II SA/Wr 823/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Dominik Dymitruk (spr.) Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 sierpnia 2024 r. Nr SKO 4131/43/2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. (nr 101/2015 ) Burmistrz Miasta D. (dalej: organ pierwszej instancj) orzekł o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], AM-[...] obręb Z., D.". K. J., J. J., D. R., G. A., M. W., T. K., M. W.(1), M. Z., E. M. i W. Z. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia 31 października 2018 r. (nr SKO.4131/28/2018) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO), działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 71, art. 72, art. 74 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 z późn. zm., dalej: ustawa środowiskowa), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Następnie, wyrokiem z dnia 13 lutego 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 23/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił wyżej wskazaną decyzję SKO (pkt I wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz E. M. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II wyroku) oraz na rzecz M. W. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III wyroku). W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że nie sposób zgodzić się z oceną SKO, iż w kontrolowanej ostatecznej decyzji nie wystąpiła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W pierwszej jednak kolejności WSA wyjaśnił, że kwestionowana decyzja nie narusza art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej. Również wykazana przez skarżących nieprawidłowość decyzji ostatecznej, poprzez nieobjęcie nią całości inwestycji, nie przesądza o tym, aby decyzję środowiskową wyeliminować z obrotu jako rażąco naruszającą prawo. Decyzja została wydana dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa Zespołu apartamentów mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], obręb Z., D.". Z treści decyzji wynika, że organ pierwszej instancji w pozycji "charakterystyka przedsięwzięcia inwestycyjnego" (pkt 2 decyzji) ujął całość przedsięwzięcia. Również pewne nieprawidłowości w przeprowadzonym Raporcie nie mogą zostać uznane za naruszające prawo w sposób rażący, zwłaszcza że skarga nie precyzuje w sposób ścisły, o jakie nieprawidłowości w Raporcie dokładnie chodzi. Wreszcie, odnośnie do nieustosunkowania się SKO do argumentów wnioskodawców opisanych w pismach procesowych z dnia 8 czerwca 2018 r. i 15 października 2018 r., Sąd uznał, że być może organ ten w uzasadnieniu orzeczenia nie omówił szczegółowo zarzutów stron, ale nawet niepełne nieustosunkowanie się do tychże nie może prowadzić do automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji, a całość argumentacji przejętej i skumulowanej w skardze podlega ocenie w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Sąd zwrócił jednak uwagę, że SKO nie rozważyło, czy decyzja organu pierwszej instancji nie narusza w sposób istotny, obowiązującego tak w tamtym czasie, jak i obecnie, rozporządzenia nr [...] Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2008 r., które weszło w życie [...] marca 2008 r., wydanego w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu G. SKO winno natomiast ocenić, czy organ pierwszej instancji, mając obowiązek określenia miejsca inwestycji, nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa pomijając okoliczność, czy planowana inwestycja znajduje się na terenie objętym ww. zarządzeniem Wojewody, i jakie konsekwencje ta okoliczność ma na jej realizację. Sąd stwierdził, że rzeczą SKO będzie (w ponownie przeprowadzonym postępowaniu) ocena kwestionowanej decyzji z punktu widzenia przesłanek z art. 156 k.p.a., poprzez rozważenie czy decyzja ostateczna nie narusza obowiązującego aktu prawa miejscowego w stopniu rażącym. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej inwestora – I. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca, spółka), wyrokiem z dnia 17 października 2023 r. (sygn akt III OSK 2871/21) skargę tę oddalił. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia NSA wyjaśnił, że przyczyną uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nierozważenie przez SKO okoliczności podniesionej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a dotyczącej wpływu planowanej inwestycji na Obszar Chronionego Krajobrazu G. utworzonego na mocy rozporządzenia nr [...] Wojewody Dolnośląskiego z [...] lutego 2008 r. NSA podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że odstąpienie od zakazu przewidzianego § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z uwagi na okoliczności wskazane w jego § 4 ust. 2 wymaga wykazania i szczegółowego uzasadnienia. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zlokalizowanego na terenie wskazanego obszaru, bez wykazania braku niekorzystnego wpływu tego przedsięwzięcia na przyrodę obszaru, musi być oceniane w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. Biorąc zatem pod uwagę, że organ rozstrzygający o zasadności wniosku nieważnościowego w ogóle nie odniósł się do przedmiotowej kwestii, uzasadniało to w ocenie NSA stanowisko, że wydana przez niego decyzja narusza prawo, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. SKO, w ponownie prowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia 10 czerwca 2024 r. (nr SKO 4131/10/2024), stwierdziło nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 lipca 2015 r. (nr 101/2015) ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa zespołu apartamentowców mieszkalnych z infrastrukturą towarzyszącą i usługami towarzyszącymi, na działce nr [...], AM-[...] obręb Z., D.". Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia 23 sierpnia 2024 r. (nr SKO 4131/43/2024), SKO utrzymało w mocy swoje rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu, odnosząc się do argumentacji odwoławczej, organ podał, że w toku przeprowadzonego postępowania, w dniu 7 marca 2024 r., SKO zwróciło się z pismem do organu pierwszej instancji o uzupełnienie materiałów sprawy w zakresie zweryfikowania danych adresowych oraz potwierdzenia, czy wszystkie osoby wymienione we wniosku dnia 8 czerwca 2018 r. o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji podtrzymują przedmiotowy wniosek. Ponadto, SKO zwróciło się w tym samym piśmie o potwierdzenie informacji, że E. M. i M. W. zmarli w toku postępowania, a w przypadku potwierdzenia tej informacji, o ustalenie spadkobierców i czy są zainteresowani popieraniem wniosku z dnia 8 czerwca 2018 r. Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji zwrócił się do każdej ze stron o potwierdzenie, czy podtrzymuje swój wniosek z dnia 8 czerwca 2018 r. o stwierdzenie nieważności, w tym do spadkobierców M. W. Również pismem z dnia 25 marca 2024 r. zwrócił się o informację, czy zostali ustanowieni spadkobiercy E. M. Strony miały możliwość udziału w każdym stadium postępowania, lecz zgodnie z pismem organu pierwszej instancji z dnia 29 kwietnia 2024 r. żadna nie odpowiedziała na wystosowane pismo w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji. Jednocześnie z akt administracyjnych przesłanych przez organ pierwszej instancji wynika, że postępowanie w sprawie nabycia spadku po zmarłej [...] września 2021 r. E. M. nadal się toczy, o czym informowała K. D. - bratanicę zmarłej oraz osoba uznana za sprawującą faktyczny zarząd majątkiem masy spadkowej na dzień 8 kwietnia 2024 r. Następnie, w dniu 13 czerwca 2024 r., do SKO wpłynęło pismo T. K., w którym oświadczyła, że podtrzymuje swój wniosek z dnia 8 czerwca 2018 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej działki nr [...] AM[...] obręb Z., D. Dalej SKO stwierdziło, że w momencie stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 lipca 2015 r., tj. w dniu 10 czerwca 2024 r., postępowanie w sprawie nabycia spadku po zmarłej [...] września 2021 r. E. M. nadal się toczyło, natomiast jako zarządzającą masą spadkową uznano bratanicę Pani M. – K. D. Z uwagi na powyższe brak jest przesłanek do uchylenia decyzji SKO z dnia 10 czerwca 2024 r. i zawieszenia wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 10 czerwca 2024 r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła rozstrzygnięciu organu: 1) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie dokonanie właściwego ustalenia stron postępowania w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji i skierowanie jej do osób zmarłych, tj. E. M. oraz M. W., a także brak ustalenia przez SKO, czy wniosek jest dalej popierany przez wnioskodawców oraz czy w dalszym ciągu są oni reprezentowani przez wskazanego w decyzji pełnomocnika, a także jak ukształtowały się interesy prawne osób będących wnioskodawcami i czy w dalszym ciągu przysługuje im przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.; 2) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. wyrażające się w doręczeniu zaskarżonej decyzji stronie postępowania, tj. spółce skarżącej, z pominięciem pełnomocnika, co miało wpływ na treść postępowania, a w szczególności przygotowanie samej skargi do sądu administracyjnego, albowiem strona była przekonana o tym, że również jej pełnomocnika otrzymał zaskarżoną decyzję i pracuje nad jej ewentualnym zaskarżeniem, co nie miało miejsca, a tym samym stronie nie zapewniono gwarancji 30-dniowej możliwości na sporządzenie skargi do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym. Zaznaczyć trzeba, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Mając na uwadze zakreśloną wyżej kognicję sądów administracyjnych i określone w art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. przyczyny wzruszenia orzeczenia administracyjnego, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak również decyzją ją poprzedzająca, wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., co stanowiło podstawę stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Należy na wstępie wyjaśnić, że cytowana już ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisu, z którego wynika, iż osoba zmarła nie może być stroną w sprawie. Wynika to natomiast z konstrukcji pojęcia strony i jej zdolności prawnej, którą ocenia się według przepisów prawa cywilnego (art. 30 § 1 k.p.a.). Zdolność prawna osoby fizycznej ustaje z chwilą jej śmierci. Konsekwencją utraty zdolności prawnej jest to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć i prowadzić postępowania administracyjnego i wydać decyzji. Decyzja taka rażąco naruszałaby prawo, o czym stanowi art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, z glosą M. Stahl, OSPiKA 1984/5/108; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1997 r., sygn. akt FPS 6/97, ONSA 1998/1/1; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2002 r., sygn. akt I SA 428/01; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1959/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1261/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 456/21 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Organ administracji prowadzący postępowanie winien ustalić wszystkie strony postępowania, opierając się na zasadzie, że prowadzenie tego postępowania może nastąpić tylko i wyłącznie wobec osób żyjących. Jeśli natomiast w toku postępowania strona utraci swój status w związku z jej śmiercią, wówczas rolą organu - kiedy sprawa dotyczy spraw zbywalnych lub dziedzicznych, o czym mowa w powołanym art. 30 § 4 k.p.a. - jest ustalenie następców prawnych zmarłego, zapewnienie im czynnego udziału w sprawie i doręczenie kończącej postępowanie decyzji. W sytuacji, kiedy organ zaniecha w takich