II SA/Wr 819/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek /sprawozdawca/ Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Protokolant starszy sekretarz sądowy Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody D. z dnia 29 września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zmieniającej decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 200 /dwieście/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 19 listopada 2013 r., wydaną na podstawie art. 36 z ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Starosta S. orzekł o zmianie decyzji własnej z dnia 7 kwietnia 2009 r. (nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. O. i J. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej, przyłączem wodociągowym, wewnętrzną linią zasilającą oraz bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne, przewidzianych do realizacji na działce nr [...], AM-1, obręb [...], gm. S. (zmienionej decyzją z dnia 7 maja 2009). Przedmiotowa zmiana dotyczyła projektu budowlanego w zakresie: - likwidacji okien w ścianie wschodniej budynku z zastosowaniem luksferów; - likwidacji okna dachowego; -zmiany kształtu dachu nad wejściem nad taras; - zmiany kształtu tarasu; - zmiany przebiegu wewnętrznej linii zasilającej; W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 30 września 2013 r. inwestorzy wystąpili o zmianę decyzji z dnia 7 kwietnia 2009 r. udzielającej pozwolenia na budowę ze względu na wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 grudnia 2012 r. dotyczący przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Zgodnie z powyższym wyrokiem, granica pomiędzy wskazanymi działkami przebiega w odległości od 3,40m i 3,50m od narożników ściany budynku planowanego na działce nr [...] będącej własnością inwestorów. Mając na uwadze brzmienie § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym, budynek na działce budowlanej należy lokalizować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy; 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, inwestorzy złożyli projekt zamienny celem dostosowania planowanej budowy - w zmienionym stanie prawnym - do powyższych regulacji. Zdaniem organu I instancji przedmiotowe zmiany mieszczą się w zakresie zmian dopuszczonych przepisem art. 36a ustawy – Prawo budowlane, regulującego istotne odstąpienia od projektu budowlanego. Z akt administracyjnych wynika, że powyższa decyzja, doręczona została inwestorom i stała się ostateczna. Wnioskiem z dnia 21 lutego 2014 r. złożonym do Starosty Powiatu S., D. M. – właścicielka działki nr [...] – wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją. Wskazała, że została pomięta przy wydaniu tej decyzji pomimo, że ingeruje ona w przysługujące jej prawo własności do działki nr [...]. Tym samym, jako strona postępowania nie brała w nim udziału bez własnej winy. Podała także, że o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedziała się z postanowienia Wojewody D. z dnia 16 stycznia 2014r., które doręczone jej zostało w dniu 29 stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r. Starosta S., w związku z wcześniejszym orzeczeniem kasacyjnym Wojewody, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją ostateczną z dnia 19 listopada 2013r. Jako podstawę wznowienia postępowania organ wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W toku wszczętego powyższym postanowieniem postępowania jurysdykcyjnego, wnioskodawczyni zarzucała, że decyzja z dnia 19 listopada 2013 r. zatwierdzająca projekt budowany zamienny - będąca integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 7 kwietnia 2009 r. - narusza prawo własności jej nieruchomości. Na mocy tej decyzji inwestorzy zajęli bowiem część jej gruntu - co potwierdził wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 grudnia 2012 r. o sygn. akt [...] , mocą którego dokonano rozgraniczenia (według stanu prawnego) działek nr [...] i nr [...] oraz nakazano inwestorom wydanie D. M. zajętej przez inwestorów części jej działki. Zdaniem wnioskodawczyni, postanowienia decyzji z dnia 19 listopada 2013 r. nadal naruszają jej prawa, przez brak likwidacji przez inwestorów okien w ścianie wschodniej budynku z zastosowaniem luksferów, brak zmiany przebiegu wewnętrznej linii zasilającej energetycznej (linii nadal przebiega bowiem przez działkę wnioskodawczyni). D. M. wskazała, że w przedmiotowej decyzji mylnie podany został bilans terenu projektu budowalnego, jak i długość planowanego ogrodzenia. Skoro Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 31 grudnia 2012 r. potwierdził jej prawa właścicielskie do części gruntu, który dotychczas wchodził w skład działki nr [...], to w oczywisty sposób musiało dojść do zmiany bilansu terenu podanego w projekcie zagospodarowania sporządzonym przy uwzględnieniu dotychczas wskazywanych przez inwestora granicach działki zainwestowania. Starosta S. decyzją z dnia 27 stycznia 2015 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 19 listopada 2013 r., nr [...], zmieniającej decyzję z dnia 7 kwietnia 2009 r., nr [...] , udzielającej pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji - wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia. Decyzją z dnia 31 marca 2015 r. (nr [...]) Wojewoda D. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 27 maja 2015r., nr 203/2015, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 146 § 2 k.p.a. Starosta S. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 19 listopada 2013 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Wskazał, że S. O. i J. O. w dniu 6 lutego 2009r. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości płynne o poj. V-9m3, przyłączem wodociągowym (w granicach działki) oraz wewnętrzną linią zasilającą przewidzianą do realizacji na działce nr [...]. Wobec faktu, że do wniosku załączono wszystkie wymagane prawem dokumenty a sam projekt spełniał wymagania prawem przewidziane, organ nie miał podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta wyjaśnił dalej, że wnioskiem z dnia 1 października 2013 r. S. O. i J. O. w związku z "korektą granicy" wywołaną wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 grudnia 2012 r. wystąpili, na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie likwidacji okien we wschodniej ścianie budynku z zastosowaniem luksferów; likwidacji okna dachowego; zmiany kształtu dachu nad wejściem nad tarasem; zmiany kształtu tarasu; zmiany przebiegu wewnętrznej linii zasilającej. Do wniosku przedłożono 4 egzemplarze projektu budowlanego planowanych zmian. W ocenie organu przedłożony projekt spełniał warunki techniczne o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie tj. § 213, § 232 ust.6, § 271 ust. 9, § 272 ust. 2 ( w zakresie wymogów ochrony przeciwpożarowej) oraz § 12 ust. 1 (w zakresie odległości budynków od granic). Nie było zatem podstawy do odmowy zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 36 a Prawa budowlanego. W związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 grudnia 2012 r. którym ustalono przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], organ odwołał się do decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia 2 marca 2015 r., w której po porównaniu projektów zagospodarowania terenu zatwierdzonych decyzjami z 2009 r. i z 2013 r. ustalono, że skoro wewnętrzna linia zasilająca przewidziana została na gruncie stanowiącym własność D. M., to oznacza, że przysługuje jej przymiot strony postępowania którą pominięto przy wydaniu decyzji. W dalszych wywodach organ zauważył, że zmiana przebiegu granicy w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w S.ie wpłynęła na zmianę odległości planowanego budynku mieszkalnego z 7 m do 3,50 m od granicy z działką nr [...]. Mając na uwadze funkcję budynku, jego formę, konstrukcję i inne cechy charakterystyczne jak też sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, organ uznał, że projekty budowlane zatwierdzone decyzjami z 2009 i z 2013 r, spełniają warunki techniczne określone przywołanymi wcześniej przepisami, zarówno co do wymogów ochrony p.poż jak też odległości od granicy. Zdaniem Starosty, inwestycja na działce nr [...] w zakresie określonym w wydanej decyzji, nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], która jest niezabudowana. W efekcie nowa decyzja wydana we wznowionym postępowaniu miałaby to samo rozstrzygnięcia co dotychczasowa. Zmiany wprowadzone w decyzji z dnia 19 listopada 2013 r. w zakresie zastąpienia otworów okiennych pustakami szklanymi typu luksfery nie spowodują ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]. Starosta ocenił zatem, że projekt budowlany zamienny spełniał wszystkie wymagania określone prawem. W tej sytuacji, udział D. M. w postępowaniu nie miał wpływu na końcowe rozstrzygnięcie w sprawie. Na marginesie organ zauważył, że inwestorzy dokonali zgłoszenia zakończenia budowy, które przyjęte zostało bez sprzeciwu i w dniu 23 marca 2015 r. uzyskali potwierdzające ten fakt zaświadczenie właściwego organu. W odwołaniu od powyższej decyzji D. M. wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 32 Konstytucji RP przez uchybienie prawu do równego traktowania obywateli; obrazę art. 36 a – Prawa budowlanego; obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 i art. 35 § 2 k.p.a.; błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący przyjęciem, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja wyłącznie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Argumentując swoje stanowisko odwołująca się podniosła, między innymi, problem nieuzasadnionej długotrwałości wznowionych postępowań zarówno w odniesieniu do decyzji z 7 kwietnia 2009 r. jak też co do decyzji zmieniającej z 19 listopada 2013 r. W zakresie zarzutu naruszenia art. 36a Prawa budowlanego wskazała, że projekt zamienny nie może zmieniać bilansu terenu, co jednak uczyniono stwierdzając niezgodnie z prawdą, że "bilans terenu pozostaje bez zmiany". Nie było zatem podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Odwołująca się zarzuciła także, że inwestor nie zrealizował przewidzianych w projekcie zmian co do wypełnienia otworów okiennych luksferami i przesunięcia