II SA/Wr 762/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2016 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia I. uchylić zaskarżone postanowienie, II. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego na podstawie art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 15 listopada 2016 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi w dniu 30 listopada 2016 r.. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty upłynął w dniu 7 października 2016 r.. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, które adresat odebrał osobiście, opłata nie została uiszczona. Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, zarzucając w nim: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a polegające na ich zastosowaniu, mimo że skarga została należycie i z zachowaniem terminu opłacona, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że zakreślony zarządzeniem z dnia 15 listopada 2016 r. 7-dniowy termin do uiszczenia opłaty wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem 7 października 2016 r., podczas gdy pełnomocnikowi skarżącego zarządzenie doręczone zostało w dniu 30 listopada 2016 r., tym samym termin do uiszczenia opłaty wpisu sądowego upłynął z dniem 7 grudnia 2016 r.. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu potwierdzenia przelewu kwoty 100 zł wpisu sądowego z dnia 6 grudnia 2016 r. na okoliczność uzupełnienia braku formalnego skargi oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego zażaleniem, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono ponadto, że skarżący osobiście uiścił w zakreślonym terminie wpis przelewem na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazany w zarządzeniu z dnia 15 listopada 2016 r.. Przyjęty termin 7 października 2016 r., jako termin końcowy do uiszczenia opłaty, jest chybiony i nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W rozpatrywanej sprawie zarządzeniem z dnia 15 listopada 2016 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 listopada 2016 r.. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty upłynął w dniu 7 grudnia 2016 r.. Sąd w zaskarżonym postanowieniu wprawdzie omyłkowo wskazał dzień 7 października 2016 r., ale skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, bowiem na dzień wydawania zakwestionowanego postanowienia, tj. 22 grudnia 2016 r., nie dysponowano dowodem uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Dowód ten został dołączony do akt sprawy dopiero w dniu 31 stycznia 2016 r. z uwagi na zarzuty podniesione w zażaleniu i dołączone do niego potwierdzenie dokonania w dniu 6 grudnia 2016 r. wpłaty kwoty 100 zł. Niedołączenie do akt sprawy dowodu polecenia przelewu wynikło z niepodania w tytule wpłaty sygnatury akt sprawy. Uwzględniając powyższe oraz fakt uiszczenia wpisu sądowego od skargi w dniu 6 grudnia 2016 r., Sąd stwierdził, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Stąd też należało uchylić zaskarżone przez skarżącego postanowienie w oparciu o przepisy art. 195 § 2 P.p.s.a.. Z tych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Odnosząc się zaś do wniosku o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego zażaleniem, należy wskazać, że P.p.s.a. nie daje podstaw do zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. W pierwszej kolejności należy jednak zauważyć, że P.p.s.a. nie przewiduje zasądzenia kosztów od Skarbu Państwa, a jedynie rozliczenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego między stronami postępowania sądowoadministracyjnego sensu stricte - skarżącym i organem administracji publicznej, a podmiotem, który wniósł skargę kasacyjną. Już z tego powodu wniosek podlega oddaleniu. Niemniej jednak podnieść jeszcze wypada, że stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu na podstawie art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a.. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach, w tym w postanowieniu uwzgledniającym zażalenie. Przepis art. 197 § 2 P.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527). Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być bowiem interpretowane w sposób rozszerzający (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07). Koszty postępowania zażaleniowego podlegają jednak zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa, o czym stanowi art. 200 P.p.s.a., i również te koszty powinny być zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie. Uwzględnienie zażalenia w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. nie stanowi zatem podstawy do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako części kosztów postępowania sądowego (postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OZ 337/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli w następstwie uwzględnienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, sąd pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni skargę, to nie ma przeszkód, aby na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzić na rzecz skarżącego wszystkie koszty postępowania, w tym koszty postępowania zażaleniowego od postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ podlegają one zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05, publ. ONSAiWSA z 2006 r., Nr l, poz. 17). Skoro zatem brak jest stosownych ustawowych przepisów o zwrocie kosztów postępowania w postępowaniu zażaleniowym, zgłoszone w tym przedmiocie żądanie zasadzenia kosztów postępowania zażaleniowego jest niezasadne. Wniosek w tym przedmiocie należało zatem oddalić. Stąd orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.