując do orzekania Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych. Zarząd Zasobu Komunalnego we W. reprezentowany przez pełnomocnika wnioskiem z dnia 15 stycznia 2016 r. wystąpił do Prezydenta W. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie wnętrza podwórzowego z budową drogi wewnętrznej, utwardzeniem terenu, budową zewnętrznych instalacji kanalizacji deszczowej oraz oświetlenia terenu w kwartale zabudowy ul. W., O., B., N. we W.w granicy działek nr 107/9 i 107/10, AM-[...], obręb P.. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 28 stycznia 2016 r. o pełnomocnictwo. Dostrzegając braki wniosku pismem z dnia 3 lutego 2016 r. Prezydent W. wezwał do jego uzupełnienia, co wnioskodawca uczynił przedkładając w dniu 10 lutego 2016 r. stosowne uzupełnienie. Zawiadomieniem z dnia 17 lutego 2016 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania, zaś w dniu 9 marca 2016 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 123 Kodeksu postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej – k.p.a.) nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie ,,zagospodarowania wnętrza podwórzowego w kwartale zabudowy ul. W., O., B., N. we W., w zakresie budowy drogi wewnętrznej, utwardzenia terenu, budowy zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej oraz oświetlenia terenu, oznaczenie geodezyjne: dz. nr 107/9, 107/10, AM-[...], obręb P.". Przy piśmie z dnia 6 kwietnia 2016 r. inwestor dokonał uzupełnienia wniosku w zakresie opisanym wskazanym postanowieniem. Po skierowaniu do stron zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego do organu wpłynęły dwa pisma. Wystąpieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. P. jako administrator Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. W. [...] we W.zawnioskowało o ujęcie w projekcie budowlanym zagospodarowania wnętrza podwórzowego w kwartale zabudowy ul. W., O., B., N. we W.ogrodzenia w miejscu poprzednio istniejącego muru. Żądanie uzasadniano względami bezpieczeństwa oraz poprawą estetyki terenu. Natomiast pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. Z. Sp. z o.o. z siedzibą we W. jako zarządca budynku przy ul. N. [...]we W. złożył protest wobec: - zamiaru budowy ciągu pieszych w miejscu wyburzonego muru oddzielającego posesje przy ul. W. i N. [...]we W., - nieuwzględnienia w dokumentacji projektowej odtworzenia muru oddzielającego posesje podwórzowe przy ul. W., O., B., N. we W., - braku rekompensaty z tytułu wycinki znajdujących się wzdłuż planowanej drogi z kostki betonowej. W dniu [...] r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, art. 104 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zarządowi Zasobu Komunalnego z siedzibą we W. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie wnętrza podwórzowego wraz z budową drogi wewnętrznej, utwardzenia terenu, zewnętrznych instalacji kanalizacji deszczowej oraz oświetlenia terenu w kwartale zabudowy ul. W., O., B., N. we W.w granicy działki nr 107/9, 107/10 AM-[...], obręb P.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji po opisaniu przebiegu postępowania wskazał, że przeprowadzono badanie zgodności wniosku na podstawie art. 35 ustawy Prawo budowlane. Według organu obszar oddziaływania projektowanej inwestycji określony w projekcie budowlanym nie wykracza poza granice działek objętych wnioskiem i nie oddziałuje na sąsiednie działki. Zakres inwestycji jest zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] o warunkach zabudowy. Zagospodarowanie terenu obejmuje ułożenie nowych nawierzchni chodników i istniejącej drogi wewnętrznej oraz ogrodzenia żelbetowego, prefabrykowanego zlokalizowanego w całości na działce należącej do inwestora. Projektowana instalacja kanalizacji deszczowej ma na celu odwodnienie terenu poprzez istniejące oraz projektowane dodatkowo wpusty deszczowe. Odprowadzenie wód opadowych projektant przewidział dzieląc powierzchnię wnętrza podwórkowego na zlewnie cząstkowe odwadniane do poszczególnych wpustów deszczowych. Odbiór wód opadowych został zapewniony na poziomie istniejącym - dla pozostałej ilości przewidziano system retencyjny. Projektowana instalacja ma zapewnić, zgodnie z bilansem obliczenia wód opadowych, odwodnienie całego wnętrza podwórzowego pomiędzy ulicami W., O., B., N. we W.. Oświetlenie wnętrza podwórkowego