II SA/Wr 848/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia WSA - Alicja Palus /sprawozdawca/ Protokolant - Ewa Dworzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. O. i P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]), podjętą na skutek decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]), Prezydent W., działając na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 647 z dnia 12.06.2012 r.), w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił na rzecz C. Ch. P. Sp. z o.o. warunki zabudowy przy ul. P./ul. Gen. S. G.-R. we W., obręb: W., AM-[...], część działki nr [...] dla inwestycji obejmującej budowę nośnika reklamowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu wskazał, że odnosząc się do uwag zawartych w decyzji kasacyjnej podpisano dokumenty potwierdzające dokonanie analizy terenu, jak też uzupełniono ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt 2 lit. b decyzji). Dalej wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku C.Ch. P. Sp. z o.o. z dnia [...] r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej w osnowie decyzji. Ocena przedstawionego zamierzenia wykazała, że planowana zmiana zagospodarowania terenu należy do tzw. innych inwestycji w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 tejże ustawy - wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 wspomnianej ustawy, organ sprawdził wszystkie uwarunkowania dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją oraz przeprowadził specyfikację powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych w celu ustalenia na ich podstawie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Ustalił również, że do dnia 31 grudnia 2003 r. na przedmiotowym terenie obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. uchwalony dnia [...] r. uchwałą MRN Nr [...] (Dz.Urz. Województwa W. Nr[...], poz.[...]). Obecnie teren ten nie jest objęty żadnym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Stwierdzono także, że teren planowanej inwestycji nie leży na obszarach przeznaczonych w planie z 1988 r. dla realizacji inwestycji celu publicznego, co też oznacza, że nie są wymagane uzgodnienia z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą. Podjęto także działania zmierzające do ustalenia stosunków własnościowych wokół planowanej inwestycji oraz zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania. Oceniając spełnienie łącznych warunków, które umożliwiają wydanie decyzji lokalizacyjnej określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ lokalizacyjny stwierdził, że: - co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób, który pozwolił na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; - teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej tj. ul. Gen. S. G.-R.; - istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; - teren objęty planowanym zamierzeniem, oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bp-zurbanizowane tereny niezabudowane, nie wymaga w świetle ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2008r. Nr 237 poz. 1657), uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; - żaden z przepisów odrębnych nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej niniejszą decyzją. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ - w sposób określony w § 3 ust. 1 - 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem inwestora obszar analizowany. Szerokość frontu tej działki wynosi 53 m, a więc przyjęta zgodnie z rozporządzeniem minimalna szerokość obszaru analizowanego powinna wynosić co najmniej 3 x 53 m tj. 159 m w każdą stronę od wszystkich granic. Ponieważ rozporządzenie nie określa maksymalnych granic obszaru analizowanego, ich ustalenie ma charakter indywidualny przy uwzględnieniu zasady, aby obszar analizowany tworzył pewną urbanistyczną całość. Na podstawie oceny całokształtu uwarunkowań przestrzennych wynikających z oglądu mapy pozyskanej do wyznaczenia obszaru analizowanego organ lokalizacyjny ocenił, iż nie zachodzi potrzeba jego poszerzania poza granice minimalne, bowiem umożliwia on uzyskanie pełnej i zarazem wystarczającej wiedzy na temat kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w całej jednostce osiedleńczej. Nie uwzględniono jednak pełnego obrysu działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako drogi, wody, niezabudowane działki itp. ponieważ nie wpływają one na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Na tak wyznaczonym obszarze organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając wyniki analizy w załączniku nr 2. Wynika z niej, że dominującą funkcją w osiedlu W. jest mieszkalnictwo, a na analizowanym obszarze występuje głównie zabudowa jednorodzinna. Obok działek z zabudową jednorodzinną istnieją duże działki ogrodnicze z domami mieszkalnymi. Część z nich uległa likwidacji. Uzupełnienie funkcji mieszkaniowej stanowią niewielkie obiekty usługowe o charakterze lokalnym - przeważnie wolnostojące pawilony i usługi wbudowane w budynki mieszkalne. Po przeciwnej stronie ul. P. jest budynek handlowy o znacznych gabarytach lecz o dość ograniczonej wysokości (maksymalna wysokość to 6,5 m). Teren, który jest przedmiotem decyzji znajduje się przy skrzyżowaniu ul. Gen. S. G.