II SA/Wr 772/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Żarowie z dnia 23 maja 2013 r. Nr XXXIV/275/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w obrębie wsi Bożanów, gmina Żarów oddala skargę. Rada Miejska w Żarowie uchwałą nr XXXIV/275/2013 z dnia 23 maja 2013 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w obrębie wsi Bożanów, gmina Żarów. Wojewoda Dolnośląski, jako organ nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, w skardze na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zakwestionował: § 2 ust. 5 pkt 2 we fragmencie "zarówno" oraz "jak i w przyległych pasach drogowych" uchwały, zarzucając Radzie Miejskiej podjęcie skarżonych fragmentów z istotnym naruszeniem art. 40 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2013, poz. 260, w skrócie u.d.p.) Skarżący organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanych fragmentów uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi organ nadzoru podniósł, że w § 2 ust. 5 uchwały, Rada Miejska uregulowała wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, wskazując w pkt 2 tego ustępu, że "w obszarach objętych planem wyklucza się lokalizację urządzeń reklamowych, zarówno na terenie działek jak i w przyległych pasach drogowych". Kwestionując przytoczony przepis organ nadzoru powołał się na art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., w skrócie u.p.z.p.), zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. Dalej zauważył, że wymagania te precyzuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164. poz. 1587 ze zm., w skrócie r.M.I.). Zgodnie z § 4 pkt 5 r.M.I. ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych powinny zawierać w szczególności określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Według art. 40 ust. 1 u.p.d. "zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej". Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1- 3. Uwzględniając przedstawiony stan prawny organ nadzoru stwierdził, że kwestię umieszczania reklam w pasie drogowym regulują przepisy rangi ustawowej. Warunkiem koniecznym i niezbędnym jest uzyskanie zgody zarządcy drogi oraz zachowanie formy decyzji administracyjnej. Poza tym za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 3 u.p.d.). Wobec tego za niedopuszczalne organ nadzoru uznał regulowanie tej materii w m.p.z.p. Według Wojewody, Rada podejmując uchwałę w takim brzmieniu naruszyła prawo w sposób istotny, ponieważ wkroczyła w kompetencje zarządcy drogi, przekraczając kompetencję ustawowe oraz naruszając zasady sporządzania m.p.z.p. W dalszej części skargi powołano przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z przywołanego przepisu wynikają trzy rodzaje naruszeń powodujących nieważność planu. Jest to naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Jedynie w przypadku trybu sporządzania planu ustawodawca przewidział, że naruszenie powodujące nieważność planu musi mieć charakter istotny. Brak takiej gradacji naruszeń w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu powoduje, że konieczność uznania planu za nieważny w całości lub w części będzie powodowało każde naruszenie zasad jego sporządzania. Wojewoda Dolnośląski w swojej argumentacji powołał się także na pismo z dnia 7 sierpnia 2013 r., którym poinformował o trwającym postępowaniu nadzorczym wobec przedmiotowej uchwały i zwrócił się do Rady Miejskiej w Żarowie z zapytaniem mającym na celu ustalenie czy zachodzą podstawy do odstąpienia przez Radę od określenia w tekście planu miejscowego linii zabudowy, wskazując jednocześnie na naruszenie zasad sporządzania planu w postaci uregulowania kwestii zakazu sytuowania reklam w pasach drogi. Rada Miejska w Żarowie przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. udzieliła informacji, że linie zabudowy w palnie miejscowym wyznaczone zostały w różnych odległościach od 5 m do 35 m, w związku z czym przedstawienie linii zabudowy w sposób jednoznaczny możliwe było jedynie na rysunku planu. Nadto w zakresie zagadnień objętych skargą w przywołanym piśmie Wiceprzewodnicząca Rady Miejskiej w Żarowie podała, że na podstawie § 4 pkt 5 r.M.I. w związku z art. 40 ust. 1 u.d.p., to Rada Miejska w uchwale decyduje o możliwości lub zakazie lokalizacji urządzeń reklamowych wolnostojących, natomiast zarządca drogi ustala warunki techniczne. W skardze organ nadzoru, nie podzielił tego stanowiska odwołując się do treści art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p, z którego wynika, że m.p.z.p. powinien zawierać wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej. R.M.I. uszczegóławia te wymagania wskazując, że wymagania te powinny określać zasady sytuowania nośników reklamowych. Kwestia sytuowania reklam w pasie drogowym została bowiem uregulowana w akcie prawnym rangi ustawy i Rada nie została upoważniona do regulowania tej materii w m.p.z.p. Przepis art. 40 u.d.p. wprowadza reglamentację w zakresie możliwości zajęcia pasa drogowego na cele inne niż związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i wymaga zarządcy drogi. Procedurę wydawania zezwolenia na zajecie pasa drogowego i elementy jego treści określają przepisy wykonawcze wydawane na podstawie art. 40 ust. 16 u.d.p., który ma charakter przepisu upoważniającego i zawiera delegację dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia. Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zajecie pasa drogowego jest typowym postępowaniem wszczynanym na wniosek zainteresowanego, a nie z urzędu. Wniosek ten należy złożyć przed planowanym zajęciem pasa drogowego. Zatem kwestia ta została uregulowana w u.d.p. i tylko właściwy organ po przeprowadzeniu stosownego postępowania jest uprawniony do podjęcia decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na zajecie pasa drogowego i lokalizacji urządzeń reklamowych. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, źródła ograniczeń uznania administracyjnego zarządcy drogi w omawianych sprawach nie mogą stanowić przepisy prawa (w tym akty prawa miejscowego) z zakresu zagospodarowania i ładu przestrzennego. Przepisy u.p.d. stanowią regulację szczególną w stosunku do przepisów u.p.z.p., a przewidziane w niej instytucje i środki prawne, w tym akty indywidualne, realizują odmienne cele i zadania. Dalej organ nadzoru zauważył, że związanie zarządcy drogi m.p.z.p. co do zajęcia pasa drogowego skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 40 ust. 1 u.p.d. i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Sytuacja ta oznaczałaby niedopuszczalne i bezpodstawne przesunięcie ustawowych kompetencji w zakresie rozstrzygania tej kategorii spraw z zarządcy drogi na radę gminy jako organ właściwy do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, wolą ustawodawcy, kwestia zajęcia pasa drogowego rozstrzygana jest w trybie postępowania administracyjnego i w formie decyzji administracyjnej nie zaś procedury planistycznej i aktu prawa miejscowego – m.p.z.p. Dlatego też w przekonaniu organu nadzoru określony powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia zakres treściowy m.p.z.p. nie może oznaczać dowolności regulacji w tym przedmiocie. Rada Gminy, jako organ właściwy do uchwalenia planu miejscowego jest zobowiązana do przestrzegania granic udzielonej jej normy kompetencyjnej, ograniczanej zakresem zadań i kompetencji innych organów władzy publicznej. Rada Miejska w Żarowie w odpowiedzi na skargę poinformowała, że w dniu 14 listopada 2013 r. podjęta została uchwała nr XLI/319/2013, na mocy której Rada wnosi o oddalenie skargi. W szczegółowych motywach skargi podano, że Rada Miejska w Żarowie uregulowała wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, wskazując, że na ,,obszarze zabudowy mieszkaniowej i na terenach komunikacji obsługujących zabudowę wyklucza się lokalizację urządzeń reklamowych wolnostojących, zarówno na terenie działek, jak i w przyległym pasie drogowym". W odpowiedzi podano, że zdaniem Rady Miejskiej w Żarowie uchwała została podjęta zgodnie z u.p.z.p., gdzie w art. 1 ust. 1 pkt 2 tiret, ,,zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań", art. 2 pkt 1 o ,,ładzie przestrzennym – należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszystkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Natomiast ustalenie wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu m.p.z.p. zawarte w § 4 pkt 5 r.M.I. określają, że ,,ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych powinny zawierać w szczególności określenie zasad umieszczania obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeni i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Wskazując na powyższe podano, że Rada Miejska w Żarowie była zobowiązana art. 1,2 i 15 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 5 r.M.I. do określenia nakazów, zakazów dopuszczeń i ograniczeń kształtowania przestrzeni publicznych. U.d.p. w art. 40 ust. 1 ustala, że ,,zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej". Zarządca drogi wydaje zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg w drodze decyzji administracyjnej, uwzględniając przepisy ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Zakres kontroli administracji publicznej w myśl art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie u.p.p.s.a.) obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 u.p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po poddaniu ocenie istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności badając czy zaskarżona uchwała nie narusza obowiązującego porządku prawnego, nie podzielił zarzutów i argumentacji skargi. Odnosząc się do niepodzielonego zarzutów skargi wymaga podkreślenia, że akt podustawowy, jakim jest akt prawa miejscowego, nie powinien naruszać ustawy oraz normować takich materii ustawowych, jak nałożenie obowiązków na adresatów aktu poza zakresem upoważnienia ustawowego lub przyznanych kompetencji organom administracji publicznej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i musi spełniać wysokie wymagania stawiane tej kategorii aktów normatywnych oraz odpowiadać standardom legalności. Akt ten winien być sporządzany tak, by jego regulacja nie wykraczała poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, nie czyniła wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także by nie powtarzała kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Z tych względów mimo, że ustawodawca jednoznacznie przyznał organom gminy uprawnienie do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to równocześnie nałożył na nie obowiązek przestrzegania reguł stanowienia prawa. Istotne jest też, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność, realizowana w granicach dozwolonych prawem, podlega ochronie sądowej. Ranga powinności praworządnego działania organów gminy w sferze planistycznej podkreślona została w przepisie art. 28 u.p.z.p. stanowiącym, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z powyższymi przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części koresponduje art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej w skrócie u.s.g.), z którego wynika, że uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości. W planie miejscowym określa się wymagania wynikająca z potrzeby kształtowania przestrzeni publicznej (art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Przyznana radzie gminy ww. kompetencja nie oznacza pełnej dowolności i musi być wykładana przez pryzmat obowiązującego prawa. Tylko w ustawie dozwolone jest ustalanie obowiązków i praw obywateli oraz określenie wyjątków władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli. Również tylko w ustawie dopuszczalne jest określenie kompetencje organów administracji publicznej. Zakres upoważnienia winien być więc zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa oraz innych przepisów regulujących daną dziedzinę (art. 7 Konstytucji RP). Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły co oznacza, że zakazane jest dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisy kompetencyjne oraz wyprowadzanie kompetencji w drodze analogii. W świetle powyższego stanowiska kwestionowana przez organ nadzoru regulacja planu w żaden sposób nie wyłącza ani też ogranicza kompetencji zarządcy drogi w zakresie rozstrzygania spraw dotyczących zajęcia pasa drogowego, które są rozpatrywane na zasadach i w trybie określonym przepisami u.p.d. Zawarte w § 2 ust. 5 pkt 2 uchwały wymagania - wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej - poprzez wykluczenie na terenie działek jak i w przyległych pasach drogowych lokalizacji urządzeń reklamowych, w sposób zgodny z prawem kształtują zagospodarowanie przestrzeni publicznej bez naruszenia ustawowych prerogatyw zarządcy drogi. Przede wszystkim należy wskazać, że przytoczona wyżej regulacja u.p.z.p. wskazuje, iż przysługujące gminie władztwo planistyczne obejmuje również znajdujące się na jej terenie drogi publiczne. Żaden z przepisów u.p.z.p. nie wyłącza pasów drogowych spod działalności organów gminy w zakresie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powołanego wyżej art. 3 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że takie ograniczenie dotyczy wyłącznie morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych. Podkreślić także należy, że związanie organu administracji publicznej prawem oznacza działanie na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym także prawa miejscowego (vide: art. 87 Konstytucji RP). Stosownie do treści art. 14 ust. 8 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Jako prawo miejscowe plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kwestionowany przez organ nadzoru przepis nie tworzy upoważnień czy wskazówek dla organów administracji publicznej, które uzależniałby zagospodarowanie terenu wskazanego w planie (terenów komunikacji obsługujących zabudowę) od stanowiska czy też działania wskazanego organu. Przepis ten również nie ustala jak i nie modyfikuje kompetencji organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Określa on wyłącznie planowane warunki zagospodarowania terenu. Norma prawna - zakazująca umieszczania reklam w pasie drogowym - nie wykracza poza treści normatywne, dające się wyprowadzić z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Co więcej, zaznaczyć należy, że powoływany w skardze art. 40 u.p.d. nie wyłącza określania w prawie miejscowym wymagań wynikających z potrzeby kształtowania przestrzeni publicznej, w tym w obrębie pasa drogowego. Przyjęcie zaprezentowanej w skardze argumentacji prowadziłoby do pozbawienia lokalnego normodawcy kompetencji do ustalania jakichkolwiek wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej na terenie gminy. Określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad umieszczania w przestrzeni publicznej określonych obiektów budowlanych, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów nie może być odczytywane w kategoriach bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Takie stanowisko jest błędne. Posługując się przykładem pozwolenia na budowę, przyznanie radzie gminy władztwa planistycznego oznacza dla organu administracji architektoniczno-budowlanej nakaz respektowania zasad wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzenie więc w miejscowym planie dla danego terenu zakazu zabudowy lub ograniczeń dotyczących danego rodzaju zabudowy nie oznacza, że rada gminy pozbawia organ administracji architektoniczno-budowalnej kompetencji do wydawania decyzji o których mowa w art. 29 i nast. ustawy Prawo budowlane. Nadal organ ten posiada wynikające z ustawy kompetencje, przy czym przy ich wykonywaniu musi respektować powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Na tej samej zasadzie należy odczytywać skutki prawne wynikające z § 2 ust. 5 pkt 2 uchwały. Wynikająca z tego przepisu norma materialnoprawna powinna być respektowana przez organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Ponadto akceptacja przedstawionego w skardze stanowiska polegającego na usunięciu z § 2 ust. 5 pkt 2 uchwały fragmentów: "zarówno" oraz "jak i w przyległych pasach drogowych" prowadziłaby do nieuzasadnionego prawnie zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów posiadających tytuł prawny do podobnych gruntów (właścicieli nieruchomości i zarządców dróg). Reasumując, skoro ustawodawca gwarantuje gminie autonomię w decydowaniu o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, a gmina realizując to uprawnienie nie przekroczyła ustawowych ograniczeń, to nie można jej skutecznie zarzucać naruszenia prawa. W niniejszej sprawie - zdaniem Sądu - granice władztwa planistycznego przez wprowadzenie omówionej wyżej regulacji nie zostały przekroczone. Z tych też powodów na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. skargę należało oddalić.