zaprojektowano jako oświetlenie parkowe. Projektowane kable instalacji elektrycznej zasilające projektowane słupy oświetleniowe przebiegają wzdłuż północno-zachodniej granicy podwórka. Prezydent W. podał, że do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane dokumenty, pełnomocnictwo, 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz zgodę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na przejazd przez bramę przejazdową w budynku przy ul. O. w celu przeprowadzenia remontu wnętrza podwórzowego. Według organu projekt budowlany jest kompletny, wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i aktualne na dzień opracowania projektu zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego. Uznając, że wniosek spełnia warunki określone przepisami Prawa budowlanego wskazano na zawartość projektu budowlanego. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem w terminie prawem przypisanym odwołanie od wskazanej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. N. [...]reprezentowana przez Z. Spółka z o.o. jako zarządcę. Względem decyzji poczyniono zarzuty zamiaru budowy ciągu pieszych w miejscu wyburzonego muru oddzielającego posesje przy budynkach W. i N., nieuwzględnienia w dokumentacji projektowej odtworzenia muru rozdzielającego wnętrze podwórzowe przy wskazanych budynkach oraz brak rekompensaty z tytułu wycinki drzew znajdujących się wzdłuż planowanej drogi z kostki betonowej. Zauważając konflikty między inwestorem i wspólnotą dotyczące przedmiotowego muru odwołująca się strona poinformowała o zamiarze zamknięcia bramy przejazdowej pod budynkiem w przypadku nieodbudowania muru. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania, wskazaniu na istotne elementy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz po podaniu argumentacji odwołania, organ II instancji w ramach własnych rozważań przytoczył regulacje związane z udzielaniem pozwolenia na budowę wynikające z ustawy Prawo budowlane, w tym względzie zacytowano treść art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 3 ustawy. Zdaniem organu odwoławczego przedłożony wniosek spełniał warunki określone w przywołanych przepisach, co obligowało organ I instancji do wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji odniósł się do argumentacji odwołania i odnośnie nieuwzględnienia budowy muru rozdzielającego wnętrze podwórzowe zaznaczył, że o zakresie wniosku o pozwolenie na budowę i samej inwestycji decyduje tylko inwestor, zaś organ jedynie ocenia zgodność inwestycji z przepisami prawa materialnego. Co do zgody na wycinkę drzew oraz braku rekompensaty z tego tytułu zauważono, że zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości stanowi przedmiot odrębnego postępowania, a przepisy prawa materialnego nie uzależniają udzielenia pozwolenia na budowę od uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów. Ponadto wyjaśniono tryb związany z odszkodowaniem za usunięcie drzewa lub krzewu wynikający z ustawy o gospodarce nieruchomościami i przytoczono orzeczenie sądu administracyjnego dotyczące relacji pomiędzy pozwoleniem na budowę i zezwoleniem na wycięcie drzew. W skardze na decyzję Wojewody D. wywiedzionej przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. N. [...]zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W., zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 84 § 2 w związku z art. 24 k.p.a.. Motywując podniesione zarzuty autor skargi wskazując na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym w sprawie uznał, że decyzja Prezydenta W. nr [...] pomija istotne parametry mające znaczący wpływ na jakość życia i funkcjonowania mieszkańców nieruchomości przy ul. N., gdyż nie uwzględnia odtworzenia muru rozdzielającego wnętrze podwórzowe oraz substytucji w zamian za wycinkę drzew znajdujących się wzdłuż planowanej kostki betonowej, co w sposób rażący pogarsza jakość i komfort życia mieszkańców nieruchomości oraz nieuwzględnieniem i pominięciem przy wydawaniu decyzji pisma wspólnoty z dnia 22 kwietnia 2014 r. zawierającego zastrzeżenia do projektu budowlanego. Kolejnym argumentem dowodzącym naruszenia przepisów postępowania było sporządzenie projektu budowlanego przez mgr inż. arch. Ł. K., który był jednocześnie pełnomocnikiem inwestora, co powinno skutkować jego wyłączenie z postępowania, gdyż