-R. i ul. P. Ulice te stanowią główne osie komunikacyjne W. Na skrzyżowaniu wykonano rondo, renowację nawierzchni, oświetlenie, małą architekturę. W obszarze analizowanym znajdują się nośniki reklamowe o zróżnicowanej wysokości oraz różnej powierzchni ekspozycji reklamy. Zatem można ocenić, że pod względem planowanej funkcji i sposobu zagospodarowania występującego w tym rejonie planowane przedsięwzięcie polegające na budowie tablicy reklamowej, jest możliwe. Następnie organ orzekający wyjaśnił, że w związku z charakterem planowanej inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego, odstąpił od wyznaczenia: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, kąta nachylenia dachu, układu połaci dachowych, kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Następnie określając linię zabudowy organ wskazał, że niniejsza inwestycja planowana jest przy skrzyżowaniu ul. Gen. S. G.-R. i ul. P. Wyznaczając linię zabudowy od strony ul. Gen. S.G.-R. organ uwzględnił, że przebudowa tego skrzyżowania została zakończona a linie rozgraniczające ulicy mają swój docelowy kształt uwidoczniony na mapach katastralnych i w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla południowo-zachodniej części W. we W. (Uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r.). Zważywszy na geometrię działki linię zabudowy ustalono n podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia równolegle do linii rozgraniczających ul. Gen. S. G. R., na granicy działki [...] wzorując się na linii zabudowy budynków zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] znajdujących się w obszarze analizowanym. Linia ta odpowiada linii zabudowy wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po drugiej stronie ul. Gen. S. G.-R. Organ ocenił także, czy planowana inwestycja jest zgodna z wynikami analizy w zakresie wysokości górnych krawędzi nośników reklamowych oraz wymiaru ich ekranów ekspozycyjnych w terenie analizowanym, stwierdzając że parametry nośników reklamowych w obszarze analizowanym wynoszą: wysokość ekranów nośników reklamowych - do 3,5 m; szerokość ekranów nośników reklamowych - do 7,0 m; wysokość konstrukcji nośników reklamowych - do 9,0 m n.p.t. Tym samym pod względem funkcji i sposobu zagospodarowania występującego w rejonie planowane przedsięwzięcie polegające na budowie wolno stojącego nośnika reklamowego o wymiarach ekranu 6,2 m x 3,2 m i wysokości do 6,5 m n.p.t., jest możliwe. W dalszej części uzasadnienia Prezydent W. wskazał, że fakty, które uznał w niniejszej sprawie za udowodnione, stanowią łączne spełnienie wszystkich warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i umożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wobec zatem spełnienia przez planowaną inwestycję wszystkich warunków zawartych w art. 61 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzyskania - zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy - uzgodnień, stosownie do kategorycznie sformułowanego przepisu art. 56 cyt. ustawy organ nie mógł inwestorowi odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli P.O., M.O., a także J.K. i S.K. W odwołaniu J.K. i S.K. zarzucono dołączenie do kwestionowanego rozstrzygnięcia sfałszowanej mapy zasadniczej, a także zmianę linii zabudowy wzdłuż ul. Gen. S. G.-R. z uwzględnieniem wniosku właściciela działek gruntu nr [...] oraz nr[...] , z pominięciem istniejącej linii zabudowy wyznaczonej przez budynki nr [...] do nr [...] oraz budynku na działce nr [...]. Strony zarzuciły także, że decyzja narusza przepisy art. 7 oraz art. 8 Kpa. W odwołaniu P.O. i M.O. wskazano na naruszenie § 4, w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą - zdaniem odwołujących się - na wadliwym przyjęciu, że w niniejszej sprawie można było ustalić linię zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Strony zarzuciły także naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 7 Kpa polegające na przyjęciu subiektywnych oraz pozbawionych podstaw prawnych przesłanek przy ustalaniu w zaskarżonej decyzji zasad wyznaczania linii zabudowy. W tym zakresie odwołujący się zakwestionowali możliwość zastosowania warunków wynikających z obowiązującego na części obszaru analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strony zarzuciły także naruszenie zasady budowania zaufania do władzy publicznej, regulowanej w art. 8 kpa, w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, tj. zasad demokratycznego państwa prawnego oraz równości wobec prawa, poprzez wydanie decyzji obejmującej rozstrzygnięcie całkowicie odmienne od dotychczasowego sposobu rozstrzygania warunków zabudowy dla sąsiednich działek. Jednocześnie odwołujący się zażądali przeprowadzenia dowodu z decyzji