wewnętrznej linii zasilającej a mapa geodezyjna na której sporządzono inwentaryzacje powykonawczą, nie jest zgodna co do przebiegu granicy z orzeczeniem sądu cywilnego. Wojewoda D. zaskarżoną obecnie decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ II instancji po omówieniu przepisów regulujących wznowienie postępowania wskazał, że w niniejszej sprawie wznowienie dotyczy wyłącznie decyzji Starosty S. z dnia 19 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję tego organu z dnia 7 kwietnia 2009 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego opisanej wcześniej inwestycji. Zakres przedmiotowy zmian dotyczy zamierzenia polegającego na likwidacji okien w ścianie wschodniej budynku (tj. okien garażu i poddasza) i zastosowaniu luksferów, likwidacji okna dachowego, zmiany kształtu dachu nad wejściem nad tarasem, zmiany kształtu tarasu oraz zmiany przebiegu wewnętrznej linii zasilającej. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. co należy wiązać z wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 grudnia 2012 r. dokonującego rozgraniczenia pomiędzy działką D. M. a działką inwestorów. W związku z tym wyrokiem, w projekcie zamiennym zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją z 19 listopada 2013 r., geodeta zaznaczył rzeczywisty przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Porównanie projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją z dnia 7 kwietnia 2009 r. wskazuje, że według projektu zatwierdzonego decyzją z 7 kwietnia 2009 r., wewnętrzna linia zasilająca przewidziana została na działce D. M.. Natomiast w projekcie zatwierdzonym decyzją z 19 listopada 2013 r. – po zmianie jej przebiegu – znajduje się już w całości na działce nr [...]. Organ wskazał dalej, że z uwagi na zmianę przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami, zmniejszyła się także odległość planowanego domu od tej granicy i obecnie wynosić ma ona 3,40 m. Mając na uwadze regulację § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, która w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy, ustala 4m jako minimalną odległość od granicy, inwestor zdecydował się na zastąpienie okien w ścianie wschodniej luksferami, doprowadzając do zgodności projektu zagospodarowania z ww. przepisem. Uwzględniając powyższe, jak również wymagania wynikające z art. 35 ust.1, ust.2, ust.3 i ust. 4 Prawa budowlanego organ II instancji – po przeprowadzeniu analizy złożonej dokumentacji - stwierdził, że zmiany przewidziane w projekcie zatwierdzonym decyzją z 19 listopada 2013 r. (również w pozostałym zakresie dotyczącym likwidacji okna dachowego, zmiany kształtu dachu nad wejściem and tarasem oraz zmiany kształtu tarasu) są zgodne z uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 25 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] gmina S. (Dz.Urz. Woj. Doln. Nr [...], poz. [...]). W § 22 tej uchwały postanowiono bowiem, że na terenie planowanej inwestycji przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, do 3 kondygnacji (przy możliwej realizacji 2 kondygnacji w poddaszu użytkowym). Decyzja z dnia 19 listopada 2013 r, nie wprowadza w tym względzie żadnych zmian. Zakres objętej nią inwestycji, nie będzie przekraczał ustalonych linii zabudowy oraz nie wprowadzi zmian w przedmiocie nachylenia kąta dachu. Plan miejscowy przewiduje wskaźnik zabudowy 35% - w przypadku realizowanej inwestycji będzie on wynosił 5,2%. Odnośnie terenów zielonych plan miejscowy przewiduje 75% powierzchni działki, w przypadku planowanej inwestycji będzie on wynosić 81,3 %. W ocenie Wojewody projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, a nadto jest kompletny i nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W reasumpcji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 19 listopada 2013 r. niewątpliwie miało miejsce naruszenie prawa polegające na nie uwzględnieniu w postępowaniu D. M. jako strony postępowania, jak również wystąpieniu istniejących w dniu wydania decyzji, istotnych – z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy – okoliczności, nieznanych organowi (rzeczywisty przebieg granicy). Mając zatem na uwadze art. 146 § 2 k.p.a. - według którego nie uchyla się decyzji, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz art. 151 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji ze względu na okoliczności wskazane w art. 146 § 2 k.p.a., organ ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił decyzji, Wojewoda uznał, że należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżając powyższą decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. zarzuciła jej naruszenie: 1/ art. 149 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez pominięcie w postanowieniu o wznowieniu postępowania oraz we wznowionym postępowaniu, przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. okoliczności, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 7 kwietnia 2009 r. wydana została w oparciu o dowody które okazały się fałszywe tj. fałszywe wskazanie granic przez inwestorów – a tym samym niezasadne uznanie, że wydanie decyzji z dnia 19 listopada 2013 r, było zgodne z prawem. Zdaniem skarżącej w pierwszej kolejności organy powinny były uchylić decyzję z dnia 7 kwietnia 2009 r. udzielającą pozwolenia na budowę, której integralną częścią jest decyzja zmieniająca z 2013 r.; 2/ art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wobec możliwości uchylenia decyzji ze względu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. 