II SA/Wr 827/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Przedmiotem skargi Pana J. C. jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pan J. C. w dniu [...]r. dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G.. Na podstawie przedstawionych dokumentów Starosta J. uznał Pana J. C. za osobę bezrobotna od dnia [...]r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdził, bowiem, że w dniu rejestracji suma okresów, o jakich mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co nie daje podstaw do przyznania prawa do zasiłku. Od decyzji tej Pan C. odwołał się. Uznał bowiem, że decyzja jest krzywdząca dla niego i jego rodziny. Wskazał, iż w okresie poprzedzającym datę rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J.G. był na zasiłku chorobowym i uważa, że jako okres nie składkowy, czas ten nie powinien być zaliczany do okresu 18 miesięcy, o jakim mowa w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Twierdzi, że taka interpretacja przepisów umożliwiłby mu pobieranie zasiłku i zapewniła podstawy egzystencji. Wyjaśnił, iż do 2000 r. pobierał rentę inwalidzką, a pracę na 0,85 etatu podjął, aby uzyskać dodatkowe dochody. Z tych względów wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego przez Starostę J., utrzymał decyzję w mocy. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 23 ust 1 i ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i stwierdził, iż przez 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G. ( tj. w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r.) nie uzyskiwał dochodu w kwocie odpowiadającej, co najmniej kwocie najniższego wynagrodzenia tj. w kwocie 760 zł miesięcznie (rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22.12.2000 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie najniższego wynagrodzenia za prace pracowników Dz. U. z 2000 r, Nr 121, poz.1308). Jak ustalono w toku postępowania skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji pozostawał w zatrudnieniu przez okres co najmniej 365 dni, ale jedynie przez okres 355 dni uzyskiwał dochody w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia (w tym zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła co najmniej kwota najniższego wynagrodzenia). Organ odwoławczy wskazał, iż przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dają podstaw do wyłączenia z 18 miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji np. okresów nie składkowych, jak proponował to w odwołaniu skarżący. Przepis art. 23 ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jednoznacznie stanowi, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji należy wykazać, co najmniej 365 dni zatrudnienia i uzyskiwania dochodów w określonej wysokości, pozostałe 6 miesięcy to okres, w którym mogą wystąpić takie okoliczności jak w rozpatrywanej sprawie. Na decyzję tę Pan C. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, zarzucając, iż decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Organy administracji odmówiły wliczenia okresu pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego, do czasu zatrudnienia uprawniającego do wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący stwierdza, że organy administracji przyjęły dowolnie podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, powielając błąd popełniony w tym zakresie przez pracodawcę. Twierdzenie to wywodzi z faktu, iż w poszczególnych miesiącach wysokość zasiłku była różna, podczas, gdy w każdym z 6 miesięcy poprzedzających powstanie uprawnień do zasiłku chorobowego wynagrodzenie skarżącego, przekraczało kwotę minimalnego wynagrodzenia tj. kwotę 760 zł miesięcznie. Twierdzi, że jeśli wypłacano mu zasiłek chorobowy naliczony od niewłaściwej podstawy, to służyło mu roszczenie o wyrównanie zasiłku chorobowego do wysokości należnej. W ocenie skarżącego przy podejmowaniu decyzji dotyczącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ winien przyjąć rzeczywista podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, przekraczającą wynagrodzenie minimalne. Zarzuca także, że organ odwoławczy nie ustalił, dlaczego pracodawca zmienił w toku postępowania dane o wysokości wynagrodzenia i zasiłku chorobowego. Zauważa ponadto, iż rejestracji dokonał w dniu [...]r., gdyby zarejestrował się w dniu [...]r. wówczas wypełniłby wszystkie ustawowe wymogi do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zwłoka w rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J.G. spowodowana była otrzymaniem świadectwa pracy, datowanego na dzień [...] r., a doręczonego za pośrednictwem poczty odpowiednio później. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, iż do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę Pan C. nie przedstawił żadnych dokumentów, które mogłyby spowodować zmianę stanowiska organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270). Skarga nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, bowiem w przedmiotowej sprawie naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, wpływającym na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dnia od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres, co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jak wynika ze świadectwa pracy z dnia [...]r. wystawionego przez A spółka z ograniczoną odpowiedzialności "Ochrona Osób i Mienia" we W. Pan J. C. zatrudniony był w okresie od [...]r. do [...]r. (w wymiarze 0,880 etatu w okresie od [...]r, do [...]r. i w wymiarze 0,875 etatu w okresie od [...]r. do [...]r.) Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o prace przez zakład pracy art. 30 § 1 pk 2 Kp. Zakład pracy w dniu [...]r. wystawił również zaświadczenia o uzyskanych przez cały okres zatrudnienia wynagrodzeniach brutto oraz wynagrodzeniach za czas choroby i kwotach zasiłku chorobowego. Wynika z nich, że wykazane dochody odpowiadają dochodowi stanowiącemu podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie i Fundusz Pracy. Przedstawione w zaświadczeniach dane wskazują, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w J.G. tj. w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r, przez okres 355 dni uzyskiwał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej najniższego wynagrodzenia lub zasiek chorobowy, którego podstawę naliczenia stanowiły kwoty wyższe od kwoty najniższego wynagrodzenia. Uzyskiwane wynagrodzenie lub podstawa wymiaru zasiłku chorobowego za pozostałe miesiące wymienionego okresu były niższe od kwoty najniższego wynagrodzenia. Organy obu instancji zasadnie, zatem przyjęły, że skarżący nie spełnił warunków niezbędnych do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a określonych w art. 23ust.1pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego zarówno, co do nieprawidłowości w zakresie podstawy wyliczenia zasiłku chorobowego, jak i twierdzenie, iż gdyby zarejestrował się w dniu [...]r. wówczas miałby prawo do zasiłku nie zasługują na uwzględnienie Sprawy o zasiek chorobowy, w tym jego wysokość, należą zgodnie z art. 477 8 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 43, poz.296 ze zm.) do właściwości sądów powszechnych. Skarżący nie kwestionował wysokości wypłaconego mu zasiłku chorobowego, a zatem także postawy jego wyliczenia, ani w trakcie pobierania tego zasiłku, ani do dnia wniesienia skargi. Nie przedstawił też na tę okoliczność orzeczenia organu właściwego w tych sprawach. Nie może, zatem skutecznie domagać się w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym przyjęcia innych ustaleń w zakresie podstawy wyliczenia zasiłku chorobowego niż wynika to z zaświadczeń przestawionych przez pracodawcę, potwierdzających faktyczne wyliczenia i wypłaty dokonane z tego tytułu. Również twierdzenie skarżącego, iż mógł zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy w dniu [...]r. i wówczas spełniłby warunki niezbędne do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych nie zasługuje na uwzględnienie. Okres 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji w powiatowym urzędzie pracy należy liczyć od daty faktycznej rejestracji, a nie od daty możliwej rejestracji. Ponadto Sąd zauważa, iż w dniu [...] r. skarżący pozostawał jeszcze w stosunku pracy a zatem nie uzyskałby statusu bezrobotnego w dniu [...]r. Z tych względów Sąd - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę jako bezzasadną.