Prezydenta W., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które dotyczyły sąsiednich nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. (Nr[...] ), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że po dokonaniu oceny dopuszczalności lokalizacji opisanej inwestycji uznał – podzielając ocenę przyjętą w tym zakresie przez Prezydenta W., że zostały spełnione warunki wymienione w wyżej cytowanym art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także w świetle analizy przeprowadzonej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, zdaniem Kolegium, że parametry planowanej inwestycji nie naruszają zastanego ładu przestrzennego otoczenia. Skład orzekający Kolegium zauważył, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił granice obszaru analizowanego w odległości około 160 - 270 metrów od granic działki gruntu nr[...] , nie uwzględniając tylko pełnego obrysu niezabudowanych działek gruntu, oznaczonych w ewidencji, jako drogi, czy tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W ocenie Kolegium, wyznaczony w ten sposób obszar analizowany pozwala na dokonanie miarodajnych i zgodnych z zasadą prawdy obiektywnej ustaleń w aspekcie wzorców architektoniczno-urbanistycznych, jak i funkcji zabudowy zlokalizowanej w najbliższym sąsiedztwie. Wskazało przy tym, że w obszarze analizowanym dominuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna. Uzupełnienie ww. funkcji stanowią niewielkie obiekty usługowe o charakterze lokalnym - przeważnie wolno stojące pawilony i usługi wbudowane w budynki mieszkalne. W związku z powyższym organ odwoławczy, podobnie jak wcześniej organ pierwszej instancji, stwierdził, że planowany rodzaj inwestycji - nośnik reklamowy, z uwagi na usytuowanie tuż przy opisanym rondzie (drodze publicznej) nie koliduje z charakterem sąsiedniej zabudowy. Tym samym normatywny warunek kontynuacji funkcji należy organ uznał za spełniony. Dalej, Kolegium wyjaśniło, że Prezydent W. prawidłowo ustalił konkretne wskaźniki i parametry inwestycji, uwzględniając jej charakter - nośnika reklamowego. Dlatego też organ zasadnie odstąpił od wyznaczenia: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, kąta nachylenia dachu układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Ustalił natomiast: linię zabudowy, szerokość ekspozycyjnego nośnika reklamowego, wysokość dolnej krawędzi nośnika reklamowego oraz maksymalną wysokość nośnika reklamowego. Nawiązując do argumentów odwołania stron Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji dokładnie wyjaśnił i racjonalnie uzasadnił przesłanki, które zdecydowały o wyznaczeniu linii zabudowy, nie w nawiązaniu do istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, lecz na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Organ dostrzegł mianowicie okoliczność, że inwestycja planowana jest do realizacji przy skrzyżowaniu ul. Gen. S.G.-R. i ul. P., które w wyniku przeprowadzonej przebudowy przyjęło już swój docelowy kształt, wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo-zachodniej części W. we W. Wyjaśniono, że zważywszy na geometrię działki potencjalnego zainwestowania, linię zabudowy ustalono wzdłuż jej granicy, równolegle do linii rozgraniczających ul. gen. S.G.R., wzorując się na linii zabudowy istniejącej na znajdujących się w obszarze analizowanym działkach gruntu, oznaczonych ewidencyjnie nr [...] i nr[...], a położonych po przeciwnej - do terenu zainwestowania - stronie ul Gen. S.G.R. Ważne jest, zdaniem Kolegium, że wyznaczona linia zabudowy odpowiada linii zabudowy istniejącej po drugiej stronie ul. Gen. S. G. R., którą narzuciły zapisy planu miejscowego. Wbrew bowiem zarzutom odwołania P.O. i M.O., organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił uwarunkowania wprowadzone przez powołany plan miejscowy, które zdeterminowały kształt spornego parametru zabudowy na znacznej części, wyznaczonego na potrzeby niniejszego postępowania, obszaru analizowanego. Nieracjonalne i sprzeczne z zasadą ochrony ładu przestrzennego, byłoby - w opinii organu odwoławczego - przyjmowanie różnych odległości dla linii zabudowy jednej ulicy. Odnosząc się do stanowiska odwołujących się, co do uchybienia określonej w art. 8 kpa zasadzie zaufania, organ orzekający wskazał, że naruszenia tej reguły należy upatrywać raczej w przypadkach zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji wydanych w odniesieniu do tego samego adresata, na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998 r., I SA/Łd 652/97, ONSA 1999, nr 1. doz. 27). Co więcej, orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowane na tle naruszenia tej zasady, zasadniczo dotyczy sytuacji rozstrzygnięć negatywnych, tj. gdy organ administracyjny pomimo wcześniejszego pozytywnego załatwiania podobnych spraw w sposób nieuzasadniony nakłada obowiązek lub odmawia przyznania uprawnienia. Zdaniem Kolegium nie można uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. w niniejszej sprawie. Brak