II SA/Wr 80/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Asesor WSA Olga Białek Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Paweł Kysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu [...] Prezydent W. wydał na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) decyzję Nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B Sp. z o.o. z/s w M., dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz zagospodarowaniem terenu (bez infrastruktury technicznej) przy ul. K. (działka nr [...], [...], obręb G.) we W. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa A we W., zarzucając jej naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz norm prawa materialnego. Przede wszystkim nie zakończono postępowania administracyjnego, wznowionego w dniu [...] na jej wniosek, zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] dotyczącą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zawiadomienie Departamentu Architektury i Rozwoju Urzędu Miejskiego W. o wszczęciu postępowania administracyjnego sygnowane jest datą [...] (SM A otrzymała je [...]), a zaskarżana decyzja nosi datę [...]. Działania komórek merytorycznych oraz organu I instancji pozostają więc – zdaniem strony - w sprzeczności. Ponadto organ I instancji błędnie ustalił, że inwestor uzyskał nowe uzgodnienie obsługi komunikacyjnej budynku poprzez działki [...] – ul. K., następnie nr [...] do ul. B. Odwołujący się zarzucił również, że projekt zmian w organizacji ruchu docelowego i dokonane uzgodnienia, wskazujące na połączenia ruchu z działki nr [...] [...] obręb G. z ul. S. oraz objazd przez działki nr [...] i [...][...] obręb G. do ul. B. nie gwarantuje wyjazdu z działki tylko we wskazany sposób, stwarzając możliwość korzystania z ul. K., położonej na działkach będących własnością SM A i w jej zarządzie. Ponadto B Sp. z o.o. nie uzyskała od SM A – jako zarządcy drogi – zgody ani oświadczenia o możliwości połączenia działki nr [...] z drogą publiczną – tj. z ul. B. Zarzuty te Spółdzielnia podnosiła w trakcie postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Jednakże organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zarzuty te częściowo pominął, nie zajmując w ogóle stanowiska w kwestii nie uzyskania zgody od SM A jako zarządcy drogi. Prezydent W. pominął także decyzję lokalizacyjną celu publicznego pn. przedłużenie ul. K. wraz z kanalizacją deszczową do rowu kolejowego, wydanej na rzecz ZDiK. Nadto strona odwołująca się wskazała, iż przebudowa ul. B. nie uwzględnia zwiększenia średnic przewodów kanalizacji deszczowej. Nadto na etapie postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy nie przywołano stanowiska Biura Rozwoju W., co do obsługi komunikacyjnej tego rejonu. W świetle przedstawionych zarzutów, Spółdzielnia Mieszkaniowa A wniosła o głębszą analizę warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uchylenie decyzji organu I instancji w całości. Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Wojewoda D. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) decyzję z dnia [...] Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ stwierdził, analizując posiadany materiał dowodowy pod kątem zachowania przepisu art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, iż inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], ustalającą na rzecz J. D. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przeniesioną następnie na obecnego inwestora B Sp. z o.o., mocą decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...]. Decyzja ta zawiera ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, tj. funkcja mieszkalna, obowiązująca linia zabudowy w odległości 16 m od granicy działki nr [...] od strony ul. K., wskaźnik powierzchni nowej zabudowy: do 0,31, szerokość elewacji frontowej: od 41,6 m do 62,5 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: do 13,5 m, kąt nachylenia dachu: do 45°, wysokość głównej kalenicy: do 18,5 m, układ połaci dachowych: dach wielospadowy / dwuspadowy dach, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: równoległy, które zostały zachowane w niniejszej sprawie. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy określa, że na etapie pozwolenia na budowę należy uzyskać (stosownie do potrzeb) od właściwych jednostek organizacyjnych warunku przyłączenia do stosownych sieci, który to obowiązek wynika również z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z posiadanej dokumentacji – zdaniem organu odwoławczego – wynika, iż inwestor spełnił również ten warunek, przedkładając pismo D. Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. we W., Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągowców i Kanalizacji, Zarządu Zieleni Miejskiej oraz C Koncern Energetyczny S.A. Oddział we W. Analizowana decyzja Prezydenta W. Nr [...] odnosi się nadto do ustaleń komunikacyjnych. Jak wskazał organ odwoławczy, o spełnieniu nałożonych na inwestora obowiązków świadczą dokumenty znajdujące się w zatwierdzonym projekcie budowlanym, tj.: uzgodnienia Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] oraz pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...] informujące Urząd Miejski W. o uzgodnieniu prowadzenia obsługi komunikacyjnej jak powyżej oraz informujące, że działka nr [...], [...], obręb G. posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...], [...], obręb G., stanowiącą drogę wewnętrzną (niepubliczną) pozostającą w zarządzie Zarządu Dróg i Komunikacji. Zatwierdzony projekt budowlany - jak zauważył organ II instancji - zakłada również 1,03 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie, co daje na 103 mieszkania 106 miejsc parkingowych (29, w tym 2 dla niepełnosprawnych, zewnętrznych, 77, w tym 1 dla niepełnosprawnych, w parkingu podziemnym). W ocenie Wojewody d., w przedmiotowej sprawie zachowane zostały również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 249, poz. 2500) – z uwagi na sąsiedztwo linii kolejowej, oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) - z uwagi na sąsiedztwo sieci gazowych. W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu zachowuje wymagane odległości, co zostało potwierdzone również w piśmie Polskich Kolei Państwowych z dnia [...]. Natomiast przepis § 9 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. wymaga, aby szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, wynosiła dla gazociągów niskiego i średniego ścieśnienia – 1 m. Warunek ten również został na projekcie zagospodarowania terenu spełniony bowiem został on pozytywnie zaopiniowany przez D. Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. we W., pismem z dnia [...]. Odnosząc się do zachowania wymogu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ odwoławczy również nie stwierdził naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Projektowane budynki zostały usytuowane od granic działki budowlanej w odległości od 4,19 m do 4,39 m - co spełnia wymagania § 12 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia, który minimalną odległość od granicy działki budowlanej budynku zwróconego w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi ustala na 4 m. Odległość miejsca gromadzenia odpadów stałych wynosząca min. 11,01 m od okien i drzwi do projektowanych budynków oraz 3,11 m od granicy z sąsiednią działką, a także odległość min. 11,01 m miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, spełnia odpowiednio wymogi § 23 ust. 1 oraz § 19 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów Spółdzielni Mieszkaniowej A w zakresie dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej, Wojewoda D. dodał oprócz tego co powyżej, iż w gestii właściciela lub zarządcy drogi pozostaje sposób korzystania z prywatnych dróg wewnętrznych. Nadto wskazano, iż odprowadzenie wód opadowych z dachów i terenu zielonego zaprojektowano poprzez zbiorniki retencyjne do zewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej Kd400 zlokalizowanej w ul. K. we W., natomiast z garażu - odwodnienie liniowe, które włączone jest poprzez przepompownie i separatory ropopochodne do wspomnianej kanalizacji. Projektowany przepływ wynosi 31/s, co jest zgodnie z wymogiem zawartym w piśmie Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutu niazakończenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia zakończonego decyzją Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, organ zauważył, iż art. 16 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, iż decyzje te obowiązują tak długo dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Zatem przez decyzję ostateczną należy rozumieć decyzję, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] jest decyzją ostateczną i jako taka podlega wykonaniu. Istnieją jednak przepisy prawa proceduralnego, które umożliwiają wstrzymanie jej wykonania. W przypadku postępowania wznowieniowego, w myśl art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W omawianej sprawie Prezydent W. nie tylko nie zastosował normy wynikającej z art. 152 § 1 k.p.a., lecz na drodze decyzji Nr [...] z dnia [...] odmówił, na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej A, wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją Nr [...] z dnia [...]