3/ art. 146 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Argumentując ten zarzut skarżąca zauważyła, że w wyniku wznowienia postępowania nie wydano by decyzji z taką ingerencją w jej prawo jak uczyniono to w decyzji z dnia 7 kwietnia 2009 r. W jej ocenie, decyzja z 19 listopada 2013 r. nie usuwa tego stanu ingerencji. Przez jej grunt nadal przebiega wewnętrzna linia zasilająca a inwestorzy nie wypełnili otworów luksferami, lecz wstawili płyty styropianowe. Stwierdzenie zawarte w projekcie budowlanym, że bilans terenu pozostaje bez zmian nie odpowiada prawdzie, gdyż nie uwzględnia ono zmniejszenia powierzchni działki zainwestowanej w związku z orzeczeniem rozgraniczeniowym. Wobec zmiany powierzchni działki inwestycji, zmianie uległy także inne jej parametry, takie jak szerokość ogrodzenia od strony ulicy - czego projekt zamienny nie uwzględnia. W projekcie zawarto także nieprawdziwy zapis, że zmianie uległa wschodnia granica działki, podczas gdy, granica ta była cały czas taka sama. Sąd cywilny nie ustalił bowiem nowego jej przebiegu lecz potwierdził granicę według stanu istniejącego. Nie jest także prawdziwe stwierdzenie, że nie uległa zmianie lokalizacja budynku w stosunku do granic nieruchomości skarżącej. Zmianie uległa bowiem odległość budynku od granic. 4/ art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez zastosowanie tego przepisu dla usunięcia istotnych nieprawidłowości projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia 7 kwietnia 2009 r. w związku z rozporządzeniem z dnia 3 lipca 2003 r oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co powinno skutkować odmową zatwierdzenia zmiany projektu; 4/ art. 151 § 2 k.p.a., gdyż wbrew temu przepisowi, decyzja Starosty S.ego odnosi się tylko do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 19 listopada 2013 r. bez stwierdzenia, że wydana ona została z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności z powodu których nie uchylono decyzji; 5/ art. 7, art. 8, art. 10 k.p.a. oraz art. 35 § 2 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. ze względu na niezasadne przedłużanie postępowania. Skarżąca wykazywała, że organ pierwszej instancji, łamiąc jej prawa procesowe jako strony – pomijając ją w postępowaniu i pomijając zgłaszane przez nią wnioski - za wszelką ceną dążył do legalizacji inwestycji i celowo zmierzał do przewlekłości postępowania aby doprowadzania do przedawnienia możliwości wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zarzucając powyższe, D. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W związku z długotrwałością prowadzonego przez organu postępowania strona wniosła także o podjęcie przez Sąd działań określonych w art. 155 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej u.p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 u.p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 u.p.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Dokonana według wskazanych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga okazała się zatem uzasadniona. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena zgodności z prawem wydanej we wznowieniowym postępowaniu decyzji Wojewody D. z dnia 29 września 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia 27 maja 2015 r. r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia 19 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję z dnia 7 kwietnia 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 16 k.p.a. decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania jest możliwe jedynie w przypadku przewidzianym w ustawie. Tym samym wzruszenie ostatecznej decyzji możliwe jest tylko i wyłącznie w przypadku istnienia wyraźnego przepisu prawnego, przewidującego taką możliwość. Jedną z instytucji służących eliminacji wadliwej, ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucja wznowienia postępowania. Stanowi ona instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, w ramach którego wydano ostateczną decyzję administracyjną. Przesłanki wznowienia postępowania zostały przy tym określone przez ustawodawcę w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest sytuacja, w której strona postępowania, bez własnej winy nie brała w nim udziału. Powyższa przesłanka wznowienia dotyczy więc sytuacji, w której w nieprawidłowy sposób ustalono krąg stron postępowania. Co istotne, wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje niezależnie od tego, czy brak udziału strony wywarł wpływ na treść decyzji. Innymi słowy, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Wpływ braku udziału strony na wynik sprawy może być dopiero oceniony w postępowaniu