bowiem podstaw prawnych, aby - tak jak wywodzili odwołujący się - transponować argumentację prawną (negatywną dla inwestora), którą organ lokalizacyjny wykorzystywał w innych sprawach dotyczących warunków zabudowy w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, tylko po to, aby obecnie nie uwzględnić jego żądania. Poza tym realizowanie zasady budzenia zaufania nie może polegać na badaniu okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych spawach. Okoliczności, które zadecydowały o wydaniu rozstrzygnięć w innych postępowaniach, na rzecz innych podmiotów, nie są okolicznościami, które powinien, a nawet może, badać organ administracji w konkretnej sprawie (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., II GSK 183/06, LEX nr 290139). Dlatego podnoszona przez strony okoliczność, że w innych postępowaniach organ pierwszej instancji odmawiał zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia nie może rzutować na sposób rozpatrzenia wniosku w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że jak wyżej wskazano, odstąpienie przez Prezydenta W. od ogólnej reguły zawartej w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia zostało wszechstronnie i racjonalnie uzasadnione w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Konsekwentnie nie podlegał uwzględnieniu wniosek stron o przeprowadzenie dowodu z takich innych rozstrzygnięć. Dalej Kolegium podzieliło twierdzenia organu I instancji, że przeprowadzona analiza w zakresie wysokości górnych krawędzi nośników reklamowych oraz wymiaru ich ekranów ekspozycyjnych wskazuje, iż możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego nośnika o wymiarach ekrany 6,2 m x 3,2 m i wysokości do 6,5 m.n.p.t. Zdaniem organu odwoławczego, wnioskowane zamierzenie nie będzie także kolidować z pozostałą zabudową (w tym mieszkaniową i usługową), znajdującą się w obszarze analizowanym, którą stanowią w dominującej części budynki mieszkalne dwukondygnacyjne (nieliczne trzykondygnacyjne), wolno stojące lub w układzie bliźniaczym i szeregowym, a także obiekty usługowe (handlowe) i zabudowania gospodarcze. Ponadto, planowana inwestycja (nośnik reklamowy o maksymalnej wysokości 6,5 m) będzie dostosowana do standardów istniejących w obszarze analizowanym. Wypełnia to zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą możliwość realizacji wnioskowanego zamierzenia od dostosowania do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedzkiego. W ocenie Kolegium, przyjęte w kwestionowanej decyzji parametry oraz wskaźniki zabudowy pozwalają stwierdzić, że planowana inwestycja nie będzie naruszać zastanego ładu przestrzennego okolicy, w szczególności ul. Gen. S.G.-R. i ul. P., przy których - w bezpośrednim sąsiedztwie terenu potencjalnego zainwestowania - występują obiekty o takim samym przeznaczeniu. Organ zauważył przy tym, że odwołujący się, w swojej obszernej argumentacji nie kwestionowali charakteru inwestycji, czy też jej parametrów, jak również tego, że konkretne usytuowanie będzie godzić w obiektywny porządek prawny utożsamiony z koniecznością ochrony ładu przestrzennego lub też naruszać ich zindywidualizowane interesy prawne. Odnosząc się do aspektów poprawności procesowej kwestionowanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił wszystkim stronom czynny udział (art. 10 kpa). W szczególności zawiadomiono wszystkie strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych. Ponadto, z uwagi na fakt, iż obszar inwestycji znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta W. projekt decyzji został przekazany do uzgodnienia D. Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków we W. Ponieważ jednak organ ochrony konserwatorskiej nie zajął stanowiska w sprawie w terminie przewidzianym ustawą należało przyjąć skutek prawny określony w art. 53 ust. 5 zd. 2 tejże ustawy zgodnie z którym, w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Organ II instancji wyjaśnił także, że rozstrzygnięcie nie wymagało przeprowadzenia innych uzgodnień, w szczególności przewidzianych w art. 53 ust. 4 pkt 10 i pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren potencjalnego zainwestowania nie leży bowiem na obszarze, który w poprzednio obowiązującym ogólnym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta W., przyjętym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej we W. Nr [...] z dnia [...]r. był przeznaczony pod realizację inwestycji celu publicznego. Pozostając przy ocenie formalnoprawnej poprawności kwestionowanego rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że zaskarżona decyzja, której projekt został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów, zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 107 kpa, a także art. 54 ustawy. Odnosząc się do podnoszonej przez J. K. i S. K. kwestii "sfałszowania" mapy, stanowiącej załącznik kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej, organ drugiej instancji podtrzymał wcześniejsze zapatrywanie wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. ([...]), w którym wskazano, że obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest posłużenie się w decyzji kopiami mapy zasadniczej (w przypadku braku - mapy katastralnej) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co wynika z treści art. 54 pkt 3, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia. Mapa geodezyjna stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji organu pierwszej instancji poświadczona została za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tak więc mogła zostać wykorzystana w postępowaniu. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli M. O. i P.O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów tj. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., nr[...]. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędne zastosowanie, na skutek: nie wskazania w analizie zasadności odstąpienia od klarownych reguł ustalania wskaźników, określonych w przepisach powołanego rozporządzenia oraz uwzględnienia w analizie nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, położonych po przeciwnej stronie ulicy Gen. S.G.-R. w stosunku do planowanej inwestycji i niemiarodajnych dla ustalenia spełnienia m.in. przesłanki kontynuacji linii zabudowy; - § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia poprzez jego błędne i całkowicie nieuzasadnione zastosowanie, na skutek odstąpienia od jednoznacznych i dotychczas stosowanych przez organy, zasad wyznaczania linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1 i 3 cyt. rozporządzenia oraz przyjęcia "kuriozalnego i nielogicznego argumentu", że "przebudowa skrzyżowania ul. Gen. S. G.-R. i ul. P. została zakończona, a linie rozgraniczające ulicy mają swój docelowy kształt i zważywszy na geometrię działki, linię zabudowy ustalono na podstawie § 4 ust. 4"; - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne i sprzeczne z ustaleniami dotyczącymi przeznaczenia sąsiadującej zabudowy (mieszkaniowa) przyjęcie, że planowana inwestycja - nośnik reklamowy, z uwagi na usytuowanie tuż przy rondzie P.B. nie koliduje z charakterem sąsiedniej zabudowy, a co za tym idzie spełnia przesłankę kontynuacji funkcji, jak również przesłankę w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, podczas gdy ustalone warunki zabudowy pozostają prima facie w sprzeczności z wymienionymi elementami, wyznaczonymi przez sąsiadującą zabudowę, jak również w sprzeczności z warunkami zabudowy wydanymi dla pobliskiego budynku usługowego, ustalonymi decyzją z dnia [...] r.; - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie zasady dobrego sąsiedztwa przy ustalaniu warunków zabudowy, na skutek nieuwzględnienia charakteru i sposobu korzystania z sąsiadujących nieruchomości mieszkalnych przy ul. N. (bezpośrednio graniczących z działką nr[...]) oraz dopuszczenia do powstania zabudowy, która nie mieści się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, i która w ten stan godzi; - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uwzględnienie znajdujących się w analizowanym obszarze nośników reklamowych dla oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z funkcjami i sposobem zagospodarowania występującego w rejonie, którego dotyczy decyzja mimo, że wspomniane nośniki reklamowe (znajdujące się na działce[...]) zostały zlokalizowane z naruszeniem przepisów prawa i w przypadku co najmniej jednego z nich, została podjęta decyzja nakazująca jego rozbiórkę; - art. 8 kpa poprzez wydanie decyzji obejmującej rozstrzygnięcie całkowicie odmienne od decyzji o warunkach zabudowy wydawanych dla nieruchomości sąsiednich (vide: decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r., ustalająca warunki zabudowy na działce nr [...] AM-[...] oraz część działek nr [...] AM-[...] i nr [...] AM-[...] [budynek sklepu "B."]; - art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa na skutek niewskazania w zaskarżonej decyzji na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dowody Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji, wobec dominującego w jej bezpośrednim sąsiedztwie budownictwa mieszkaniowego, uzupełnionego niewielkimi obiektami usługowymi o charakterze lokalnym, jak również wobec faktu, że działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji zabudowane są budynkami mieszkalnymi. Rozwijając w uzasadnieniu powyższe zarzuty strona skarżąca wskazała, że nie można zaakceptować przyjętego w zaskarżonej decyzji (za decyzją organu pierwszej instancji) sposobu wyznaczenia linii zabudowy oraz przesłanek odstąpienia od wyznaczenia tej linii w oparciu o przepisy § 4 ust 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury określających czytelne reguły wyznaczania linii zabudowy, które są możliwe do zastosowania w niniejszym przypadku i były dotychczas stosowane przez organy w sprawach o ustalenie warunków zabudowy, tak dla sąsiednich nieruchomości, jak i nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji (działki nr[...]). Natomiast w zaskarżonej decyzji jak i ją poprzedzającej w sposób niezrozumiały i bezpodstawny odstąpiono od zastosowania ustawowych reguł, które powinny mieć pierwszeństwo przy określaniu parametrów inwestycji. Całkowicie niezrozumiałe i nielogiczne jest twierdzenie organu, że ustalenie linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 wynika z geometrii działki oraz tego, że przebudowa skrzyżowania ul. Gen. S. G.