II SA/Wr 760/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 710/15 postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 710/15 odrzucił skargę D i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Powyższe postanowienie uprawomocniło się dnia [...]. D. i M. W. w dniu [...] (data nadania) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. II SA/Wr 710/15. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] Sąd pouczył skarżących o treści przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", regulujących postępowanie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 271, art. 272, art. 273 oraz zobowiązał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie, na czym polegały naruszenia prawa wskazane jako podstawa wznowienia postępowania sądowego oraz kiedy konkretnie skarżący dowiedzieli się o podstawach wznowienia postępowania. Powyższe braki należało uzupełnić w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Opisane wezwanie zostało doręczone oddzielnie każdemu ze skarżących w dniu [...] (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 8 i 9 akt sądowych niniejszej sprawy). W dniu [...] (data złożenia pisma w biurze podawczym) wpłynęło do tutejszego Sądu pismo skarżących wyjaśniające na czym polegały naruszenia prawa wskazane jako podstawa wznowienia postępowania sądowego. Skarżący stwierdzili, że był to: brak rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów, nieprzyznanie skarżącym prawa pomocy, nieprzestrzeganie orzeczeń NSA, uczestniczenie w składzie Sądu osoby nieuprawnionej do której był wniosek o wyłączenie, a także pozbawienie prawa do możliwości działania w postępowaniu sądowym w skutek naruszenia przepisów prawa. Skarżący wskazali ponad to, że dowiedzieli się o podstawach wznowienia dnia [...], [...] oraz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga D. i M. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 710/15 podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 274 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Art. 277 p.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada, czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie należy uznać, że skarżący w swojej odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków skargi wskazali wymagane przez ustawę przyczyny wznowienia postępowania sądowego. Za takie należy uznać: uczestniczenie w składzie Sądu osoby nieuprawnionej oraz pozbawienie możliwości działania na skutek naruszenia przepisów prawa. Są to tzw. przyczyny nieważności postępowania. Należy w tym miejscu jednak dodać, że strona w żaden sposób nie uściśliła na czym konkretnie polegały owe naruszenia, tj. jakie osoby nieuprawnione zasiadały w składzie Sądu (np. sędziowie z innych sądów, asystenci sędziów, woźni sądowi) oraz w jaki konkretnie sposób skarżący byli pozbawieni możliwości działania. Stwierdzenie, że "Sąd i sędziowie nie chcieli przeprowadzać dowodów uzupełniających z art. 106 § 1, 2, 3 i 5 p.p.s.a." jest w ocenie Sądu niewystarczające do uznania, że w przedmiotowej sprawie strona była pozbawiona możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa. O pozbawieniu możności działania można bowiem jedynie mówić, gdy stronie nie dano w ogóle możliwości działania i z przyczyny leżącej poza nią nie mogła ona w ogóle wziąć udziału w sprawie. W innych przypadkach, ewentualnie zachodzić może tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia już wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Generalnie można stwierdzić, że jeżeli w sprawie nie doszło do uchybień procesowych, które pozbawiłyby osobę zainteresowaną możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to zainteresowana strona nie może domagać się skutecznie wznowienia postępowania sądowego, gdyż w takiej sytuacji nie może być w ogóle mowy o pozbawieniu jej możności działania w omawianym znaczeniu (zob. wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., II GSK 1695/12, Lex nr 1354884). Analizując argumentację przeprowadzoną przez stronę należy uznać, że jest ona w niniejszej sprawie niewystarczająca, a samo nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego należy uznać za przejaw dyskrecjonalnej władzy Sądu. Dodać należy również, że nie można uznać za przesłankę wznowienia postępowania sądowego twierdzenia strony, że "nie był rozpoznany wniosek o wyłączenie sędziów". Za przesłankę wznowienia postępowania sądowego można wedle art. 271 pkt 1 p.p.s.a uznać orzekanie przez sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy. Przesłanki wyłączenia sędziego z mocy ustawy określa art. 18 § 1 p.p.s.a. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła ich wystąpienie. Jak Sądowi wiadomo z akt sprawy o sygn. II SA/Wr 710/15, wniosek strony o wyłączenie wszystkich sędziów został odrzucony, z powodu braku uiszczenia wpisu przez stronę przy wnoszeniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...]. Postępowanie więc w takim wypadku nie mogło być wszczęte, a wniosek o wyłączenie podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. Konkludując, należy stwierdzić, że skarżący obowiązani są do przedstawienia odpowiadających treści przepisów argumentów i to odnoszących się do ustawowych przesłanek wznowienia i dopiero takie wskazanie daje podstawy do rozpoznania merytorycznego skargi o wznowienie postępowania sądowego (zob. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2012 r, sygn. akt I OSK 1057/12, LEX nr 1225530). Skarżący pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia, nie podali okoliczności wskazujących na dopuszczalność skargi. Abstrahując od tego, że Sąd nie znajduje merytorycznych przesłanek uzasadniających wznowienie postepowania, należy na koniec odnieść się do dat podanych przez skarżących, w których to dowiedzieli się o podstawach wznowienia postępowania, tj. [...], [...] oraz [...] Należy uznać, że samo ich podanie bez określenia jakich przyczyn wznowienia postepowania dotyczą jest niewystarczające. Skarżący powinni ponadto uprawdopodobnić, jakie okoliczności zadecydowały o pojawieniu się ich świadomości przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania w takich, a nie innych datach. W ocenie Sądu, zaistniałe braki uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu. Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 280 § 1 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 276 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.