wznowieniowym. Przyczyną wznowienia postępowania jest również opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przypomnieć trzeba, że sprawa o wznowienie postępowania jest odrębną sprawą administracyjną załatwianą - zgodnie z regułami kodeksu postępowania administracyjnego - w dwóch fazach. Pierwsza z nich dotyczy oceny formalnej podstaw wznowienia, a kończy ją postanowienie o wznowieniu postępowania albo postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Druga faza ma natomiast miejsce wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, które zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tej fazie przedmiotem postępowania jest ustalenie istnienie podstaw wznowienia postępowania oraz – w razie pozytywnego wyniku tej czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W zależności od wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego, organ wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do tego na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, bądź też na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. wydaje decyzję stwierdzającą niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Dopuszczalność uchylenia decyzji została ograniczona dwiema przesłankami. Przesłankę pierwszą stanowi termin, bo zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określony w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 oraz w art. 145a im 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Niedopuszczalność uchylenia decyzji z powodu upływu terminu oznacza sanację decyzji w obrocie prawnym. Takie rozwiązanie jest wyrazem dążenia do zapewnienia stabilności stosunków prawnych, nienaruszających ich, gdy przetrwały już pewien czas. Drugą przesłankę wprowadza art. 146 § 2 k.p.a., stanowiący, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis ten zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad, treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Powołane powyżej przepisy wyprowadzają zatem ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W przypadkach o jakich mowa w art. 146 § 1 i § 2 k.p.a. organ, który jest zobligowany do wznowienia postępowania w drodze postanowienia, nie może uchylić dotychczasowej decyzji, lecz zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. jest zobowiązany do stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć uprzednio należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda D. – po rozpatrzeniu odwołania D. M. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Istotne zatem jest, że katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy został zawarty w przepisie art. 138 k.p.a. i obejmuje decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i decyzje umarzające postępowanie. Podjęcie przez organ II instancji decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji, oznacza, że organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy doszedł do takiej samej oceny sprawy zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym, która prowadzi do rozstrzygnięcia pokrywającego się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Tym samym, organ odwoławczy podziela stanowisko organu pierwszej instancji co do zastosowanych podstaw prawnych rozstrzygnięcia i podjętego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Wojewoda orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie dostrzegł jednak, że wydana ona została z naruszeniem prawa tego rodzaju, które uniemożliwiało jej sanowanie. Wada ta dotyczy zawartego w decyzji Starosty rozstrzygnięcia, w którym organ ten, powołując się na przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Zauważyć zatem należy, że ustawodawca ściśle określił katalog rozstrzygnięć jakie po wydaniu postanowieniu o wznowieniu postępowania kończą to postępowanie. Przedstawione one zostały w omówionym wyżej przepisach art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. które nie przewidują takiego rozstrzygnięcia jak odmowa uchylenia decyzji z tego względu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swoje istocie decyzji dotychczasowej. Organ albo – zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. – odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, albo - stosując art. 151 § 2 k.p.a. - stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. Powyższe wskazuje, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował przywołane w decyzji przepisy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 146 § 2 k.p.a. a organ odwoławczy takie wadliwie działanie usankcjonował. Przede wszystkim wadliwie został zastosowany przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Jak już bowiem wyjaśniono, decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały, określone w art. 145 § 1 k.p.a. podstawy wznowienia. Chodzi tu o sprawdzenie twierdzeń strony wnoszącej podanie co do spełnienia się podstaw wznowienia postępowania. Jeżeli zatem organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. W realiach badanej sprawy pozostaje natomiast bezsporną okolicznością, że skarżąca - będąca właścicielką nieruchomości oznaczonej nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem działki nr [...], dla której udzielono pozwolenia na budowę z przekroczeniem granic, nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. Krąg strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem powołanej decyzji zostały wadliwie ograniczony do inwestorów, tj. S. i J. O. Tym samym, co przesądził organ II instancji, skarżąca, której interesu prawnego niewątpliwie dotyczyła decyzja z dnia 19 listopada 2013 r. (podobnie jak decyzja z dnia 7 kwietnia 2009r.) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania opisanej powyżej decyzji. Zmaterializowała się zatem przyczyna wznowienia postępowania opisana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszej sprawie organ II instancji ustalił również, że nastąpiło ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Potwierdzeniem zaistnienia wskazywanej przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 grudnia 2012 r., sygn. akt [...] . Wskazanym wyrokiem Sąd ustalił przebieg granicy między działką nr [...] i działką nr [...]. Na podstawie opisanego wyroku, nakazano S. i J. O. wydanie D. M. części działki nr [...]. Powyżej opisane okoliczność dały organowi I instancji podstawę do stwierdzenia, że w analizowanej sprawie zaszła przesłanka wznowienia postępowania wskazana we wniosku, ponieważ miało miejsce naruszenie prawa w postaci nie uwzględnienia D. M. jako strony postępowania jak i wystąpienia istotnych - z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (tj. rzeczywisty przebieg granicy pomiędzy działkami). Konsekwencje procesowe - płynące z takich ustaleń - nie są jednak w ocenie Sądu prawidłowe. Organ przyjmując, że jednocześnie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa – gdyż wydana decyzja odpowiadała by w istocie decyzji dotychczasowej, stwierdził, że uniemożliwia ona wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty z dnia 19 listopada 2013 r.. Powyższe dało podstawę do wadliwego rozstrzygnięcia w postaci odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji, a więc zastosowania regulacji z art. 151 § 1 k.p.a.. Tymczasem prawidłowo, w przypadku gdy wystąpiła jedna z przesłanek niedopuszczalności uchylenia decyzji dotychczasowej, należało na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. wydać decyzję stwierdzającą niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Odwołując się w tym miejscu do stanowiska prezentowanego przez Krzysztofa Sobieralskiego (zob. tenże, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz dla praktyków, pod red. L. Klat-Werteleckiej i A. Mudreckiego, Gdańsk 2012, s. 628), przyjdzie zauważyć, że stwierdzenie "wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa" stanowi satysfakcję dla strony, ale nie zmienia jej statusu prawnego, nie pozbawia również mocy obowiązującej zaskarżonej decyzji i nie eliminuje jej z obrotu prawnego. Strona, uzyskując stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, otrzymuje tytuł prawny otwierający jej możliwość dochodzenia przysługujących roszczeń odszkodowawczych. Jest to wyraz prawnego kompromisu między ochroną praw i roszczeń strony, której na zasadzie omawianego przepisu odmówiono uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie wznowienia, a zasadą pewności obrotu, w którym np. na skutek upływu czasu prawodawca wybiera tzw. "mniejsze zło". Polega ono na tym, że prawodawca utrzymuje w obrocie prawnym wadliwe decyzje, w zamian nakładając na organ obowiązek wydania rozstrzygnięcia ograniczającego się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Nie bez znaczenia są także względy praktyczne. Co przedkładając na niniejszą sprawę oznacza, że jeżeli podstawą wznowienia byłby fakt wydania decyzji bez udziału strony postępowania, a wada ta nie miałaby jakiegokolwiek wpływu na pierwotne rozstrzygnięcie, to uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie w jej miejscu decyzji o takiej samej treści nie miałoby jakiegokolwiek sensu. Niezależnie od powyższego trzeba też podnieść, że odwołując się do ujemnej przesłanki procesowej skutkującą niedopuszczalnością uchylenia decyzji, ponieważ mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, organ powinien wykazać, że, gdyby nawet uchylił decyzję z powodów procesowych, które mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym (por. WSA w Warszawie z 7 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/WA 444/06). Jeżeli natomiast podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowione nie może zastosować trybu z art. 146 § 2 k.p.a. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmian – jak to starały się przedstawić organy administracji - to można zignorować jej wady materialne. W pojęciu «odpowiadania w swej istocie» dawnej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.) przez tę, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, nie mieści się czysto mechaniczne porównanie dwóch rozstrzygnięć, lecz ocena ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków (por. