II SA/Wr 767/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w R. na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania ścieków do ziemi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że za wstrzymaniem wykonania tego aktu przemawiają zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, które szeroko opisano w skardze. Ponadto wskazano, że organ nakazał spółce niezwłocznie naliczyć opłatę za korzystanie ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód w roku 2015, a także zaprzestać wprowadzania ścieków do ziemi i usunąć ścieki z wykopów i rowów. Zdaniem skarżącej wykonanie nałożonych na spółkę obowiązków niewątpliwie wymaga nakładów finansowych i naraża spółkę na szkodę. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście Sąd ocenił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku nie wykazała, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca spółka na skutek wykonania zaskarżonego aktu, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Sąd przyjął, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do wskazania na potencjalne "nakłady finansowe", które poniesie spółka. Nie wskazano jednak, jaka jest relacja między tymi nakładami, a dochodami skarżącej, jej bieżącymi wydatkami i nie podano, jak wykonanie zaleceń nałożonych zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym może rzeczywiście i realnie (a nie potencjalnie) rzutować na sytuację majątkową skarżącej spółki. Trudno też zgodzić się, że wykonanie nałożonych na spółkę obowiązków wywoła szkodę, której naprawienie nie będzie możliwe. Poniesienie nakładów finansowych na wykonanie zaleceń zawartych w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym nie jest bowiem czynnością o nieodwracalnym skutku. Jeśli zaś chodzi o argumenty wskazujące na to, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne narusza prawo, Sąd stwierdził, że art. 61 § 3 p.p.s.a. nie odwołuje się do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, a więc ocena prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego aktu nie może stanowić podstawy wstrzymania jego wykonania. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca spółka nie podała w istocie okoliczności uprawdopodabniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania nałożonych na nią obowiązków. Ponadto strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia może wywołać nieodwracalny skutek. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.