pozostawał on w takim stosunku prawnym, którego wynik może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki. W szczegółowym uzasadnieniu skargi oceniając projekt budowlany podniesiono, iż pomija on istotne parametry faktyczne mające wpływ na jakość życia i funkcjonowania mieszkańców wspólnoty, gdyż nie zakłada odtworzenia muru pomiędzy wnętrzami blokowymi, co ,,nie koresponduje z wolą skarżącej wspólnoty". Organ nie uwzględnił wniosków wspólnoty dotyczących odtworzenia ogrodzenia, które zamykało podwórko kamienic, zapewniając większe bezpieczeństwo, komfort życia oraz czystość podwórza. W braku odgrodzenia skarżąca upatruje narażenia mieszkańców na przedostawanie się na teren podwórza osób bezdomnych, często nadużywających alkoholu i narkotyków, co stanowi realne niebezpieczeństwo dla dzieci bawiących się w obrębie podwórza. Odnośnie projektu budowlanego podano, że nie uwzględnia on elementów infrastruktury podwórza stanowiących standard w projektowaniu i rewitalizacji przestrzeni mieszkaniowej. Przewidziano usunięcie drzew bez rekompensaty środowiskowej, a podwórze w strefie mieszkalnej, z uwagi na jego społeczno- gospodarcze przeznaczenie, powinno łagodzić negatywne skutki zjawiska aglomeracji. Projekt przewiduje pozostawienie 16% terenów zielonych, co prowadzi do urbanizacji przestrzeni dla mieszkańców. Nieruchomość przy ul. N. położona jest w zindustrializowanej części miasta i zapewnienie zieleni wokół budynku stanowi ważny element prawidłowego rozwoju, zwłaszcza iż w przedmiotowej nieruchomości znajduje się wiele osób poniżej 18 roku życia, które dla prawidłowego wzrostu powinny mieć stały dostęp do obszarów zielonych. Ograniczenie roślinności do trawnika ogrodowego z pominięciem zieleni pionowej oraz nasadzeń kwietników, nie może spotkać się z akceptacją skarżącego, co strona podnosiła w toku niniejszego postępowania, a czego organ nie uwzględnił. Nadto projekt nie uwzględnia podstawowych elementów przewidzianych dla podwórzowego zagospodarowania przestrzennego w szczególności ławek, miejsca przeznaczonego do przechowywania rowerów na dworze oraz miejsc parkingowych na samochody. Brak tych elementów utrudni i zmieni standard życia mieszkańców. Ponadto w projekcie nie zaznaczono sposobu obsługiwania podwórza przez pojazdy obsługujące wywóz śmieci oraz nie określono lokalizacji na kosze na śmieci, co w połączeniu z brakiem muru dzielącego nieruchomości doprowadzi do korzystania z kontenerów na śmieci przez sąsiednie wspólnoty, narażając na pogorszenie warunków sanitarnych, a nagromadzenie odpadów na terenie podwórka może być szczególnie niebezpieczne w okresie letnim z punktu widzenia sanitarno- epidemiologicznego. W oparciu o podniesione twierdzenia skarżąca oceniła, że projekt budowlany nie został wykonany zgodnie z przyjętą w danych stosunkach wiedzą techniczno- budowlaną, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zaś organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji całości materiału dowodowego, w szczególności pominął pismo wspólnoty z dnia 22 kwietnia 2014 r.. W uzasadnieniu skargi zawrócono uwagę, na to że projekt budowlany sporządził mgr inż. arch. Ł. K., który był jednocześnie pełnomocnikiem inwestora, co stanowi przesłankę wyłączenia go z postępowania. Po wskazaniu na art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego opisano zakres sprawdzeń projektu budowlanego oraz zaakcentowano jego znaczenie jako podstawowego dokumentu będącego wyznacznikiem udzielania pozwolenia na budowę. Według skarżącej skoro projekt budowlany sporządzony przez pełnomocnika jest on dotknięty wadą w postaci naruszenia przepisów dotyczących wyłączenia biegłego z udziału w sprawie w sytuacji jeśli pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki. W przedmiotowej sprawie mgr inż. arch. Ł. K. był głównym projektantem projektu budowlanego i pełnomocnikiem co budzi wątpliwości co do rzetelności sporządzonego projektu, który z prawnego punktu widzenia jest szczególnym rodzajem opinii sporządzonej przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Na potwierdzenie zasadności zarzutu przywołano wyrok sądu dotyczący wyłączenia z postępowania autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w trybie art. 24 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji. Wyjaśniono, że skarga nie zawiera zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. tutejszy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała skargę oraz zarzuty i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje : Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez sąd w tym zakresie i według podanych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest spełnienie wszystkich wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że wymogi normatywne zostały spełnione i dlatego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest uzasadnione. Nie podlega przy tym wątpliwości, że organ może wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany jedynie w sytuacji zgodności tego projektu z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, a także decyzją o warunkach zabudowy lub z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści skargi nie wynika, aby intencją skarżącej było czynienie zarzutu naruszenia norm prawa materialnego lecz podnosi ona zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej polegającego w szczególności na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego sprawy oraz nieuwzględnienia stanowiska wspólnoty oczekującej wprowadzenia w projekcie budowlanego interesujących ją zmian czy korekt. Na mocy art. 134 p.p.s.a. oceniając złożony przez inwestora projekt budowlany w kontekście przepisów prawnomaterialnych istotnie nie można stwierdzić nieprawidłowości skutkujących uznaniem wydanych decyzji za wadliwe. Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy wykazało należyte przeprowadzenie analizy dokumentów złożonych przez inwestora pod względem kompletności formalnej, jak i poprawności merytorycznej. Złożony projekt posiadał wszystkie niezbędne elementy, a wśród nich konieczne uzgodnienia i potwierdzenia posiadanych przez projektanta uprawnień. Projektant złożył stosowne oświadczenia w przedmiocie zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym ze sztuką budowaną i przepisami. Wskazana ocena kompletności formalnej, jak i prawidłowości merytorycznej projektu znalazła swoje odzwierciedlenie w treści kontestowanej w skardze decyzji, czyli decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zasadnie także dostrzegł Prezydent W. zgodność planowanej inwestycji z decyzją z dnia 8 maja 2015 r., nr 2183/2015 o warunkach zabudowy. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. N. [...]we W. wskazuje na szereg niedogodności wynikających w szczególności z niezaplanowania odtworzenia istniejącego wcześniej muru rozdzielającego wnętrze podwórza. Z braku przedmiotowego muru wyprowadzane są wszelkiego rodzaju nieprawidłowości, zagrożenia, zakłócenia i niedotrzymanie aktualnych standardów czy spadek komfortu życia. Wojewoda Dolnośląski, zasadnie w ocenie Sądu w składzie orzekającym, odnosząc się do podnoszonych zarzutów wyjaśnił, że kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej ograniczają się do badania zgodności inwestycji z przepisami prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy zarówno organ I jak i II instancji z zadania stawianego im przez ustawodawcę wywiązały się w sposób kompletny. Zarówno Prezydent W. jak i Wojewoda Dolnośląski nie posiadają instrumentu prawnego do weryfikowania projektu budowlanego w zakresie nie podlegającym konkretnym normom Prawa budowlanego. Trudno bowiem doszukiwać się naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w sytuacji gdy prawodawca nie zastrzegł prawnej ochrony dla takiego prowadzenia procesu budowlanego by np. jak chce tego skarżąca zapewnić brak dostępu osobom bezdomnym czy nadużywającym alkoholu. Organy prawidłowo wyważył w sprawie interesy stron postępowania i nie doszły do przekonania aby prawnie chroniony interes wspólnoty został w jakikolwiek sposób naruszony. Co więcej należy w tym miejscu zdecydowanie podkreślić, że to inwestor swój zamiar zakreśla w projekcie budowlanym, spełniającym określone wymogi co do formy, zawartości i treści i to od jego woli zależy jaki kształt przybierze planowana inwestycja. Należy wskazać, że nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczą uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym, nie może bowiem oznaczać w praktyce konieczności wyrażania zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zatem jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą, powołując