II SA/Wr 757/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. C.i E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.na rzecz skarżących kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), wydaną po wcześniejszym kasacyjnym orzeczeniu organu drugiej instancji z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Wójt Gminy K. po przeprowadzeniu wznowionego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r. orzekającą o ustaleniu wobec E. C. i E. C. jednorazowej opłaty za wzrost wartości nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb K. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zbyciem tej nieruchomości, stosując przepis art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145a kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej powyżej opisanej w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]o powierzchni 0,1394 ha w obrębie wsi K. w gminie K. w wysokości 16.603,20 zł. Z akt sprawy wynika, że działka, do której odnosi się decyzja kwestionowana w przedmiotowym nadzwyczajnym postępowaniu weryfikacyjnym (oznaczona numerem geodezyjnym [...]) stanowiła część działki poprzednio oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie K., gmina K., stanowiącej przedmiot własności E. C. i E. C. Działka nr [...] objęta była ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. obowiązującą od dnia 27 stycznia 1991 r., który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 powołanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 roku. Obecnie teren ten jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w północno-wschodniej części wsi K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r., który wszedł w życie 30 kwietnia 2005 r. Decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r. zatwierdzony został podział nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] ma jedenaście działek gruntu oznaczonych numerami od [...] do [...]. Działka oznaczona numerem [...] została zbyta w dniu 9 listopada 2007 r., a decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...]r., opisaną we wstępie ustalona została wobec E. C. i E. C. jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jej zbyciem na kwotę 16 603,20 zł. Należność ta decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r., wydaną na wniosek E. i E. C. została rozłożona na dziesięć rat kwartalnych. Decyzja ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości nie została w toku instancyjnym zaskarżona. Podaniem z dnia 15 marca 2010 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia 22 marca 2010 r., E. C. i E. C. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną na wstępie decyzją organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazano art. 145a § 1 i 2 kpa. Powołując stanowisko zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (P 58/08), opublikowanym w Dzienniku Ustaw z dnia 15 lutego 2010 r. Nr 24, pod poz. 124, strony wniosły o uchylenie kwestionowanej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. (nr[...]), organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem wskazywanej wcześniej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania postanowienia w omawianym przedmiocie. Jak wskazano, z żądaniem wystąpiły osoby mające interes prawny w postępowaniu, żądanie dotyczy decyzji ostatecznej, a sam wniosek został złożony w terminie wynikającym z art. 148 § 2 kpa. W wyniku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...]r. (nr[...]), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]r. ([...]). Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez E.C. i E.C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r. ([...]), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że dla ustalenia, czy w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia, znaczenie ma jednoznaczne, niebudzące wątpliwości i precyzyjne ustalenie, jakie przeznaczenie miała nieruchomość w obu planach miejscowych. Kolegium stwierdziło, że wiarygodnych dokumentów określających przeznaczenie nieruchomości akta sprawy nie zawierały, a także nie udało się ich uzyskać w zadawalającej formie, w ramach zleconego organowi pierwszej instancji postępowania uzupełniającego. Kolegium wskazało ponadto, że dla rozpatrywanej sprawy znaczenie posiada przeznaczenie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...]. Wyjaśniono, że w toku postępowania w sprawie ustalenia opłaty jednorazowej bada się, czy wskutek wejścia w życie planu miejscowego nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Jedynym czynnikiem, jaki powinien być uwzględniony jest wynikająca z planu miejscowego, ściśle określona zmiana przeznaczenia konkretnej - zdefiniowanej przez pryzmat stanu istniejącego w dacie wejścia w życie aktu planistycznego (§ 50 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego - Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) - nieruchomości, niezależnie od tego, czy zmieniło się przeznaczenie całej nieruchomości, czy jej części oraz tego, czy nieruchomość uległa w późniejszym czasie, tj. po wejściu planu w życie, podziałowi geodezyjnemu, skutkującemu zbyciem wydzielonej geodezyjnie i prawnie części. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. ([...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy K. z dnia [...] r. ([...]), ustalającej opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr[...], o powierzchni 0,1394 ha, położonej w obrębie wsi K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08), orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Jak podano, według zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opłata jednorazowa ustalana była w oparciu o wzrost wartości nieruchomości stanowiący różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu; lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Z przepisu tego wynikało zatem, że wartość nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego - w sytuacji, gdy bezpośrednio przed wejściem w życie tego planu nie była ona objęta innym miejscowym planem zagospodarowania - ustalić należało na podstawie faktycznego sposobu wykorzystywania, bez jakiegokolwiek uwzględnienia przeznaczenia, które mogłoby wynikać z poprzednio obowiązującego, uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., planu miejscowego, który z woli ustawodawcy utracił moc wraz z upływem dnia 31 grudnia 2003 r. Wskazano, że opisany sposób ustalania wartości nieruchomości sprzed uchwalenia planu został zakwestionowany przez Trybunał, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim przeznaczenie danej nieruchomości w nowym planie miejscowym zostało określone tak samo, jak w planie miejscowym, który utracił moc z upływem 31 grudnia 2003 r. Omawiając przeznaczenie nieruchomości, powołując się na wypisy i wyrysy z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wskazano, że przeznaczenie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie numerem [...], w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. (Dziennik Urzędowy Rady Narodowej Województwa W. i miasta W. z dnia[...] r. Nr[...] ), określone zostało jako: - "9MRj" - tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej. Zakłada się sukcesywne przekształcenie zagospodarowania terenu. Zakaz realizacji nowych budynków mieszkalnych w strefie uciążliwości (w odległości < 50 m) od istniejącego rowu biologicznego do czasu jego likwidacji oraz w strefie ochrony M.; - "4MNj" - zespół zabudowy jednorodzinnej częściowo w realizacji. Wymagane uporządkowanie terenu oraz realizacja ulicy dojazdowej o nawierzchni asfaltowej; - "RP" - użytki rolne. Ciąg systemu łąkowo - wodnego wzdłuż rzeki J.- przewidywana regulacja J. i uzyskanie docelowo II kl. czystości; - "KWV" - drogi wojewódzkie V klasy technicznej nr [...] relacji Ś. Ś. - S. Postulowana budowa w okresie kierunkowym dwukolizyjnego skrzyżowania dróg wojewódzkich nr [...] i [...] z drogą krajową nr [...]. Wskazując natomiast na aktualne przeznaczenie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr[...], wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno - wschodniej części wsi K. zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...]r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Nr [...] z dnia [...] r., poz.[...], podano, że w planie miejscowym zostało ono oznaczone symbolami: - "MN5" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - "KD2D1/2" - tereny dróg publicznych. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że decyzją z dnia [...] r. (nr[...]), Wójt Gminy K. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr [...] stanowiącej własność E. C. i E. C. W wyniku tego podziału powstało 11 nowych działek ewidencyjnych. Jedna z wydzielonych działek gruntu - o numerze [...] została zbyta, jako odrębna nieruchomość, umową z dnia [...] r. (akt notarialny Repertorium [...] numer [...]). Opisując przeznaczenie gruntu w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r., wskazano, że przedmiotowa działka gruntu położona została na terenie oznaczonym symbolem "RP" - użytki rolne. Ciąg systemu łąkowo - wodnego wzdłuż rzeki J. - przewidywana regulacja J. i uzyskanie docelowo II kl. czystości. Opisując natomiast przeznaczenie gruntu w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno - wschodniej części wsi K. zatwierdzonym uchwalą Nr [...] z dnia [...] r., wskazano, że przedmiotowa działka gruntu położona została na terenie oznaczonym symbolem "MN5" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wskazano, że przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy rozumieć budynek mieszkalny wolnostojący, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi. Plan dopuścił przy tym lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów małej architektury. Następnie, powołując się na glosę A. B. – R. do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (P 58/08), organ pierwszej instancji wywiódł, że przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno - wschodniej części wsi K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. zostało określone w inny sposób aniżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. Od opisanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji, odwołanie wnieśli E. C. i E. C. reprezentowani przez pełnomocnika. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nietrafne, nie znajduje uzasadnienia w "rzeczywistym" stanie sprawy, a przede wszystkim zostało podjęte z naruszeniem art. 138 § 2 kpa, bowiem organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu wcześniejszej decyzji kasacyjnej. Strony odwołujące się wskazały, że przeznaczenie spornych nieruchomości (działek gruntu nr [...] i nr[...]) w aktualnie obowiązującym planie miejscowym nie budzi zastrzeżeń. Zastrzeżenia dotyczą natomiast twierdzeń organu pierwszej instancji w przedmiocie przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości w planie miejscowym z roku 1990. Wskazano, że dokument, nazwany przez organ pierwszej instancji wypisem z planu miejscowego (planu z 1990 r.), nie spełnia wymogów, jakie stawiane powinny być tego rodzaju dokumentowi. Wskazuje on, że oznaczenie "RP" oraz "9MRj" użyte w planie dotyczy działki gruntu nr[...], co "mija się z prawdą", a przynajmniej nie można takiego wniosku wyprowadzić z części graficznej w sposób jednoznaczny i niebudzący żadnych wątpliwości. Z powyższego wynika, że nie może być on uznany za wiarygodny i stanowić podstawy ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. W ocenie odwołujących się w planie miejscowym z roku 1990 działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...], położona była na obszarze oznaczonym symbolem "7MN" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Żadna zaś jej część nie znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem "9MRj" i "RP". Uwzględniając zatem okoliczność, że w obecnym planie miejscowym działki gruntu nr [...] i nr [...] oznaczone zostały symbolem "5MN" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w ocenie stron należy przyjąć, że ich przeznaczenie w tym planie zostało określone tak samo jak poprzednio. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie w pełnym zakresie zastosowanie będą mieć ustalenia Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. W konsekwencji należało przyjąć, że nie nastąpił wzrost wartości nieruchomości, który upoważniałby organ pierwszej instancji do ustalania wobec stron jednorazowej opłaty, o której mowa w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pismem z dnia [...] r., zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodu w postaci wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r., który pozwalałby na precyzyjne ustalenie przeznaczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W odpowiedzi organ pierwszej instancji poinformował (pismo z dnia [...] r.), że plan zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. został opracowany wyłącznie w wersji czarnobiałej na podkładzie mapy topograficznej. Wskazano przy tym, że wyrys (znajdujący się w aktach sprawy) został przygotowany na podstawie oryginalnego planu, którego - zgodnie z obowiązującym prawem - nie można poprawiać. W ocenie organu pierwszej instancji, przedmiotowy wypis został opisany w sposób prawidłowy i wyczerpujący na podstawie materiałów dostępnych w Urzędzie Gminy K. Nie ma także możliwości opracowania wyrysu w bardziej czytelnej wersji. Kolejnym pismem z dnia 25 kwietnia 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów poprzez przekazanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr[...], uwzględniających stan sprzed wejścia ww. planu miejscowego z dnia [...] r. oraz po jego wejściu w życie - z uwzględnieniem wpisów co do przeznaczenia terenów oraz klasyfikacji gruntów. Przy piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] r., przekazane zostały wypisy z rejestru gruntów obrazujące wpisy w tej ewidencji według stanu sprzed wejścia w życie planu miejscowego z 1990 r. (26 stycznia 1991 r.) i po wejściu w życie tego planu (27 stycznia 1991 r.). Ponadto przekazane zostały mapy ewidencyjne z lat 1988, 1990, 1991, a także mapa zasadnicza z 1993 r. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Kolegium w sposób szczegółowy przedstawiło stan faktyczny sprawy, a następnie – motywując podjęte rozstrzygnięcie – opisało istotę wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego indywidualnych aktów administracyjnych, wskazując przy tym na regulacje zawarte w przepisach art. 145 § 1, art. 145a, art. 147, art. 149 i art. 151 kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto zapisy art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 79 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.). W dalszej części uzasadnienia Kolegium zwróciło uwagę, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończoną opisaną na wstępie decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r. ([...]), został złożony z uwagi na zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (P 58/08), orzeczenie o niezgodności z Konstytucją, stanowiącego podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji, przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego (a obowiązującym w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie, o wznowienie którego wystąpiły strony), wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. W fazie postępowania wyjaśniającego rolą organu administracji publicznej jest ustalenie, czy ustawowa przesłanka wznowienia wystąpiła. