II SA/Wr 779/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 9/16 oddala skargę w całości. Przystępując do orzekania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął wynikający z przedłożonych akt administracyjnych oraz pism złożonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego następujący stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy. A. S. skargą z dnia 20 listopada 2016 r. wniósł o wymierzenie Staroście G. grzywny w wysokości 5.000,00 zł z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SAB/Wr 9/16) oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo wniósł o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały z miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na uzasadnienie swoich żądań skarżący podał, że wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązał Starostę G. w terminie 2 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku do wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania ustalającego granice i szacunek gospodarstwa rolnego, które otrzymał P. B. aktem nadania nr [...] z dnia [...] r. Według A. S. wyrok uprawomocnił się dnia 18 sierpnia 2016 r., a do chwili obecnej Starosta G. nie wydał decyzji. Skarżący podał, że w dniu 11 sierpnia 2016 r. Naczelnik Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami w Starostwie Powiatowym w G. odmówił mu statusu strony w przedmiotowym postępowaniu powołując się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...], postanowienie z dnia [...] r., nr [...], oraz postanowienie z dnia [...] r., nr [...]. Według skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...], oraz postanowienie z dnia [...] r., nr [...] były przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., (sygn. akt II SA/Wr 538/13). Starosta G. nie uwzględnił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawartego w uzasadnieniu tego wyroku i odmówił mu statusu strony. Na koniec skarżący nadmienił, iż w związku z pismem z dnia 11 sierpnia 2016 r., w którym odmówiono mu statusu strony w dniu 22 sierpnia 2016 r. wniósł skargę do Starosty G. na Naczelnika Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami lecz do chwili obecnej Starosta G. nie rozpatrzył skargi. W odpowiedzi na skargę Starosta G. wniósł o jej oddalenie. W szczegółowych motywach pisma procesowego organ podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania ustalającego granice gospodarstwa oraz jego szacunek, które otrzymał P. B. aktem nadania nr [...] z dnia [...] r. Wobec złożonych odwołań przez strony postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie Kolegium zobowiązało organ do ustalenia stron postępowania, ze wskazaniem, że do ustalenia kręgu spadkobierców należy stosować przepisy obowiązujące w dniu śmierci spadkodawcy tj. [...]r., (data śmierci M. B. ) i [...] r. (data śmierci P. B. ). Starosta G. pismem z dnia 11 sierpnia 2016 r., nr [...] zawiadomił A. S. o odmowie uznania go za stronę toczącego się postępowania administracyjnego, na co ten wniósł zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Odnosząc się do zarzutu strony, po scharakteryzowaniu instytucji bezczynności i przewlekłości postępowania, Starosta G. wyjaśnił, że w okolicznościach prowadzonego postępowania administracyjnego zdecydowanie nie odkładał w czasie pozyskania wszystkich niezbędnych dowodów oraz dokumentów, a także dokonania ich analizy, wobec czego bez uzasadnienia nie przedłużał w czasie wydania decyzji. W niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania. Przy piśmie z dnia 31 października 2016 r. skarżący przesłał kopię wezwania z dnia 18 października 2016 r. wzywającego Starostę G. do wykonania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji legalności działania organów administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Podstawą prawną wniesionej skargi jest przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skuteczne wniesienie skargi na podstawie powyższego przepisu jest uzależnione wyłącznie od zaistnienia jednej przesłanki w postaci uprzedniego pisemnego wezwania organu właściwego do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Skarżący powyższy warunek formalny spełnił występując do Starosty G. pismem z dnia 18 października 2016 r. z wezwaniem do wydania decyzji. Wniesienie skargi na podstawie 154 § 1 p.p.s.a. związane jest z bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ i możliwe jest w przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przez pojęcie "niewykonanie wyroku" należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2007 r., VII SA/WA 97/07, Legalis). To samo dotyczy stanu przewlekłości postępowania. Niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Mamy z tym do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany przez prawomocny wyrok sądu administracyjnego, w którym sąd ten uwzględnił skargę na bezczynność organu lub skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązał organ do wydania aktu we wskazanym przez siebie terminie bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a organ administracji publicznej tego obowiązku nie wykonał. Niewykonanie wyroku może polegać na pozostawaniu w bezczynności, pozostawaniu w stanie przewlekłości w prowadzeniu postępowania, w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej. Sprowadzając już powiedziane na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SAB/Wr 9/16) rozpoznając skargę A. S. na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty G. w przedmiocie wykonania aktu nadania ustalającego granice gospodarstwa oraz jego szacunek: oddalił skargę na bezczynność Starosty G., stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał organ do wydania decyzji w terminie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku; oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądził od Starosty G. na rzecz strony skarżącej częściowy zwrot kosztów postępowania sądowego. Wskazany wyrok uprawomocnił się w dniu 18 sierpnia 2016 r., zatem organ aby wywiązać się z obowiązku jaki wynikał dla niego z punktu III wyroku winien wydać decyzję do dnia 18 października 2016 r. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że Starosta G. w dniu 17 października 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania ustalającego granice gospodarstwa oraz jego szacunek, które otrzymał P. B. aktem nadania nr [...] z dnia [...] r.. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że mocą wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r. organ zobowiązany został do załatwienia konkretnej sprawy w prawem przewidzianej formie i zakreślonym terminie. W orzeczeniu Sądu nie mogło się znaleźć żadne zalecenie co do kształtu przyszłego rozstrzygnięcia, ani nawet co do kwestii procesowych takich jak chociażby ustalenie stron postępowania. Stąd też prawdopodobnie skarżący, który w terminie dwóch miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku nie otrzymał decyzji podjął działania nakierowane na nałożenie na organ grzywny z tytułu niewykonania wyroku. W realiach niniejszej sprawy niesprzecznie Starosta G. w wyznaczonym mu przez Sąd terminie orzekł merytorycznie w sprawie poprzez wydanie wskazanej już decyzji z dnia 17 października 2016 r. Faktem jest także, co wynika z rozdzielnika decyzji, iż decyzja organu nie została doręczona skarżącemu A. S.. Stąd też prawdopodobnie zainicjował on postępowanie sądowoadministracyjne związane z niewykonaniem wyroku. Przedłożone przez organ akta administracyjne dają odpowiedź na wątpliwości skarżącego, gdyż jak wynika z pisma Starosty G. z dnia [...] r. o znaku [...] odmówiono mu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania gospodarstwa rolnego. Zażalenie wniesione na wskazane pismo było przedmiotem badania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które w dniu [...] r. wydało postanowienie nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Podsumowując stwierdzić przyjdzie, że skarga A. S. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SAB/Wr 9/16), pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. W wyznaczonym przez Sąd terminie organ wydał merytoryczne rozstrzygnięcie, co nie pozwala uznać aby prowadził on postępowanie przewlekle lub pozostawał w bezczynności. Zasygnalizować na koniec należy, że w ramach niniejszej skargi Sąd nie miał możliwości merytorycznej weryfikacji wydanej decyzji, jako że przysługiwał od niej zwykły środek zaskarżenia. Nie podlegała ocenie Sądu także sprawa odmowy uznania skarżącego za stronę postępowania, ponieważ na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...] przysługiwała uprawnionym podmiotom skarga, o czym organ poinformował w zamieszczonym w nim pouczeniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracji we Wrocławiu, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.