II SA/Wr 81/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek - sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska Asesor Olga Białek Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. i L. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 9 maja 2005 nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki ogrodzenia wybudowanego wzdłuż ul. K. B. i na drodze przeciwpożarowej usytuowanej pomiędzy budynkami nr 14 i 16 przy ul. K. B. we W.; oddala skargę. Na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. M. 3-29 i ul. K. 35-39 we W., organ l instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy ogrodzenia wzdłuż ul. B. i pomiędzy posesjami nr 14 i 16 przy ul. B. we W. Zgromadzony materiał dowodowy wskazywał, iż inwestorzy - Państwo M. i L. D. zrealizowali w 1990 r. ogrodzenie od strony ul. B. oraz na części działki nr 11/28, pełniącej funkcję drogi przeciwpożarowej. Inwestycja powyższa zrealizowana została samowolnie - bez wymaganego przez ustawę - Prawo budowlane zgłoszenia oraz bez zgody właściciela działki nr 11/28 – wskazanej na wstępie Wspólnoty Mieszkaniowej. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia 3.10.2001 r. nakazał inwestorom - M. i L. D., rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego wzdłuż ul. B. i na drodze przeciwpożarowej (część działki nr 11/28) usytuowanej pomiędzy budynkami nr 14 i nr 16 przy ul. B. we W. W ustawowo zakreślonym terminie strony złożyły od powyższej decyzji odwołanie. W postępowaniu odwoławczym wydana została w dniu 15.02.2002 r. decyzja Nr [...], mocą której D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozbiórki ogrodzenia pomiędzy budynkami nr 14 i 16 przy ul. B., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku zaskarżenia decyzji organu II instancji - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7.12.2004 r., (sygn. II SA/Wr 697/02) stwierdził nieważność decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15.02.2002 r. W uzasadnieniu wskazano, iż organ II instancji orzekł w oparciu o inną podstawę prawną (art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) niż organ l instancji (art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego). D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że decyzja organu l instancji podjęta została w oparciu o wadliwą podstawę prawną, w związku z czym podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. W szczególności - organ i instancji oparł badane rozstrzygnięcie na przepisie art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed 11.07. 2003 r.). Zgodnie z powołaną regulacją - organ nadzoru budowlanego nakazuje zaniechanie dalszych robót, rozbiórkę obiektu lub jego części - w przypadku niewykonania obowiązków legalizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zastosowanie wskazanego wyżej przepisu było o tyle nieuprawnione, że organ l instancji nie wydał wcześniej decyzji legalizacyjnej, której niewykonanie przez inwestorów powodowałoby skutek określony w art. 51 ust. 2 ustawy. Nadto - organ l instancji zlekceważył wcześniejsze wskazania organu odwoławczego zawarte w decyzji z dnia 9.05.2000r., ażeby w niniejszej sprawie zastosować ustawę z dnia 24.10.1974 r. Organ l instancji wbrew istniejącym dowodom uznał bowiem, iż przedmiotowe ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym, co jednocześnie nie przeszkodziło w zastosowaniu w sprawie przepisu art. 51 ust. 2 obowiązującego Prawa budowlanego, który to przepis odnosi się właśnie do obiektów budowlanych. Nadto wskazano, iż prowadzenie postępowania w trybie nadzoru budowlanego w stosunku do części ogrodzenia znajdującego się pomiędzy prywatnymi posesjami jest nieuprawnione i jako takie powinno być przez organ l instancji umorzone. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. i L. D. nie zawarli żadnych zarzutów w odniesieniu do kwestionowanej decyzji , wskazując jedynie, że istotne fakty, szczegóły i przyczyny, które winny być uwzględnione zostaną podane w uzasadnieniu, które nigdy nie dotarło do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jej zgodności z prawem. W ocenie Sądu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając przedmiotową decyzje o charakterze kasacyjnym, w żadnej mierze nie uchybił przepisom prawa, zarówno materialnego jak i procesowego. Organ odwoławczy, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie uznał, że decyzja organu l instancji podjęta została w oparciu o wadliwą podstawę prawną, w związku z czym winna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. W szczególności zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że organ i instancji wadliwie oparł badane rozstrzygnięcie na przepisie art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed 11.07. 2003 r.). Zgodnie z powołaną regulacją - organ nadzoru budowlanego nakazuje zaniechanie dalszych robót, rozbiórkę obiektu lub jego części - w przypadku niewykonania obowiązków legalizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy. Zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie wskazanego wyżej przepisu było o tyle nieuprawnione, że organ l instancji nie wydał wcześniej decyzji legalizacyjnej, której niewykonanie przez inwestorów powodowałoby skutek określony w art. 51 ust. 2 ustawy. Nadto - organ l instancji zlekceważył wcześniejsze wskazania organu odwoławczego zawarte w decyzji z dnia 9.05.2000 r., ażeby w niniejszej sprawie zastosować ustawę z dnia 24.10.1974 r. –Prawo budowlane. Organ l instancji wbrew istniejącym dowodom uznał bowiem, iż przedmiotowe ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym, co jednocześnie nie przeszkodziło w zastosowaniu w sprawie przepisu art. 51 ust. 2 obowiązującego Prawa budowlanego, który to przepis odnosi się właśnie do obiektów budowlanych. Należy również podzielić zarzut organu odwoławczego, iż prowadzenie postępowania w trybie nadzoru budowlanego w stosunku do części ogrodzenia znajdującego się pomiędzy prywatnymi posesjami jest nieuprawnione i jako takie powinno być przez organ l instancji umorzone. W konkluzji Sąd nie znalazłszy podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonej decyzji winien był, zgodnie z przepisem art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.