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to konieczność zbadania, czy przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, który spowodował wzrost wartości nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed [...] r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Tożsame przeznaczenie w obu planach miejscowych oznaczać będzie wystąpienie przesłanki wznowienia. Stwierdzenie natomiast odmiennego (nie takiego samego) przeznaczenia nieruchomości w planie oznaczać będzie brak przesłanki wznowienia. Rozważając kwestię przeznaczenia nieruchomości w obu planach miejscowych, Kolegium zauważyło – zgadzając się z poglądem wypowiedzianym w poprzednio wydanej decyzji Kolegium – że przedmiotem ustaleń powinno być przeznaczenie gruntu w granicach nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr[...]. W toku postępowania w sprawie ustalenia opłaty jednorazowej bada się bowiem, czy w skutek wejścia w życie planu miejscowego nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Jedynym zaś czynnikiem jaki powinien być uwzględniony, jest wynikająca z planu miejscowego, ściśle określona zmiana przeznaczenia konkretnej nieruchomości, niezależnie od tego, czy zmieniło się przeznaczenie całej nieruchomości, czy jej części oraz tego, czy nieruchomość uległa w późniejszym czasie, tj. po wejściu planu w życie, podziałowi geodezyjnemu, skutkującemu zbyciem wydzielonej geodezyjnie i prawnie części. Powyższe zasady wynikają z treści art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Zdaniem Kolegium należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji w stopniu wystarczającym dla podjęcia rozstrzygnięcia określił przeznaczenie nieruchomości zarówno w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r., jak i w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno - wschodniej części wsi K. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r. Sporządzony w dniu [...] r. wypis i wyrys z planu miejscowego z roku 1990, na którym przedstawiono orientacyjne położenie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka gruntu nr [...], wskazuje, że nieruchomość ta położona była na terenie oznaczonym w tym planie symbolami - "9MRj", "4MNj", "RP", "KWV". Poszczególne symbole opisują następujące przeznaczenie gruntów: - "9MRj" - tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej. Zakłada się sukcesywne przekształcenie zagospodarowania terenu. Zakaz realizacji nowych budynków mieszkalnych w strefie uciążliwości (w odległości < 50 m) od istniejącego rowu biologicznego do czasu jego likwidacji oraz w strefie ochrony M.; - "4MNj" - zespół zabudowy jednorodzinnej częściowo w realizacji. Wymagane uporządkowanie terenu oraz realizacja ulicy dojazdowej o nawierzchni asfaltowej; - "RP" - użytki rolne. Ciąg systemu łąkowo - wodnego wzdłuż rzeki J. - przewidywana regulacja J. i uzyskanie docelowo II kl. czystości; - "KWV" -drogi wojewódzkie V klasy technicznej nr [...] relacji Ś. Ś. - S. Postulowana budowa w okresie kierunkowym dwukolizyjnego skrzyżowania dróg wojewódzkich nr [...] i [...] z drogą krajową nr[...]. Analizując poprawność naniesienia granic nieruchomości na kopii mapy, na której sporządzony został rysunek planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego z roku 1990 r., Kolegium wzięło pod uwagę dane zawarte na mapach ewidencyjnych i mapie zasadniczej przedstawionych przez organ pierwszej instancji w toku postępowania odwoławczego, a przede wszystkim dane, które charakteryzują poszczególne działki gruntowe i położenie ich względem siebie. Przy odczytaniu przeznaczenia nieruchomości w tym planie miejscowym, Kolegium podzieliło zapatrywanie organu pierwszej instancji, że przeznaczenie gruntu w granicach nieruchomości nie obejmuje przeznaczenia pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ("7MN"). Zdaniem Kolegium zasadnie zwrócono uwagę (pismo z dnia 29 lipca 2010 r., do którego dołączono kserokopię powiększonego fragmentu mapy z naniesionym rysunkiem planu miejscowego), że symbol "7MN" z widocznym podkreśleniem odnosi się i opisuje teren zamknięty w graniach linii rozgraniczających, który jest położony po lewej stronie analizowanej nieruchomości, oddzielony ponadto od działki gruntu nr [...] wydzielonymi działkami drogowymi. W ocenie organu odwoławczego przeciwny pogląd stron odwołujących się, jako