. Stąd zdaniem organu II instancji zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa, a przedłożona dokumentacja spełnia wymagania wymienionego na wstępie przepisu art. 35 ust. 1 również w zakresie pkt 3 i pkt 4. Z rozstrzygnięciem W. D. nie zgodziła się Spółdzielnia Mieszkaniowa A we W., która wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przez przyjęcie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń w przedmiocie obsługi komunikacyjnej projektowanego zespołu oraz obsługi budowy, przyjmując dostęp działki nr [...], [...], obręb G. do drogi publicznej poprzez działkę nr [...], [...], stanowiącą drogę wewnętrzną, pozostającą w zarządzie ZDiK, czyli obsługę komunikacyjną od strony ul. K,, która tylko w części jest drogą gminną i projektowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej oraz braku warunków przyłączenia do dróg lądowych, gdyż ustalając obsługę komunikacyjną inwestycji oraz budowy projektowanej inwestycji organ uczynił to bez zgody właściciela drogi, położonej na działkach [...] i [...] [...] obręb G,, których skarżąca jest właścicielem; 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez nieposzanowanie występujących w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich – członków skarżącej Spółdzielni, zamieszkujących na terenie sąsiadującym z projektowaną inwestycją, posiadających własnościowe prawa do lokali oraz odrębne własności lokali, co związane jest z posiadaniem prawa do ułamkowej części gruntu, w tym działek nr [...] i [...], na których położona jest część ul. K., wybudowana ze środków własnych z bezpośrednim dostępem do drogi publicznej - ul. B., jak i nieposzanowania prawa do korzystania z działek, na których położona jest część ul. K. według zasad wynikających z przepisów o treści wykonywania prawa własności lub innego prawa do nieruchomości poprzez uzgodnienie obsługi komunikacyjnej i budowy projektowanej inwestycji bez udziału osób trzecich – członków skarżącej Spółdzielni; 3. art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaakceptowanie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu błędu organu I instancji w przyjęciu spełnienia warunków: dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej, tj. ulic B. i S., istnienia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i dowodów w stopniu konicznym do rozstrzygnięcia w drodze decyzji i naruszenia słusznego interesu strony skarżącej oraz ingerencji w przysługujące jej prawo własności działek, na których położona jest część ul. K. z bezpośrednim dostępem do drogi publicznej poprzez dopuszczenie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji i budowy przez działki skarżącej bez jej udziału i zgody oraz nieuwzględnienie wnoszonych zastrzeżeń i odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego od decyzji o warunkach zabudowy; 5. art. 140 k.c. przez naruszenie prawa własności skarżącej Spółdzielni poprzez dopuszczenie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji i budowy przez działki skarżącej bez jej udziału i zgody oraz przez sankcjonowanie wykraczania uciążliwości projektowanej inwestycji na działki skarżącej nr [...] i [...]. Z uwagi na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa A we W. od 1996 r. prowadzi na terenie sąsiadującym z projektowaną inwestycją budowę i eksploatację osiedla spółdzielczego G, na którym wybudowała z własnych środków, w tym swoich członków, drogi wewnętrzne. Około 30% gruntów zakupionych przez stronę skarżącą na tym osiedlu musiało być przeznaczone pod pasy drogowe dla ulic publicznych i osiedlowych. Skarżąca wykonała te drogi z pełną infrastrukturą techniczną, w tym ul. K. Nadto jest właścicielem działek nr [...] i [...], wchodzących w skład ul. K. (u wylotu w ul. B.), poprzez którą przebiega dojazd do ul. B., będącej drogą publiczną. Projektowana inwestycja położona jest na działce [...], która nie ma dostępu do drogi publicznej, a jedynie poprzez działki sąsiednie [...] i [...], posiadającą odpowiednią konstrukcję jezdną i infrastrukturę. Przy czym są to działki sąsiednie rozumiane jako działki położone w bliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne i obejmuje ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu, jak i działki ościenne. Strona skarżąca podniosła stąd, iż inwestycje należy projektować i budować w taki sposób, by zapewnić poszanowanie występujących w obszarze inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich. Tymczasem zaskarżona decyzja interesów tych nie uwzględnia. Działka sąsiadująca z działką nr [...] jest działką gminną [...], na której skarżąca z własnych środków wykonała drogę, kładąc i urządzając całą infrastrukturę. Jednakże działka ta z urządzoną drogą nie ma również bezpośredniego dostępu do drogi publicznej albowiem od ul. B. oddziela ją część ul. K., będącej w tej części własnością skarżącej Spółdzielni, a połączenie z ul. S. jest na etapie koncepcji w Biurze Rozwoju W. Uzgodnienia więc ZDiK, przywoływane w decyzjach, a wskazujące na sposób obsługi komunikacyjnej inwestycji, w tym budowy - obarczone są błędem. Nadto strona skarżąca zarzuciła, że nie został zachowany obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej rozumiany, zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r. (VII SA/Wa 789/04, LEX nr 179108) w ten sposób, że organy administracji wydające pozwolenie na budowę winny uwzględniać istniejący stan prawny na gruncie. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ zobowiązany był sprawdzić zachowanie wymogów, zawartych m.in. w art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Dopiero w sytuacji spełnienia określonych w nim wymagań, organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej Spółdzielni, zarówno Prezydent W., jak i Wojewoda D. nie dokonali głębszej analizy stanu faktycznego i błędnie przyjęli zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń w przedmiocie obsługi komunikacyjnej projektowanego zespołu oraz obsługi budowy, przyjmując dostęp działki nr [...] [...] obręb G. (objętej projektem budowlanym) do drogi publicznej poprzez działkę nr [...]. W praktyce doprowadzili zatem do sytuacji, w której ruch związany z obsługą inwestycji odbywa się również przez ul. K., będącej w części własnością skarżącej. Zakładana w analizowanej przez organ odwoławczy decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy, obsługa komunikacyjna od strony ul. K. narusza więc uprawnienia właścicielskie skarżącej, jej członków - jako osób trzecich, którzy partycypowali finansowo w zakup gruntu, a następnie budowę drogi. Narusza tym samym art. 140 i 144 k.c. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane przez nieposzanowanie, występujących w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich, członków skarżącej Spółdzielni, zamieszkujących na terenie sąsiadującym z projektowaną inwestycją, współwłaścicieli działek, na których położona jest część ul. K. z bezpośrednim dostępem do drogi oraz współfinansujących budowę drogi, w tym na gruncie działki nr [...]. Również zakładana obsługa projektowanej inwestycji poprzez działki [...] i [...] nie wskazuje sposobu, w jaki na działkę [...] - można się dostać, nie korzystając z drogi położonej na działkach skarżącej, wskazując jedynie kierunek ruchu wyjazdowego z działki nr [...], do ul. B. poprzez działki [...] (z nawierzchnią i infrastrukturą sfinansowaną przez skarżącą i jej członków) i nr [...] oraz nr [...] poprzez nieurządzone jeszcze drogi. Skarżąca zarzuciła również, że analizowane przez Wojewodę D. decyzje nie zawierają żadnych postanowień co do terminu realizacji takiego połączenia, a i Wojewoda braku tego nie wytknął w stosunku do decyzji Prezydenta W. Decyzja ustalająca warunki zabudowy narusza jej interes prawny, a także jej członków, gdyż skarżąca nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony i wobec odmowy wznowienia postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu: [...], zwłaszcza że decyzja ta ma znaczenie prejudycjalne dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczności przedstawionych wyżej przez skarżącą organy administracji nie zbadały w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia w drodze decyzji i nie naruszenia słusznego interesu skarżącej, nie wyjaśniając stanu faktycznego i prawnego dokładnie, w sposób nie budzący wątpliwości i pogłębiający zaufanie do organu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do jej uchylenia. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organ I instancji, podjętą po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...], uzupełnionego [...] - B Sp. z o.o. z/s w M., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz zagospodarowaniem terenu (bez infrastruktury technicznej) przy ul. K. (działka nr [...], [...], obręb G.) we W. Zatem jej podstawę materialnoprawną stanowią przepisy Rozdziału 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatytułowanego "Postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych". I tak zgodnie z art. 28 ust. 1 powołanej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosowanie zaś do przepisu art. 32 ust. 1 pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska (w niniejszej sprawie z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do rodzaju przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko); 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto (ust. 4 art. 32): 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie: a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego. W myśl art. 34 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać (ust. 3): 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb: a) oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Powyższe wymogi, jak ustalił organ odwoławczy, zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przede wszystkim inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu na rzecz J. D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz elementami infrastruktury technicznej, bezodpływowymi zbiornikami ścieków i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...], [...], obręb G., przy ul. K. we W., która została przeniesiona następnie na obecnego inwestora B Sp. z o.o. (decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...]). Tym samym został również zachowany - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Należy również wskazać, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] w ustaleniach w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zawiera m.in. ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Jak wykazał to organ II instancji, wszystkie te wymogi zostały zachowane przez projektowaną inwestycję. Chodzi tutaj o: funkcję mieszkalną, obowiązującą linię zabudowy od granicy działki nr [...] od strony ul. K., wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, kąt nachylenia dachu, układ połaci dachowych oraz kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. W zakresie ustaleń dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej decyzja o warunkach zabudowy zobowiązywała inwestor do uzyskania (stosownie do potrzeb) na etapie pozwolenia na budowę od właściwych jednostek organizacyjnych warunku przyłączenia do stosownych sieci. Jak wynika z akt sprawy, inwestor spełnił również ten warunek bowiem przedłoży: pisma D. Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. we W. z dnia [...] (stanowiące warunki przyłączenia projektowanej inwestycji do sieci gazowej) oraz z dnia [...] (uzgodnienie planu zagospodarowania działki nr [...]), pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągowców i Kanalizacji z dnia [...] (o zapewnieniu dostawy wody z istniejącego miejskiego wodociągu), pismo Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia [...] (o zezwoleniu na odprowadzanie wód opadowych) oraz pismo C Koncern Energetyczny S.A. Oddział we W. (o warunkach przyłączenia do sieci rozdzielczej). Tym samym został wypełniony wymóg z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Natomiast w odniesieniu do wymogu art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, tj. uzyskanie w razie potrzeby oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, należy wskazać, iż pismem z dnia [...]. Zarząd Dróg i Komunikacji we W. poinformował, iż w przedmiotowej sprawie nie ma obowiązku uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdów wydawanego w formie decyzji administracyjnej, gdyż ul. K. opisana geodezyjnie jako działka nr [...] [...] obręb G. stanowi własność Gminy Miejskiej W. bez wskazania władającego. Zatem nie ma zastosowania art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), który stanowi podstawę prawną do wydania zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu. Ponadto istotne jest, iż drogi publiczne – zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy dzielą się na cztery kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Nie było zatem potrzeby w rozpatrywanej sprawie – jak twierdzi strona skarżąca – uzgodnienia z zarządcą drogi wewnętrznej (działki nr [...] i [...]). Należy również zwrócić uwagę na ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji zawarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...]. Zapisano w niej: obsługa komunikacyjna obiektu od strony ul. K., nakładając na inwestora obowiązek opracowania i uzgodnienia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę z zarządem Dróg i Komunikacji we W. projekt obsługi komunikacji placu budowy, a także uzyskać od tej jednostki organizacyjnej warunki przyłączenia do dróg lądowych. Nadto należy na etapie projektu budowlanego sporządzić bilans miejsc parkingowych dla potrzeb pozowanej inwestycji. Przy czym minimalny wskaźnik miejsc postojowych określono: nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie. W aktach sprawy znajdują się: pozytywne uzgodnienie przez Zarząd Dróg i Komunikacji spornego projektu budowlanego w zakresie obsługi komunikacyjnej (z dnia [...] nr [...]) oraz dotyczące obsługi komunikacyjnej zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. K. we W. oraz obsługi placu budowy (z dnia [...] nr [...]). Pismem zaś z dnia [...] Zarząd Dróg i Komunikacji zaopiniował pozytywnie: prowadzenie obsługi budowy poprzez działkę nr [...], [...], obręb G., pozostającą w zarządzie ZDiK, prowadzenie obsługi komunikacyjnej - docelowej obiektu poprzez ulicę S. i K. po zrealizowaniu tego połączenia, oraz prowadzenie docelowej obsługi komunikacyjnej poprzez działkę nr [...], [...], obręb G., pozostającą w zarządzie ZDiK do czasu realizacji ciągu ulicy S. - K. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...], którym poinformowano Urząd Miejski W. o uzgodnieniu prowadzenia obsługi komunikacyjnej jak powyżej oraz informujące, że działka nr [...], [...], obręb G. posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...], [...], obręb G., stanowiącą drogę wewnętrzną (niepubliczną) a pozostającą w zarządzie ZDiK. Zatwierdzony projekt budowlany zakłada również 1,03 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie, co daje na 103 mieszkania 106 miejsc parkingowych (29, w tym 2 dla niepełnosprawnych, zewnętrznych, 77, w tym 1 dla niepełnosprawnych, w parkingu podziemnym). Dokumenty powyższe, w ocenie Sądu, świadczą o spełnieniu wymogów dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Zatem wbrew twierdzeniu strony skarżącej, projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej i ma zapewnione warunki do przyłączenia do dróg lądowych. Trzeba w tym miejscu także wskazać, iż zarzutu skargi co do naruszenia art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaakceptowanie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu błędu organu I instancji w przyjęciu spełnienia warunków: dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej, tj. ulic B. i S., istnienia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, nie mógł być rozpoznany w niniejszej sprawie. Przedmiotem zaskarżenia bowiem w tej sprawie jest decyzja wydana na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, tj. wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie zaś decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy. Również zarzut niezapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (tu skarżącej Spółdzielni jak i jej członków, którzy są przeciwni projektowanej inwestycji), Sąd nie uwzględnił. Odnosząc się do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, zależy wskazać, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) bezpieczeństwa użytkowania, d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, e) ochrony przed hałasem i drganiami, f) oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród; 2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie: a) zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz, odpowiednio do potrzeb, w energię cieplną i paliwa, przy założeniu efektywnego wykorzystania tych czynników, b) usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów; 3) możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego; 4) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich; 5) warunki bezpieczeństwa i higieny pracy; 6) ochronę ludności, zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej; 7) ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską; 8) odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej; 9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; 10) warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. W zakresie tych wymagań w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazano: – określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej – planowana inwestycja nie pozbawi dostępu do drogi publicznej. – określenie warunków ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności – należy spełnić warunki umowy o przyłączenie oraz zaopatrzenie, a także techniczne warunki przyłączenia określone przez poszczególne jednostki organizacyjne, dokonujące przyłączenia podmiotów do sieci wodno-kanalizacyjnych, energetycznych i telekomunikacyjnych (co zostało spełnione – zob. powyższe rozważania). – określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – należy spełnić wymagania określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do § 4 i § 5 tego rozporządzenia. W tym zakresie organ odwoławczy ustalił, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Projektowane budynki zostały bowiem usytuowane od granic działki budowlanej w odległości od 4,19 m do 4,39 m - co spełnia wymagania § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, który minimalną odległość od granicy działki budowlanej budynku zwróconego w stronę tej granicy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi ustala na 4 m. Odległość miejsca gromadzenia odpadów stałych wynosząca min. 11,01 m od okien i drzwi do projektowanych budynków oraz 3,11 od granicy z sąsiednią działką, a także odległość min. 11,01 m miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, spełnia odpowiednio wymogi § 23 ust. 1 oraz § 19 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Jednocześnie został zachowany wymóg wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. – określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie – teren zainwestowania należy do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, dla których dopuszczalny poziom hałasu nie może przekraczać wartości podanych w tabeli 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r.. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ponadto planowana inwestycja nie wprowadza do powietrza, wody, gleby lub ziemi wibracji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Należy przestrzegać wymagań określonych w warunkach przyłączenia do sieci elektroenergetycznej w zakresie jej zabezpieczenia przed zakłóceniami planowanej inwestycji, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, ruchu i eksploatacji tych sieci. Planowana inwestycja nie jest źródłem sztucznych pól elektromagnetycznych. – określenie warunków ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby – planowana inwestycja nie wpływa na jakość powietrza i pozwala na utrzymanie w nim poziomów substancji poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach, które zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji. Ponadto planowana inwestycja nie wpływa na jakość wód i pozwala na utrzymywanie jej powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz nie pogarsza standardów jakości gleby określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi. W zakresie dodatkowych ustaleń, wynikających z przepisów odrębnych, organ odwoławczy zbadał, czy - z uwagi na sąsiedztwo projektowanej inwestycji do linii kolejowej - w niniejszej sprawie zachowane zostały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 249, poz. 2500). W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ustalono, iż zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu zachowuje odległości wymagane § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. Zgodnie z tym przepisem budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Okoliczności te zostały potwierdzone w piśmie Polskich Kolei Państwowych z dnia [...]. Ponadto postanowieniem z dnia [...] Nr [...] D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wyraził – na podstawie art. § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, poz. 1139) - zgodę na usytuowanie drogi pożarowej w odległości 16,5 m od ścian budynków zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi przy ul. K. we W. Wojewoda D. stwierdził również zachowanie w spornym projekcie zagospodarowania terenu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055). W szczególności przepisu § 9 ust. 6 pkt 2 tego rozporządzenia, który wymaga, aby szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, wynosiła dla gazociągów niskiego i średniego ścieśnienia – 1 m. Z uwagi na sąsiedztwo sieci gazowych projekt ten musiał zostać zaopiniowany przez D. Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. we W. Pozytywna (opinia zawarta została w piśmie z dnia [...]). Z decyzji o warunkach zabudowy wynika ponadto, iż w obszarze analizowanym funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś ustalone parametry i wskaźniki nie odbiegają znacząco od parametrów będących wynikami analizy, co pozwala na realizację wnioskowanych obiektów, które będą kontynuacją występującego w obszarze analizowanym sposobu zagospodarowania i funkcji – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy wnikliwie ustalił, że zostały spełnione wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich, co czyni nieuzasadnionym zarzut strony skarżącej naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 140 k.c. Sąd sygnalizuje jedynie, iż sprawy dotyczące naruszenia prawa własności należą do spraw z zakresu prawa cywilnego, a roszczenia wynikające ze stosunków cywilnych podlegają rozpoznaniu w postępowaniu przed sądami powszechnymi. W gestii zaś właściciela lub zarządcy drogi pozostaje sposób korzystania z prywatnych dróg wewnętrznych. Wobec spełniania przez projekt budowlany wszystkich warunków określonych w przepisach ustawy – Prawo budowlane i aktów wykonawczych, organ II instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia jak o jego zatwierdzeniu i udzielić B Sp. z/s w M. pozwolenia na budowę, zgodnie z wnioskiem inwestora. Stosownie bowiem do przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem wskazać, iż organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 138 k.p.a., rozpatrując sprawę ponownie, rozpatrzył wszystkie okoliczności sprawy. Rozpatrzył również zarzuty podniesione przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ustosunkowując się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Uzasadnienie przez Wojewodę D. stanowiska miało tym bardziej istotne znaczenie, że w sprawie występowały strony o spornych interesach. Tym samym czyniąc zadość wymogom art. 107 § 3 i § 4 k.p.a. Zdaniem Sądu organ orzekający w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Czyni to jednocześnie zarzut skarżących naruszenia art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nieuzasadnionym. Uwzględniając powyższe rozważania - w ocenie Sądu - decyzja Wojewody D. jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.