II SA/Wr 825/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 668/14 postanawia odrzucić skargę. K.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 668/1 wskazując jako podstawę pozbawienie jej możliwości wzięcia udziału w rozprawie, na której rozpatrywano niniejszą sprawę. Wskazała przy tym, że o fakcie wydania powyższego wyroku dowiedziała się dopiero w dniu 1 czerwca 2015 r., a z przyznanym jej pełnomocnikiem z urzędu skontaktowała się w sprawie tylko raz – tj. w dniu 26 maja 2015 r. odbyła rozmowę telefoniczną. Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, przez: - nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych; - wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie wraz z okolicznościami stwierdzającymi zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie żądania czy strona skarżąca domaga się uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca przesłała wymagane egzemplarze odpisu skargi. W zakresie natomiast podstaw skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 668/1 K.K. podała, że posiada dowody, które chce przedstawić osobiście na posiedzeniu Sądu, a takiej szansy nie miała wcześniej. Wskazała też, że nie otrzymała odpisu zapadłego w sprawie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Po myśli art. 274 wyżej wymienionej ustawy, z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. , skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie Sąd stwierdził, że skarżąca nie podała okoliczności wskazujących na dopuszczalność skargi, w tym nie przytoczyła podstaw wznowienia postępowania, które nie powinno sprowadzać się tylko do przywołania przesłanki ustawowej ale również jej uprawdopodobnienia. Ponadto, skarżąca nie podała okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, tj. nie wskazała kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia. Wyjaśniła jedynie w treści skargi, że wznowienie postępowania uzasadnione jest tym, że nie miała możliwości działania w sprawie, gdyż nie została zawiadomiona o terminie wyznaczonej rozprawy, na której wydano wyrok w spawie II SA/Wr 668/14. Natomiast odpowiadając na wezwanie Sądu o podanie podstaw wznowienia oraz okoliczności uzasadniających zachowanie terminu skarżąca wyjaśniła jedynie, że posiada dowody, które chce przedstawić osobiście na posiedzeniu Sądu, a takiej szansy nie miała wcześniej, gdyż nie została poinformowana o terminie rozprawy oraz nie otrzymała odpisu zapadłego w sprawie wyroku. Tymczasem aby można było mówić o przytoczeniu podstaw wznowienia muszą one zostać należycie skonkretyzowane i uzasadnione okolicznościami sprawy lub okolicznościami nowymi (nowe fakty lub dowody, prawomocny wyrok), które wskazują na zdarzenia powstałe w tym postępowaniu i wykazują jego wadliwość. Zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., sygn. akt I CO 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z dnia 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535). W realiach badanej sprawy niniejszego zabrakło. Ponadto Sąd chciałby wskazać, że przywołanie w treści skargi jako podstawy wznowienia okoliczności pozbawienia skarżącej możliwości działania nie może zostać uznane za skuteczne, gdyż okoliczność ta została już uprzednio wskazana jako przesłanka wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r. we wcześniej skardze strony, zarejestrowanej pod sygn. II SA/Wr 426/15. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zaś zakończone prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 15 października 2015 r., oddalającym skargę o wznowienie. Skoro więc skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak i nie przywołała podstaw wznowienia, złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu. Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 280 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. I sentencji postanowienia.