II SA/Wr 760/10

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W.B. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. i E. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego stawu hodowlanego postanawia: 1. przyznać adwokatowi W. B. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 147, 60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23% VAT; 2. odmówić przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżących został wyznaczony w dniu 9 lutego 2011 r. adwokat W. B.. W wyroku z dnia 17 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał pełnomocnikowi skarżących kwotę 292, 80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku pełnomocnika skarżących wystąpiło o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących należnych kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżących zażądał przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 221, 40 zł (180 zł powiększone o VAT), jako podstawę wskazując § 18 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 147, 60 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.). Wniosek pełnomocnik skarżących o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. Po pierwsze wskazany we wniosku przepis § 18 ust. 2 lit. "a" ww. rozporządzenia nie istnieje. Należy przyjąć, że pełnomocnik chciał wyliczyć swoje wynagrodzenie (zresztą błędnie) w oparciu o lit. "a" pkt 2 ust. 1 § 18 ww. rozporządzenia), który to przepis określa stawki wynagrodzenia pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika z powyższego koniecznym warunkiem zastosowanie tego przepisu jest, oprócz sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, również udział pełnomocnika w rozprawie przed NSA, co w niniejszej sprawie (jak wynika z akt sprawy) nie miało miejsce. Sytuacja w jakiej znalazł się pełnomocnik skarżących została uregulowana przez ustawodawcę w lit. "b" pkt 2 ust. 1 § 18 ww. rozporządzenia, a konkretnie w zdaniu pierwszym tego przepisu (pełnomocnik prowadził już sprawę w I instancji i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.