nie znajdujący potwierdzenia w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Według natomiast miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno - wschodniej części wsi K., zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r., którego uchwalenie spowodowało wydanie opisanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...], położona była na terenach oznaczonych w planie symbolami: "MN5" i "KD2D1/2". Poszczególne symbole oznaczają następujące przeznaczenie gruntów: - "MN5" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - "KD2D1/2" - tereny dróg publicznych. Ustalenie przeznaczenia nieruchomości według przedmiotowego planu nie nasuwa żadnych trudności wobec czytelności wyrysu z opisanego planu, stanowiącego załącznik do pisma organu pierwszej instancji z dnia 20 stycznia 2011 r. Jednocześnie w uzasadnieniu Kolegium zwróciło uwagę, że w powołanym orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego nie wyjaśniono, co należy rozumieć przez "takie samo" przeznaczenie nieruchomości w obu planach miejscowych. Wskazało przy tym, że w piśmiennictwie prawniczym, na kanwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wypowiedziana została opinia, że podstawą do przyjęcia, że przeznaczenie nie zostało określone "tak samo" będzie sytuacja, gdy z wielu możliwych przeznaczeń przewidzianych zapisami starego planu w nowym planie zostanie usunięty jeden (lub więcej) rodzaj przeznaczenia albo też zostanie dodany nowy rodzaj (lub rodzaje) przeznaczenia do tych przewidzianych wcześniej (p. Anna Brzezińska-Rawa, Glosa do wyroku TK z dnia 9 lutego 2010 r., P 58/08, Kilka uwag o ustalaniu wartości nieruchomości do celów renty planistycznej, opubl. Lex Omega, nr 551972). Przychylając się do znaczenia nadanego pojęciu "tak samo", użytemu w wyroku Trybunału Konstytucyjnemu, Kolegium wskazało, że porównanie rodzajów przeznaczeń nieruchomości, a także rozkładu obszarów o różnych kategoriach przeznaczenia terenu, wynikających z wymienionych wcześniej planów miejscowych nakazuje przyjąć, że przeznaczenia przewidziane dla nieruchomości w obu planach miejscowych nie są takie same. W konsekwencji Kolegium uznało, że do stanu faktycznego sprawy, w której wydana została opisana na wstępie decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r., nie ma zastosowania przepis art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w znaczeniu nadanym mu omawianym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, a to prowadzi do wniosku, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona przepisem art. 145a § 1 kpa. Stwierdzenie niewystąpienia przesłanki wznowienia skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Przepis ten przewiduje, że jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy, organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, to wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium podało, że argumentacja przedstawiona przez strony odwołujące się, z powodów opisanych w uzasadnieniu decyzji nie zasługiwała na uwzględnienie. Za nietrafny musiał zostać także uznany zarzut niewłaściwej formy "wypisu" z planu miejscowego z 1990 r., skoro został on sporządzony na podstawie planu miejscowego, a obiektywnie brak jest możliwości wykonania wyrysu w bardziej czytelnej formie graficznej. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali E. C. i E. C. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający imieniem skarżących pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 37 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż nastąpił wzrost wartości nieruchomości będącej współwłasnością skarżących (działka nr [...] o powierzchni 0,1394 ha, położona w obrębie wsi K.) z uwagi na odmiennie ustalone jej przeznaczenie w "Planie zagospodarowania Przestrzennego Gminy K." zatwierdzonym przez Gminną Radę Narodową w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. – teren oznaczony symbolem "RP" oraz w "miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno-zachodniej części wsi K. (Dz.Urz. Woj. D. Nr [...], poz. [...]); - teren oznaczony symbolem "MN5"; - art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym obciążeniu obowiązkiem zapłaty jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania tj.: - art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących i nałożenie na nich obowiązku godzącego w ich interes bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim bez usunięcia wątpliwości w tym zakresie; - art. 8 i art. 11 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, a tym samym zasady przekonywania; - art. 12 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 36 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i zaniechanie powiadamiania o przyczynach zwłoki w załatwianiu sprawy; - art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne ustalenie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przedstawione przez organ pierwszej instancji w toku postępowania odwoławczego wypisy, wyrysy oraz mapy ewidencyjne pozwalają na jednoznaczne odczytanie przeznaczenia spornej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego z 1990 roku. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik E. C. i E. C. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a ponadto wskazał m.in., że organ odwoławczy analizując poprawność naniesienia granic nieruchomości na kopii mapy, na której sporządzony został rysunek planu, dołączonej uprzednio do akt sprawy, podzielił zapatrywania organu pierwszej instancji, że przeznaczenie gruntu w granicach nieruchomości nie obejmuje przeznaczenia pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ("7MN"), odwołując się w tym zakresie do uwag organu pierwszej instancji wyrażonych w piśmie z dnia [...]r. W ocenie pełnomocnika skarżących jest to dowolne i niezrozumiałe ustalenie organu odwoławczego z tego względu, że pismo z dnia [...]r. znajdowało się w aktach sprawy już w trakcie pierwszego postępowania odwoławczego i wówczas organ nie nadawał mu tak istotnego znaczenia. Ponadto – zdaniem pełnomocnika – stwierdzenie organu odwoławczego jakoby "orientacyjne położenie nieruchomości" na wyrysie z planu z 1990 r. sporządzonym przez organ pierwszej instancji w dniu 23 września 2011 r. wskazuje, że nieruchomość ta położona była na terenie oznaczonym w tym planie symbolem "9MRj, "4MNj", "RP", KWV" pozostaje w całkowitej sprzeczności z postulatem tego organu wyrażonym w decyzji z dnia [...]r. o jednoznaczne i precyzyjne wskazanie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Organ odwoławczy – jak zarzucił pełnomocnik – całkowicie dowolnie wyprowadził przebieg granic terenu oznaczonego symbolem "7MN", odwołując się do danych zawartych w mapach ewidencyjnych i mapie zasadniczej oraz "zapatrywaniach organu pierwszej instancji", czego nie można uznać za obiektywną, rzetelną i wszechstronną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał również, że odnoszące się do zarzutu skarżących dotyczącego niewłaściwej formy wyrysu z planu miejscowego z 1990 r., stwierdzenie organów, że "obiektywnie brak jest możliwości wykonania owego wyrysu w bardziej czytelnej formie graficznej" dowodzi braku konsekwencji organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy (poprzednio ten brak był powodem kasacyjnego orzeczenia), ale jednocześnie jest przejawem przedkładania interesu publicznego ponad słuszny interes strony, co w rażący sposób narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 8 i art. 11 kpa. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 5 listopada 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101), wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Zaskarżona czynność orzecznicza i czynność ją poprzedzająca podjęte zostały z uwzględnieniem przepisów regulujących jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. wznowienia postępowania. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego dotkniętego kwalifikowaną wadą o charakterze formalnym, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w sposób taksatywny w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 lub 145 a i b kpa, typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe. Ustalenie tej okoliczności następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie musi być poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania wydanym na podstawie art. 149 § 1 kpa. Inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca - generalnie - przyznał organowi, który orzekał w sprawie oraz stronie postępowania, czyli podmiotowi legitymowanemu wg kryteriów wskazanych w art. 28 kpa, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 kpa). Podanie (wniosek) o wznowienie postępowania stanowi podstawę dla dokonania przez właściwy organ oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku Ocenę tę organ formalizuje w orzeczeniu podjętym albo w trybie art. 149 § 1 kpa (postanowienie o wznowieniu postępowania), albo w trybie art. 149 § 3 kpa (postanowienie o odmowie wznowienia postępowania). Podejmując orzeczenie o wznowieniu postępowania właściwy organ - jeżeli nie działa na zasadzie oficjalności - wypowiada się wyłącznie o dopuszczalności wznowienia postępowania w konkretnej sprawie administracyjnej - przy uwzględnieniu przesłanek podmiotowych i przedmiotowych - oraz o zachowaniu przez podmiot wnioskujący o wznowienie, terminu do wystąpienia z tym żądaniem. Do treści takiego postanowienia nie można natomiast wprowadzić stwierdzeń, co do tego czy rzeczywiście wystąpiła przesłanka wznowieniowa oraz co do formalno i - i materialnoprawnych skutków jej faktycznego zaistnienia. Takie elementy postępowania wznowieniowego mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przeprowadzonym po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia, a przedstawione w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 kpa, niezależnie od sposobu załatwienia sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania. Istotne jest również to, że zgodnie z art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustawodawca wymaga zatem, aby równolegle z postępowaniem, co do przyczyn wznowienia przeprowadzone zostało postępowanie, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, ale nie jest to nakaz bezwzględny. W nauce i orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zakres rozpoznania sprawy z postępowaniu wznowieniowym wyznaczają przepisy regulujące ten nadzwyczajny tryb weryfikacyjny i wobec stwierdzenia braku przesłanki wznowieniowej zbędne jest kontynuowanie czynności procesowych w zakresie dotyczącym istoty sprawy, o której rozstrzygnięto w postępowaniu objętym żądaniem wznowieniowym (np. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2005; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1604/09, Lex nr 745097). Zdaniem Sądu organy orzekające w postępowaniu instancyjnym prowadzonym w tej sprawie zastosowały się do opisanych powyżej reguł, oceniając najpierw dopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania w sprawie opisanej we wstępie i zachowanie przez wnioskodawców terminu do skorzystania z tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a następnie dokonując ustaleń, co do zaistnienia przesłanki wznowieniowej wskazanej jako podstawa żądania weryfikacyjnego. Wnioskodawcy wyprowadzili je z treści przepisu art. 145a § 1 kpa, z którego wynika, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Odwołując się do tego przepisu procesowego E. C. i E.C. zakwestionowali zgodność z prawem decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. ([...]) ustalającej na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzednio wskazywanej, opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,1394 ha położonej w obrębie wsi K. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jej zbyciem. Jednocześnie wnioskodawcy wskazali na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08) orzekającego o niezgodności z art. 2 i z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 37 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo, jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 wskazanej powyżej ustawy. Zdaniem organów właściwych instancyjnie w okolicznościach faktycznych istniejących w tej sprawie należy stwierdzić, że nie wystąpiła przyczyna wznowienia opisana w art. 145a § 1 kpa, a to w konsekwencji wyłącza możliwość dokonania weryfikacji decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. orzekającej o jednorazowej opłacie z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, ustalonej na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku prowadzonych w sprawie w omawianym zakresie czynności ocennych organy uwzględniły również pogląd przedstawiony w glosie do powoływanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, odnoszący się do użytego w tym wyroku przez Trybunał określenia "tak samo", akceptując go w całości. Zdaniem autorki glosy przeznaczenie w dwóch planach miejscowych nie będzie określone "tak samo" wówczas, gdy z wielu możliwych przeznaczeń przewidzianych zapisami poprzednio obowiązującego planu w nowym planie zostanie usunięty jeden (lub więcej) rodzaj przeznaczenia, albo też zostanie dodany nowy rodzaj (lub rodzaje) przeznaczenia do tych przewidzianych wcześniej. Przyjmując – po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających - ocenę co do braku podstaw wznowienia, organy uznały, że nieruchomość oznaczona poprzednio (przed podziałem) jako działka nr[...] , obręb K. w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno – wschodniej części wsi K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r., którego ustalenia uwzględniono przy ustalaniu kwestionowanej wnioskiem wznowieniowym opłaty jednorazowej, położona jest w terenie oznaczonym symbolami: MN5 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i KD2D1/2 – tereny dróg publicznych. Jednocześnie organy stwierdziły, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r., obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do działki nr [...] odnosiły się następujące ustalenia planistyczne: 9MRj – tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej; zakłada się sukcesywne przekształcanie zagospodarowania terenu; zakaz realizacji budynków mieszkalnych w strefie uciążliwości (w odległości < 50m) od istniejącego rowu biologicznego oraz czasu jego likwidacji oraz w strefie ochrony M.; 4MNj – zespół zabudowy jednorodzinnej częściowo w realizacji, wymagane uporządkowanie terenu oraz realizacja ulicy dojazdowej o nawierzchni asfaltowej; RP – użytki rolne; ciąg systemu łąkowo – wodnego wzdłuż rzeki J. – przewidywana regulacja J. i uzyskanie docelowo II klasy czystości; KWW – drogi wojewódzkie V klasy technicznej nr [...] relacji Ś. Ś. – S.; postulowana budowa w okresie kierunkowym dwukolizyjnego skrzyżowania dróg wojewódzkich nr [...] i [...] z drogą