-R. i ul. P. została zakończona, a linie rozgraniczające mają swój docelowy kształt. W zaskarżonej decyzji brak jest przejrzystych kryteriów ustalenia linii zabudowy w sposób wyznaczony przez organ, a przede wszystkim realnych przesłanek odstąpienia od zastosowania reguł z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia. Taka sytuacja uniemożliwia w praktyce zweryfikowanie poprawności, a tym samym zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Dalej strona podniosła, że w zaskarżonej decyzji w sposób nieuzasadniony dokonano analizy w zakresie wysokości górnych krawędzi nośników reklamowych. Brak tu jednolitości i przejrzystych reguł, a jedynym kryterium zdaje się być dążenie do uzasadnienia przyjętych, korzystnych wyłącznie dla wnioskodawców wskaźników wielkości powierzchni, szerokości i wysokości elewacji, czy linii zabudowy. W toku postępowania nie uwzględniono mieszkalnego charakteru zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z obszarem inwestycji oraz niebezpieczeństwa zaburzenia istniejącego ładu tej zabudowy poprzez realizację inwestycji. Zdaniem skarżących okoliczność niemożności wybudowania określonego obiektu na danej działce z powodu niespełnienia ustawowych wymogów w zakresie m.in. ustalania linii zabudowy, nie może uzasadniać ignorancji wobec obowiązujących przepisów i bezpodstawnego odstępstwa od ich stosowania, wyłącznie w partykularnym celu właściciela działki i przy całkowitym braku poszanowania interesu publicznego, jak i uprawnień właścicieli sąsiednich nieruchomości do niezakłóconego korzystania z budynków mieszkalnych. Skarżący podnieśli, że większość przykładów inwestycji usługowych, przytoczonych w decyzji znajduje się w znacznej odległości od działki nr [...] oraz w zupełnie innym położeniu w stosunku do drogi publicznej, skutkiem czego nie mogą one stanowić podstawy do ustalania architektonicznej i funkcjonalnej całości ze sporną inwestycją otoczoną budynkami, których położenie, funkcja, czy wielkość, przeczą zasadności ustalenia warunków zabudowy w kształcie zaakceptowanym zaskarżoną decyzją. Ponadto, obszar po przeciwnej stronie ulicy Gen. S. G.-R. w stosunku do planowanej inwestycji, w tym działki nr [...] i[...], objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stanowi odrębny zindywidualizowany obszar urbanistyczny. Skarżący kwestionują również stanowisko, jakoby planowana inwestycja, co do której ustalono warunki zabudowy, stanowiła kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W toku postępowania pominięto bowiem warunki zabudowy wydane dla pobliskiego budynku usługowego, ustalonych decyzją z dnia [...]r. na działce nr[...] AM-[...] oraz części działek nr [...] AM-[...] i nr [...] AM-[...] (tj. budynek sklepu "B.") oraz ustalenia wynikające z decyzji nr [...] z dnia [...]r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działkach [...]i[...]. Podważa to zaufanie do władzy publicznej, jak również zasadę pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego. Strona skarżąca zdaje sobie przy tym sprawę z innego charakteru inwestycji, które były przedmiotem powołanych decyzji, jednak ich ustalenia w zakresie, przede wszystkim linii zabudowy, mają znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Nie podziela przy tym stanowiska Kolegium, jakoby decyzje wydane w innych sprawach nie miały znaczenia dla ustaleń przedmiotowego postępowania. Powołane decyzje dotyczą tego samego (analizowanego) obszaru, a rozbieżne orzekanie przez ten sam organ, co do tych samych przesłanek dopuszczalności i parametrów zabudowy, narusza zasadę pewności prawa, jednolitości jego stosowania i podważa zaufanie obywateli do organów administracji. Strona za nietrafny uznaje argument, że orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowane na tle naruszenia zasady wywodzącej się z art. 8 kpa, a dotyczące zasadniczo rozstrzygnięć negatywnych, nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Wreszcie, skarżący podali, że kwestionowana decyzja pomija zasadę dobrego sąsiedztwa gdyż nie uwzględnia charakteru i sposobu korzystania z sąsiadujących nieruchomości mieszkalnych przy ul. N. (bezpośrednio graniczących z działką nr[...]). Ustalenie warunków zabudowy w sposób odbiegający od istniejącej i bezpośrednio sąsiadującej struktury urbanistycznej, zaburza istniejący ład przestrzenny oraz utrudnia swobodne korzystanie z nieruchomości sąsiednich na skutek zasłaniania sąsiednich budynków mieszkalnych przez nośnik reklamowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień [...] r. pełnomocnika organu oraz obecny na rozprawie uczestnik postępowania F. Z. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa, procesowego czy materialnego, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., Nr 270, poz. 1101), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialną podstawą do orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulują one m.in. tryb uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, w tym rodzaj i zakres czynności właściwego organu administracji publicznej, poprzedzających podjęcie rozstrzygnięcia. Z treści art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, że ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dla terenu, którego dotyczy zamierzona zmiana zagospodarowania brak jest planu miejscowego. Decyzja o warunkach zabudowy - stosownie do postanowienia ustawodawcy zawartego w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uprawnia w granicach określonych ustawą, każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestorskim do jego zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w nauce i orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, a zawarte w niej rozstrzygnięcie informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób wskazany we wniosku (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ol 961/07, Lex nr 466216; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, OTK ZU Nr 1/A/2007). Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie wynikająca z powołanego powyżej przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tzw. zasada swobody inwestorskiej została w rozpoznawanej sprawie zastosowana przez organy właściwe instancyjnie prawidłowo, a interes potencjalnego inwestora i innych podmiotów korzystających również z ustawowo określonej i gwarantowanej ochrony swoich praw wyważono z zachowaniem wymaganej proporcji i w sposób zgodny z prawem. W myśl art. 61 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenie budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przywołany przepis uzależnia zatem możliwość dokonania zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się inwestora - poprzez przyjęcie odpowiednich cech dla planowanej inwestycji - do istniejących już elementów zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, uwzględnionego w art.1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako jeden z zasadniczych czynników właściwego planowania i zagospodarowania przestrzennego, a zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 tej ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Cechy oraz parametry urbanistyczne i architektoniczne, które będą musiały być zachowane określa się w nowej zabudowie na podstawie analizy stanu istniejącego dokonanej w sposób wskazany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W myśl § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (...) nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W rozpoznawanej sprawie takie czynności zostały przeprowadzone a Sąd podziela ocenę organów właściwych instancyjnie, co do prawidłowości ich dokonania i prawidłowości określenia na ich podstawie wymagań przestrzennych wnioskowanej zabudowy, stanowiącej inwestycję, polegającą na budowie nośnika reklamowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. P./ul. Gen. S. G.-R. we W., na terenie oznaczonym geodezyjnie jak część działki nr [...], AM-[...], obręb W. Parametry i cechy planowanego obiektu w zakresie: linii zabudowy, wysokości konstrukcji nośnika oraz wysokości i szerokości ekranu zostały przyjęte w sposób zgodny z przepisami § 3-8 powoływanego wcześniej rozporządzenia i wynikają z zawartych w analizie danych dotyczących cech przestrzennych istniejących w obszarze analizowanym obiektów o tym samym charakterze. Wysokość ich konstrukcji wynosi do 9 m n.p.t., szerokość ekranów reklamowych do 7 m, a wysokość do 3.3 m. Z tych względów uzasadnione było ustalenie dla wnioskowanej zabudowy maksymalnej wysokości nośnika do 6, 5 m n.p.t. szerokości ekranu ekspozycyjnego nośnika do 6,2 m i wysokości nośnika do 3,0 m, jako parametrów przestrzennych. Zdaniem Sądu nie narusza również prawa ustalenie dokonane w zakresie obowiązującej linii zabudowy, określonej jako nieprzekraczalna od ulicy Gen. S. G.