II SA/Wr 838/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda D. w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) po rozpoznaniu odwołania A.O. od decyzji Starosty O. z dnia [...] r. Nr [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 35m2 każdy, zlokalizowanych we wsi N.K. na działce gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, co następuje: Opisaną wyżej decyzją Starosta O. wniósł sprzeciw w sprawie wykonania przez A.O. robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem, o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 35m2 każdy, zlokalizowanych we wsi N.K. na działce gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren na którym planuje się budowę przedmiotowych budynków oznaczony jest w planie miejscowym symbolem R -rola, na którym stosownie do § 9 pkt 2 planu, nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył - w ustawowym terminie – A. O.. Wniósł o uchylenie decyzji w całości. Podał, że plan miejscowy "w zakresie mapy zasadniczej z dniem 30 grudnia 2014 r. stał się bezprzedmiotowy z uwagi na przedawnienie się 15 letniego okresu obowiązywania". Zaznaczył, że działkę "odrolniono", a teren na którym planuje się budowę jest oznaczony symbolem "B-RV" a nie "R". Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożył A.O.. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2015 r., II SA/Wr 404/15 oddalono skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.O.. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2016 r., II OSK 769/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarówno zaskarżony wyrok Sądu jak i zaskarżoną decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., Nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że działka gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5 położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem R - rola. Wskazano, że od ustalenia tej okoliczności zależy zasadność zarzutów A.O. i możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji. Podano, że materiał dowodowy w sprawie winien zostać uzupełniony o tekst planu oraz jego część graficzną odnoszącą się do obszaru obejmującego działkę nr 166/5. Przedmiotem zgłoszenia jest budowa dwóch budynków gospodarczych (o powierzchni 35m2) na zabudowanej, dwoma budynkami gospodarczymi, działce gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5, obręb N.K.. Podstawę prawną oraz warunki zgłoszenia budowy budynków o powierzchni do 35m2 stanowią art. 29 ust. 1 pkt 1a oraz 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do tych przepisów zgłoszenia wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda zlecił Staroście O. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego o część tekstową planu miejscowego odnoszącą się do obszaru obejmującego działkę gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5, AM - 1, obręb N.K. oraz wyrys planu miejscowego dla działki gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5, AM - 1, obręb N.K.. W dniu 10 sierpnia 2016 r. do organu wpłynął sporządzony przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć należy, że działka gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5, obręb N.K., objęta jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia 31 października 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N.K. (Dz. Urz. Woj. D.. z 2004 r. Nr 3, poz. 60). Działka gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5 w N.K. oznaczono symbolami R - rola, ZT - zieleń trwała oraz W - Wody płynące. Podkreślić trzeba, że stosownie do § 9 ust. 2 i 3 planu dla terenów oznaczonych symbolem R - Rola oraz ZT - Zieleń trwała nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy. Budowa przedmiotowych budynków gospodarczych stanowi wprowadzenie nowej zabudowy na dany obszar. Z treści zgłoszenia oraz części graficznej planu wynika, że teren na którym projektowane są budynki oznaczony jest symbolem R - Rola, na którym obowiązuje zakaz zabudowy. Uznać zatem należy, że zgłoszenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowi zaś samodzielną podstawę do wniesienia przez organ sprzeciwu. Stosownie bowiem do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut odwołania przywołujący okoliczność rzekomej "bezprzedmiotowości" ustaleń planu z uwagi na przedawnienie się 15 - letniego okresu obowiązywania nie mógł odnieść skutku. Zauważyć należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi część porządku prawnego na terenie danej gminy (źródło prawa), który nie podlega przedawnieniu. Rozpatrując zaś niniejszą sprawę Wojewoda, jak i organ pierwszej instancji ustalił i uwzględnił obowiązujący stan prawny w sprawie. Odnosząc się do zarzutów kwestionujących ustalenia planu podkreślić należy, że przyjęcie zgłoszenia zamierzenia budowlanego nie następuje na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, bowiem organy administracji publicznej związane są ustaleniami planu miejscowego jako aktu prawa. Zatem realizacja zabudowy na terenie, na którym obowiązujące przepisy na zabudowę nie zezwalają, nie jest możliwa. Na tę decyzję skargę wniósł A.O.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji RP i art. 4 ustawy - Prawo budowlane, art. 7, 7, 11, 12, 75, 77, 78 i 80 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewoda D. wykonał tylko w części nakaz NSA w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego. W szczególności skarżący wskazał, że organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę, że w 2017 r. powinno zostać uchwalone studium dla terenu całej gminy oraz, że samowolnie dokonał zamiany tekstu ustawy - Prawo budowlane. Ponadto w treści skargi wskazano, że Wojewoda D. subiektywnie zinterpretował postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zresztą stracił ważność. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący dołączył do akt sprawy dokumenty świadczące o tym, że według aktualnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 kwietnia 2017 r. jego działka 166/5 stanowi tereny zabudowy mieszkaniowej i tereny rolnicze. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga skarżącego nie jest trafna. W toku ponownego postępowania odwoławczego organ II instancji zgodnie z zaleceniem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2016 r. dołączył do akt sprawy sporządzony przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N.K. z 31 października 2003 r. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w M.. Działka gruntu o numerze ewidencyjnym 166/5, AM-1, N.K. jest własnością skarżącego. Z tych dokumentów wynika, że działka ta oznaczona jest symbolem R-rola, ZT – zieleń trwała oraz W – wody płynące. Zgodnie z zapisem § 9 ust. 2 i 3 tego planu dla terenów oznaczonych symbolem R i ZT nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy, czyli nie dopuszcza się jakiejkolwiek zabudowy, również takiej jak we wniosku. W związku z powyższym zgłoszenie dokonane przez skarżącego narusza ustalenia obowiązującego w czasie podejmowania decyzji przez organy I i II instancji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki jest prawem miejscowym, w przeciwieństwie do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 i art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778). Plan miejscowy z 2003 r. w dniach podejmowania decyzji był aktualny i wiążący, gdyż wszedł w życie z dniem określonym w uchwale i nie został uchylony nowym planem (art. 29 ust. 1 i art. 34 ust. 1 powołanej ustawy). Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy treść nowego studium z dnia 26 kwietnia 2017 r., ponieważ nie stanowi on prawa miejscowego. W tej sytuacji organy zasadnie powołały się na przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, które zobowiązują organ do wniesienia sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej wymaga zgłoszenia, co wynika z przytoczonych przepisów Prawa budowlanego. W związku z tym zarzuty skargi, podobne do zarzutów w odwołaniu będące jedynie gołosłowną polemiką z argumentacją organów, nie mogły być uwzględnione. Organy nie mogły w istniejącej sytuacji prawnej podjąć innej decyzji niż skarżona. Jeśli za zmianą studium nastąpi podobna w treści zmiana planu, skarżący będzie mógł w przyszłości ubiegać się o zrealizowanie swojego zamierzenia inwestycyjnego. Z tych też względów skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).