krajową nr[...] . Ponadto na nie zasługujące na uwzględnienie organy uznały twierdzenie wnioskodawców, że działka oznaczona numerem [...] w poprzednio obowiązującym planie miejscowym zawierała się w obszarze oznaczonym symbolem 7MN, przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, powołując się przy formułowaniu tego stanowiska na kserokopię powiększonego fragmentu mapy z naniesionym rysunkiem planu miejscowego. Zdaniem organów dokument ten pozwala stwierdzić, że oznaczenie symbolem 7MN odnosi się do terenu zamkniętego w granicach linii rozgraniczających, który położony jest po lewej stronie analizowanej nieruchomości, oddzielonego ponadto od działki gruntu nr [...] wydzielonymi działkami drogowymi. W tych okolicznościach organy orzekające przyjęły, że nie można uznać, iż przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie mieczowym, który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i planie miejscowym aktualnie obowiązującym, którego ustalenia zastosowano przy orzekaniu o wysokości opłaty jednorazowej, regulowanej w art. 37 ust. 1 tej ustawy zostało określone tak samo. To z kolei uprawnia do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145a § 1 kpa. Sąd – orzekający zgodnie z art.133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie akt sprawy – nie podziela tak kategorycznie sformułowanego stanowiska przyjętego przez organy orzekające uznając je za co najmniej przedwczesne. Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało ustalenie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K., uchwalonego 26 września 1990 r., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wcześniej powoływanej oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w północno-wschodniej części wsi K. zatwierdzonego w dniu [...] r., na podstawie którego określona została – wobec zbycia wydzielonej części nieruchomości – kwota opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu tej nieruchomości. Określenie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w tym planie nie stanowiło kwestii kontrowersyjnej i zasadne jest stwierdzenie, że należy ona do terenów oznaczonych symbolami MN5 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i KD2D1/2 (tereny dróg publicznych). Materiał zebrany w sprawie nie upoważnia natomiast – zdaniem Sądu – do uznania, że działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...], obręb K. nie należała do obszaru oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K., który utracił ważność na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym symbolem 7MN, jak sugerują wnioskodawcy. W uznaniu Sądu nie można takiej oceny wyprowadzić z analizy powiększonej kserokopii wyrysu z planu miejscowego z 1990 r., załączonej do pisma Wójta Gminy K. z dnia [...] r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., do którego to dokumentu odwołuje się organ drugiej instancji. Nie jest też istotne – jako kryterium ocenne – istnienie w tym obszarze działek drogowych. Należy natomiast zwrócić uwagę, że ustalając przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w planie miejscowym z 1990 roku organy orzekające uwzględniły symbole 9MRj, 4MNj, RP, KWV, a nie uwzględniły 7MN, pomimo, że teren oznaczony tym symbolem znajduje się na wyrysie planu pomiędzy terenami oznaczonym symbolami 4MNj i 9MRj i jest znacznie bliżej działek powstałych z podziału działki nr[...]. Zdaniem Sądu obecnie istniejące możliwości techniczne i graficzne umożliwiają w miarę dokładne określenie przez urbanistę granic obszarów o różnym przeznaczeniu wskazywanych przez organy orzekające w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości widniejących na wyrysie z planu miejscowego Gminy K., uchwalonym w dniu [...] roku. Próba uzyskania dowodu w postaci takiego dokumentu powinna być – w uznaniu Sądu – podjęta przez właściwy organ. Sąd uznał też za właściwe wyjaśnić, że nie podziela stanowiska prezentowanego w glosie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08), co do znaczenia określenia "takie samo" przeznaczenie terenu w planach miejscowych. Zdaniem Sądu – uwzględniającego treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który odnosi się do przypadków wzrostu wartości nieruchomości, przyjęcie, że w dwóch planach miejscowych przeznaczenie nieruchomości określono "tak samo" jest możliwe, jeżeli określenie przeznaczenia terenu w sensie funkcjonalnym (rodzaje przeznaczenia) w całości zawiera się w określeniu przeznaczenia tego samego terenu zastosowanym w poprzednim planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nawet jeżeli istniały ponadto inne rodzaje przeznaczenia. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie wyjaśniły w sposób wymagany prawem wszystkich istotnych w sprawie kwestii i stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wynika z treści art. 200 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz taryfowo określone koszty zastępstwa procesowego.