się na własne prawo własności, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości właściciela (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 551/12 oraz wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 436/07, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto ocena twierdzeń skarżącej nie może być prowadzona przez pryzmat zasad celowości czy słuszności, gdyż jak już była mowa na wstępie uzasadnienia, argumenty tego rodzaju nie są brane pod uwagę. Na koniec odnieść się należy do zarzutów dotyczących nieprawidłowości wiązanej przez skarżącą z dwojaką rolą jaką pełnił mgr inż. arch. Ł. K. tj. projektanta i pełnomocnika inwestora. W ocenie Sądu także i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że niejednokrotnie inwestor, który nie musi przecież posiadać wiedzy prawniczej czy technicznej, a tym bardziej uprawnień do projektowania, zleca konkretnej osobie sporządzenie projektu budowlanego jednocześnie umocowując ją do występowania w jej imieniu w prowadzonym postępowaniu. Nie są także odosobnione przypadki, gdy inwestor zawiera umowę dotycząca nie tylko sporządzenia projektu, ale też elementy umowy wiążą się z uzyskaniem konkretnych decyzji czy nawet wybudowaniem obiektu. Pełnienie funkcji projektanta nie wyklucza żadną miarą skuteczności czy samej możliwości ustanowienia tej samej osoby pełnomocnikiem w postępowaniu. Nie ziściły się w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie przesłanki do wyłączenia projektanta z prowadzonego postępowania na podstawie art. 80 w związku z art. 84 § 1 w związku z art. 24 k.p.a. Zaznaczenia wymaga także, że projektant poza koniecznością posiadania stosownych uprawnień składa oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z wiedzą i sztuką oraz obowiązującymi przepisami. Ewentualne naruszenie zasad wiązać się może z odpowiedzialnością dyscyplinarną a nawet karną. Wyjaśnić także trzeba, że na zasadność stanowiska skarżącej dotyczącego nieprawidłowości związanych z udzieleniem pełnomocnictwa projektantowi nie wpływa przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Opolu z dnia 12 czerwca 2017 r., (sygn. akt II SA/Op 145/07). Z całą pewnością w orzecznictwie prezentowane są także odmienne stanowiska, jednak nie ma potrzeby odnoszenia się do szczegółów, gdyż wyrok dotyczy zgoła odmiennej sytuacji, niż ma to miejsce w stanie faktycznym sprawy, w której wydano zaskarżone rozstrzygniecie. W przywołanym orzeczeniu poruszano problem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przez żonę inwestora. Jakkolwiek w omawianym przypadku rozważano poprawność sporządzonego raportu nie można dokonać bezpośredniej implementacji stanowiska sądu we wskazanej sprawie do stanu faktycznego istniejącego przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w omawianym przypadku mamy do czynienia z projektantem, a nie autorem oceny środowiskowej. Nie można przede wszystkim dokonać takiego zabiegu jak czyni to skarżąca utożsamiająca projekt budowlany z ,,de facto szczegółową opinią". Projektant nie jest przecież biegłym zajmującym stanowisko na zlecenie organu lecz w oparciu o umowę cywilną lub w ramach stosunku pracy wykonał on projekt budowlany. Co prawda niezbędna jest projektantowi stosowna wiedza i uprawnienia lecz nie ma podstaw aby negować możliwość występowania przez niego jako pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym odnośnie zatwierdzenia tego projektu. Przepis art. 84 § 2 k.p.a. mówi wprost o wyłączeniu biegłego, którym w realiach niniejszej sprawy mgr inż. arch. Ł. K. z całą pewnością nie był, z tej też przyczyny zarzut zawiązany z naruszeniem art. 24 w związku z art. 84 § 2 k.p.a. zasadza się na nieuprawnionej rozszerzającej wykładni tego przepisu. Autorowi projektu nie przysługiwał bowiem status biegłego i nie ma wątpliwości co do tego, że sam projekt budowlany opinią nie jest i utożsamiany z nią być nie może. Wskazane przepisy procedury administracyjnej nie zostały naruszone, gdyż organ nie miał podstaw do rozważania o ewentualnym wyłączeniu projektanta z postępowania. Sąd nie dopatrzył się zatem w zaskarżonej decyzji takich naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ architektoniczno-budowlany zebrał pełny materiał dowodowy i dokonał prawidłowej i trafnej jego oceny. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.