okolicznościach ustalenia nowych stron prowadzonego postępowania uznać należy, że dopuścił się on naruszenia wskazanych wyżej unormowań proceduralnych, co musi z kolei skutkować wyeliminowaniem wydanej z takimi uchybieniami decyzji. W kontrolowanej sprawie SKO wskazanemu wyżej obowiązkowi uchybił. Uchybienie tego rodzaju wypełnia znamiona opisane w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz piśmiennictwie prawniczym podkreśla się także, że taka wadliwość stanowi o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, ze wskazaną już glosą Małgorzaty Stahl; wymieniona wcześniej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1997 r., sygn. akt FPS 6/97; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 września 2002 r., sygn. akt I SA 428/01; 11 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1959/06; 1 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1261/10 oraz 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 456/21; M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 15, teza 5). Nie budzi także wątpliwości, że skierowanie decyzji do zmarłej strony, a więc osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji. Decyzja taka jest obarczona wadą nieważności i powinna być usunięta z obrotu prawnego. Skutek w postaci ukształtowania sytuacji prawnej osoby, która nie tylko nie miała już przymiotu strony, ale w ogóle nie mogła być podmiotem praw i obowiązków, stanowi działanie nieakceptowalne z punktu widzenia praworządności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1959/06; 24 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 908/09; 23 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1324/09; 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK140/11; 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 708/12). Sąd ocenił, że skierowanie decyzji do osoby zmarłej spełnia więc zarówno przesłankę nieważności w postaci skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną, jak też jest rażącym naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił przy tym, że spełnienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek obliguje do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Analiza akt administracyjnych kontrolowanej sprawy nie pozostawia wątpliwości, że wydana w pierwszej instancji decyzja SKO z dnia 10 czerwca 2024 r. została skierowana do E. M., która w dacie orzekania utraciła przymiot strony. O wadliwości działania organu w tym względzie świadczy zarówno określony w petitum tej decyzji krąg stron postępowania, jak również zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji wysyłanej w toku postępowania do jego stron. Ze wszystkich tych miejsc wynika, że SKO uznaje za stronę postępowania E. M., która w dacie orzekania przez ten organ w pierwszej instancji nie mogła być uznana za stronę postępowania. Co ważne, powyższa konkluzja została sformułowana całkowicie wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę, w których SKO konsekwentnie, choć niezgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wysuwa wniosek o prawidłowym skierowaniu decyzji do osoby sprawującej faktyczny zarząd majątkiem masy spadkowej, tj. K. D. Faktycznie, do osoby tej SKO kieruje decyzję z dnia 23 sierpnia 2024 r., wydaną na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże – o czym była już mowa – fakt ten w żaden zgodny z prawem sposób nie może konwalidować zaistniałej już w sprawie rażącej wadliwości przepisów postępowania skutkującej nieważnością wydanej decyzji. Tym samym, zaskarżona decyzja SKO z dnia 23 sierpnia 2024 r. utrwalała stan nieważności wynikający z faktu skierowania uprzednio wydanej decyzji tego organu do osoby, która utraciła przymiot strony w tym postępowaniu. Tożsamy zarzut nie okazał się natomiast uzasadniony w stosunku do M. W. Z akt administracyjnych wynika, że spadek po zmarłym nabyły w drodze dziedziczenia A. W. i K. W., które stały się następnie stroną postępowania i którym SKO doręczał wydane w sprawie rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu pominięcia pełnomocnika, należało uwzględnić, że skarżąca w piśmie z dnia 29 lutego 2024 r. skierowanym do SKO wniosła o doręczanie jej bezpośrednio wszelkich pism w przedmiotowej sprawie oraz informowanie o podejmowanych czynnościach. Co istotne, pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w przedmiotowym postępowaniu udzielone zostało w dniu 26 lutego 2024 r., tym samym okoliczność, że pełnomocnik samodzielnie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy – co należy podkreslić –stanowczo sformułowanym żądaniu skarżącej w kwestii doręczeń, prawidłowo doprowadziła SKO do wniosku o konieczności dokonywania doręczeń bezpośrednio skarżącej. Zaznaczyć należy, że okoliczność ta nie miała wpływu na skuteczność skorzystania przez skarżącą z przysługujących jej środków zaskarżenia, albowiem skarga w niniejszym postępowaniu została złożona z zachowaniem ustawowego terminu, zaś Sąd nie jest związany podniesionym w niej zarzutami i wnioskami. Z uwagi na charakter stwierdzonego uchybienia, autonomicznie dyskwalifikującego wydane decyzje, ich weryfikacja pod względem prawidłowości merytorycznej, nie jest możliwa, ponieważ kontrola taka powinna się odbyć z udziałem legitymowanych stron postępowania, a krąg stron postępowania nie został ustalony zgodnie z prawem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 987/21). Rozpoznając ponownie sprawę SKO weźmie pod uwagę wskazane wyżej kwestie i ustali prawidłowo aktualny krąg stron postępowania, którym należy zapewnić w nim udział i do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono w pkt II na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie ustanowionego przez skarżących pełnomocnika z wyboru w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.