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z 19 listopada 1992 r., sygn. akt SA/Kr 914/92, PS 1994, Nr 7-8, s. 159; R. Stankiewicz, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, s. 623-624). W niniejszej sprawie organ odwołując się do przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. nie wykazał w dostateczny sposób, że w wyniku uchylenia decyzji dotychczasowej mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazać bowiem należy, że istotą wznowionego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Jeżeli organ stwierdzi występowanie którejkolwiek z kwalifikowanych wad proceduralnych, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., to jest obowiązany badać sprawę tak jak gdyby nie była ona w ogóle rozpoznana. Bada na nowo okoliczności faktyczne sprawy i wszystkie jej uwarunkowania prawne. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu sprawy "na nowo" organ uwzględnia ten stan faktyczny i prawny, jaki występuje w chwili podejmowania decyzji z art. 151 k.p.a. Skoro bowiem postępowanie zwykłe okazuje się być dotknięte ciężką kwalifikowaną wadą proceduralną przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. powodującą wzruszenie decyzji ostatecznej, to eliminując tę wadę (przykładowo zapewniając udział pominiętej stronie) należy rozpoznać sprawę tak jakby nie była ona przedmiotem wcześniejszego rozpoznania (por. wyrok z dnia 22 października 2014r., II SA/Gd 517/14, CBOSA nsa.gov.pl). Organ zasady tej nie stosował – w szczególności nie przeprowadził należytej oceny wpływu dotychczasowego rozstrzygnięcia na prawa i obowiązki skarżącej. Powyższe wiąże się z naruszeniem przez oba orzekające organy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., skoro nie odniosły się one do formułowanych przez skarżącą uwag kwestionujących zapis w projekcie zamiennym odnoszący się do bilansu terenu oraz parametrów ogrodzenia. Jeżeli powyższe kwestie nie zostały rozważne, nie można jednoznacznie stwierdzić, że okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa, co uprawniałby organ do zastosowania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 146 § 2 k.p.a. W sytuacji bowiem, gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania"; por. też artykuł B. Adamiak, Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego, Sam. Teryt. 1997, nr 4, s. 23: "W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego przesłanka ustanowiona w art. 146 § 2 k.p.a. może być uzasadniona tym, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia jest nie tylko ustalenie przyczyn wznowienia, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Dopiero wówczas, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a." ( glosa J. Borkowskiego do wyroku NSA w Krakowie z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, PS 1994, nr 7-8, s. 159). Odnosząc się do zarzutu skargi niewłaściwego ustalenia podstawy wznowienia i pominięcia podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przyjdzie zauważyć, że tego rodzaju kwalifikacja podnoszonych przez skarżącą przyczyn wznowienia postępowania zgłoszona została dopiero w skardze. Podkreślić należy, że skarżąca nie wskazywała tej podstawy wznowienia we wniosku jak też nie wniosła o zbadanie podstaw wznowienia z urzędu. Nie powołała się także na okoliczności faktyczne oparte na fałszywych dowodach które stanowić miałby podstawę dla wydania decyzji z dnia 19 listopada 2013 r.. Podniesiony w tym względzie zarzut okazał się zatem nieuzasadniony. Wyjaśnić także należy, że odrębną kwestią, nie podlegającą ocenie organów we wznowionym obecnie postępowaniu, jest kwestia zrealizowania zmienionego projektu budowalnego np. przez wypełnienie otworów okiennych luksferami. Te kwestie nie podlegają badaniu w niniejszym postępowaniu. Za uchybienie procesowe należy natomiast uznać wskazanie przez organ II instancji jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Po pierwsze dlatego, że zarówno skarżąca, jak też organ pierwszej instancji, nie powoływali się na tę przesłankę; po drugie dlatego, że organ odwoławczy nie wyjaśnił przekonująco, dlaczego, jego zdaniem, przesłanka ta wystąpiła. Zauważyć trzeba, że w przeciwieństwie do decyzji z 2009 r. Starosta podejmując w dniu 19 listopada 2013 r. rozstrzygnięcie o zmianie pozwolenia na budowę, miał już wiedzę o orzeczeniu dotyczącym rozgraniczenia. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o podjęcie działań określonych w art. 155 p.p.s.a. przyjdzie zauważyć, że sygnalizacja przeprowadzona na podstawie tego przepisu może być stosowana do chwili uprawomocniania się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Ponadto stwierdzenie istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie następuje w odrębnym od wyroku akcie i uzależnione jest od oceny Sądu. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził konieczności stosowania tej instytucji, gdyż naruszenia prawa mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy wynikają z niniejszego wyroku. Natomiast okoliczności wskazywane przez skarżącą wiążące się z przewlekłością postępowania mogą być przedmiotem zaskarżenia.