-R. i od ulicy P. zgodnie z przebiegiem granicy działki nr [...]z działką nr[...], przedstawione w załączniku graficznym do decyzji. Sąd – przyjmując taką ocenę w tej kwestii – zaaprobował stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z § 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Linia zabudowy określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji. Podkreślono przy tym w judykaturze administracyjnej, że wybór miejsca planowanej inwestycji jest prawem inwestora, a wyznaczenie jej – w przypadku braku planu miejscowego – nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, bowiem postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może powielać ani zastępować postępowania o pozwolenie na budowę (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 737/12, Lex nr 1274698; wyrok NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1311/09, Lex nr 746463; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 243/11, Lex nr 995601). Sąd podziela też racjonalną ocenę organów orzekających w tej sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym, co do zbędności ustalania w odniesieniu do wnioskowanej zabudowy innych uwzględnionych w powoływanym wcześniej rozporządzeniu wymagań dotyczących ustalania: wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. W uznaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie spełniony został również przez wnioskowaną zabudowę warunek kontynuacji zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez który – w zamyśle ustawodawcy – gwarantuje się zadośćuczynienie zasadzie dobrego sąsiedztwa. W myśl tej zasady – zamierzona inwestycja nie może odbiegać od istniejącego w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy sposobu zagospodarowania i charakteru sąsiedniej zabudowy, a zamiar inwestycyjny należy dostosować do istniejących w danym miejscu standardów urbanistycznych i architektonicznych. Istotne przy tym jest, że w doktrynie i orzecznictwie zwraca się uwagę na konieczność traktowania pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzyganie wątpliwości na rzecz uprawnień inwestora, a ograniczenia tej zasady mogą wynikać jedynie z przepisów prawa. Zwraca się przy tym uwagę, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dającą się z nią pogodzić w praktyce. (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod. red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 720/12 Lex nr 1248593). Należy też dodatkowo wyjaśnić, że pojęcie "działka sąsiednia" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wcześniej powoływanej należy postrzegać poprzez zasady wykładni systemowej i celowościowej – w kontekście wymogu utrzymania ładu przestrzennego – i za taką należy uznawać nieruchomość lub jej część położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, w której zawiera się obszar potencjalnego zainwestowania. (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, op. cit.) W tak określonych warunkach prawnych należy wskazać, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym na potrzeby rozpoznawanej sprawy, tworzonym przez działki spełniające kryterium działek sąsiednich, znajdują się nośniki reklamowe m.in. na działce oznaczonej numerem[...], bezpośrednio sąsiadującej z działką objętą przedmiotowym wnioskiem oraz na działkach oznaczonych numerami [...] i[...], dostępnych z drogi publicznej ul. Gen. S. G.-R. Ponadto – w uznaniu Sądu – organy właściwe instancyjnie prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie stosując się do wymogów wynikających z zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także z poszanowaniem praw skarżących jako stron postępowania. Zdaniem Sądu nie można również zarzucić organom orzekającym w sprawie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, ani naruszenia art. 107 § 3 kpa, bowiem w szczegółowych uzasadnieniach decyzji wydanych w tej sprawie w postępowaniu instancyjnym wyjaśnione zostały wszystkie przesłanki, którymi kierowały się organy przy orzekaniu oraz omówione podstawy faktyczne i prawne. Sąd akceptuje w całości przedstawioną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację odnoszącą się do podnoszonych w toku postępowania instancyjnego zarzutów naruszenia prawa procesowego w tej sprawie. W uznaniu Sądu istotne jest również, z przepisu art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W literaturze prawniczej i orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter deklaratoryjny i w postępowaniu prowadzonym w sprawie o tym przedmiocie badana jest zgodność inwestycji z zastanym stanem prawnym (np. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, ibidem, wyrok WSA w Olsztynie, ibidem). Pozytywna ocena w tym zakresie obliguje właściwy organ do wydania decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy, a negatywna skutkuje nieuwzględnieniem wniosku i odmową ustalenia warunków zabudowy w sposób w nim określony. Ponadto należy też wyjaśnić, że z akt sprawy, na podstawie których - zgodnie z przepisami art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeka sąd administracyjny, wynika, że planowana inwestycja nie wpłynie na sposób realizowania przez skarżących przysługujących im praw podmiotowych, ani nie ograniczy ich zakresu w stopniu niedozwolonym przez przepisy prawa. Akceptując ustalenia dokonane w postępowaniu instancyjnym Sąd po dokonaniu oceny w rozpoznawanej sprawie przy zastosowaniu kryterium legalności uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie narusza prawa w sposób określony w przepisie art. 145 § 1 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi i stosownie do przepisu art. 151 wskazanej ustawy, orzekł jak w sentencji. H.B.5.03.2014 r.