II SA/Wr 811/11

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat K. S. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. i M. W.M. W. i J.W. na niewykonanie przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 285/05 postanawia: 1. przyznać adwokat K. S. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100 złotych), w tym 23% VAT; 2. odmówić przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącym D.i M.W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżących została wyznaczona w dniu 8 lutego 2012 r. adwokat K. S. W wyroku z dnia 21 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał pełnomocnikowi skarżących kwotę 295, 20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik wraz z opinią o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej pismem z dnia 4 maja 2012 r. wniósł o zasądzenie kosztów za sporządzenie ww. opinii w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zd. pierwsze w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.). Wniosek pełnomocnika skarżących o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę (skarżąca wnioskowała o trzykrotność stawki minimalnej) jest bezzasadny. Zauważyć bowiem należy, iż przepis § 19 pkt 1 przywołanego rozporządzenia zezwala na przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne w maksymalnej wysokości 150 % właściwej stawki minimalnej (co zresztą niniejszym uczyniono). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.