II SA/Wr 856/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ sędzia WSA Alicja Palus asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. A. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic A., Z. i S. F. w W. oddala skargę w całości. Rada Miejska W. w dniu (...) stycznia 2018 r. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic A., Z. i S. F. w W.. Dnia 30 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga Pani A. A. reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika na opisaną wyżej uchwałę. Wymienionej uchwale zarzucono: 1) Naruszenie prawa materialnego tj. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uchwalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przepisów nadmiernie ingerujących w prawo własności Skarżącej, tj.: - wprowadzających przeznaczenie części nieruchomości Skarżącej pod drogę wewnętrzną, a pozostałej części – wyłączenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - ustalających nieprzekraczającą linię zabudowy z pominięciem linii zabudowy na działce sąsiedniej tj. działce nr (...), - wprowadzających pas technologiczny dla linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia 110 kV po 20m w każdą stronę od osi sieci, Co łącznie skutkuje brakiem możliwości korzystania przez Skarżącą z nieruchomości stanowiącej jej własność; 2) Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 140 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, nieuwzględnienie w należytym stopniu prawa własności oraz interesu Skarżącej i wprowadzenie nieuzasadnionych interesem publicznym, nadmiernych ograniczeń prawa własności Skarżącej tj.: - przeznaczenie części nieruchomości Skarżącej pod drogę wewnętrzną, a w pozostałej części – wyłączenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - ustalenie nieprzekraczającej linii zabudowy z pominięciem linii zabudowy na działce sąsiedniej tj. działce nr (...), - wprowadzenie pasa technologicznego dla linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia 110 kV po 20 m w każdą stronę od sieci, Co łącznie skutkuje naruszeniem zasady proporcjonalności i przekroczeniem zakresu uznania planistycznego; 3) Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, przekroczenie granic przysługującego Gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczanie uprawnień Skarżącej związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem poprzez: - przeznaczenie części nieruchomości Skarżącej pod drogę wewnętrzną, a pozostałej części – wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy z pominięciem linii zabudowy na działce sąsiedniej, tj. działce nr (...), - wprowadzenie pasa technologicznego dla linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia 110kV po 20m w każdą stronę od osi sieci. W związku z powyższym skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie nieważności w/w uchwały w zaskarżonej części na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu, według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części zaskarżonej oraz o zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej przytoczył argumentację na wykazanie legitymacji skarżącej do złożenia skargi. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...). Część obszaru tej nieruchomości (oznaczona na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem D16.KDW) została przeznaczona pod drogę wewnętrzną o szerokości 6m. Powyższe, w połączeniu z pozostawaniem znacznej części tej nieruchomości w pasie technologicznym linii elektroenergetycznych i wyznaczeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób określony w uchwale z dnia 27 września 2018 roku, prowadzi do tego, że Skarżąca – pomimo posiadania tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości – nie może w żadnym stopniu wykonywać uprawnień składających się na prawo własności. Skarżąca z uwagi na uniemożliwienie jej korzystania z nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...) – będzie sprzeciwiać się realizacji drogi wewnętrznej, a zatem zamieszczenie analizowanego przepisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest nieuzasadnione, ponieważ nawet, gdyby przedmiotowe rozwiązanie miało na celu zapewnienie należytej obsługi komunikacyjnej ( czemu skarżąca zaprzecza), to cel ten i tak nie będzie mógł zostać zrealizowany. Przedmiotowa regulacja nie jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków. Rada Gminy, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, miała świadomość powyższego, albowiem Skarżąca złożyła stosowną uwagę do projektu planu. Ponadto przeznaczenie części działki oznaczonej geodezyjnie nr (...) pod drogę wewnętrzną stanowi nieproporcjonalne ograniczenie, nieznajdujące uzasadnienia w interesie publicznym. Realizacja przedmiotowej drogi wewnętrznej nie jest niezbędna dla zapewnienia odpowiedniego systemu komunikacji tego terenu, zaś rozwiązanie opisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest pozbawione celu urbanistycznego. Na analizowanym terenie posadowiona jest już droga zapewniająca obsługę budynków przy ul. J.; dodatkowo wszystkie okoliczne nieruchomości posiadają dostęp do drogi publicznej. Przedmiotowa regulacja nie jest zatem niezbędna dla ochrony interesu publicznego. Skarżąca podkreśla również, że wbrew ustaleniom Rady Miejskiej w W. – istnieje możliwość budowania zjazdów z ul. D.. Należy wyjaśnić, że Rada Miejska w W. błędnie przyjęła ( w rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic A., Z. i S. w W., stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały nr (...) z dnia (...) września 2018 roku), że z istniejącej drogi wojewódzkiej nr (...) nie jest dopuszczalne usytuowanie dodatkowych zjazdów. W tym miejscu skarżąca wskazuje na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2011 roku, sygn.. akt II SA/Wr 341/11 stwierdzający nieważność przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzającego zakaz realizacji zjazdów z alei D.. Kolejno skarżąca wskazuje, ze efekty wprowadzonej regulacji nie pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela. Nie sposób mówić o zachowaniu rozsądnej relacji proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, który ma zostać zrealizowany, skoro – biorąc pod uwagę także inne, opisane powyżej, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Skarżąca jest w zasadzie pozbawiona możliwości korzystania z przysługującego jej prawa własności. Następnie skarżąca zwraca uwagę, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szerokość drogi wewnętrznej ma 6m. Tymczasem zgodnie z §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3m. Na podstawie § 14 ust. 2 w/w rozporządzenia dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego, pod warunkiem ze ma on szerokość nie mniejszą niż 5m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zgodnie z §14 ust. 3 w/w rozporządzenia do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Z powyższego wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano drogę wewnętrzną o większej szerokości niż minimalna, co nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie rozwiązaniem bardziej akceptowalnym byłoby określenie mniejszej szerokości drogi i np. wprowadzenie ruchu jednokierunkowego. Ponadto Rada Miejska w W. błędnie ustaliła, że "z analizy sytuacyjnej w terenie oraz dostępnych publicznie elektronicznych danych geologicznych wynika, że droga ta została zlokalizowana w istniejącej drodze polnej". Skarżąca zaprzecza by na przedmiotowym terenie istniała jakakolwiek droga polna. Poza tym wskazać należy, że pomiędzy nieruchomością stanowiącą własność Skarżącej i nieruchomością położoną przy ul. J. oraz ulicą J. istnieje znaczna różnica wysokości, która może w istotny sposób utrudnić powstanie ciągu komunikacyjnego w postaci drogi wewnętrznej określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ((...)). Kolejno skarżąca odnosi się do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Część działki skarżącej nieprzeznaczoną pod budowę drogi wewnętrznej przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, określając warunki realizacji tej zabudowy w § 6 uchwały. W szczególności z §6 ust. 6 zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustala się zakaz lokalizowania usług: uciążliwych, gastronomii, związanych z gospodarowaniem odpadami, związanych z obróbką kamieni, metali lub drewna, z wykluczeniem produkcji wyrobów jubilerskich, handlu hurtowego, handlu opałem, warsztatów i myjni samochodowych, stacji paliw. Powyższe założenie powinno uwzględniać powiązanie (pod względem przeznaczenia) nieruchomości Skarżącej z nieruchomościami położonymi przy ul. G. i ul. W.. Powyższe uzasadnione jest choćby możliwością budowy zjazdów, co zostało wyjaśnione w niniejszej skardze. Z kolei na terenach położonych przy ul. D.i ul. W. występują liczne punkty usługowe i gastronomiczne oraz w konsekwencji – takie przeznaczenie terenu nie powinno być wykluczone również w przypadku nieruchomości Skarżącej. Ograniczenie przeznaczenia części nieruchomości Skarżącej do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej stanowi nieuprawnioną i nieuzasadnioną ingerencję w przysługujące Skarżącej prawo własności (zwłaszcza biorąc pod uwagę możliwość budowy w/w zjazdów). Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącą jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób sprzeczny z zasadami. Z nieuzasadnionych przyczyn przedmiotowa linia nie została poprowadzona jako przedłużenie linii zabudowy na działce nr (...), pomimo że ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy właśnie w ten sposób spełniałoby wymóg przedłużenia istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, a jednocześnie doprowadziłoby do zminimalizowania terenu niepodlegającego zabudowie i w konsekwencji w zdecydowanie większym stopniu uwzględniałoby interes Skarżącej oraz przysługujące jej prawo własności. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie doszło również do nieprawidłowego wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na skutek przyjęcia przez Organ, że przedmiotowa linia może zostać wyznaczona jedynie w odniesieniu do zabudowy posadowionej na działce bezpośrednio przylegającej do danej nieruchomości. Tymczasem pojęcie działki sąsiedniej powinno być interpretowane o wiele szerzej. Ponadto w § 1 ust. 4 pkt 2) analizowanej uchwały zdefiniowano pojęcie nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskazując, że pod tym pojęciem należy rozumieć liniowe oznaczenie graficzne, po wewnętrznej stronie którego dopuszcza się lokalizowanie budynków, przy założeniu, że wewnętrzna krawędź ściany budynku nie może wykraczać poza zewnętrzne oznaczenie linii zabudowy, za wyjątkiem: a) wykuszy, pilastrów, ryzalitów, ganków, balkonów i schodów na maksymalną odległość – 1,5m , b) elementów termomodernizacji na maksymalną odległość – 0,5 m. W ocenie skarżącej niniejsza definicja pozostaje nieprecyzyjna, gdyż nie wiadomo o jaką ścianę budynku chodzi, jak ma ona być usytuowana względem zabudowy i na jakiej długości. Następnie skarżąca odnosi się do zakresu oddziaływania linii elektroenergetycznych . Zgodnie z § 3 ust. 9 pkt 2) analizowanej uchwały, w którym to przepisie wyznaczono pasy technologiczne od linii elektroenergetycznych: a) wysokiego napięcia 110kV – po 20 w każdą stronę od sieci, b) średniego napięcia 20kV – po 11 w każdą stronę od osi sieci, c) w ich zasięgu ustalono: nakaz ich uwzględnienia w wypadku zagospodarowywania działek, lokalizowania nowej zabudowy oraz prowadzenia robót budowlanych przy zabudowie istniejącej, zagospodarowywanie działek w sposób umożliwiający dostęp do stanowisk słupowych. W rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic A., Z. i S.F. w W., stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały nr (...) z dnia (...) września 2018 roku, wskazano, że "przebieg pasa technologicznego od sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110kV oraz jej parametr wynika z wniosku złożonego przez T. (...). Należy podkreślić, że ustalenie jej zasięgu nie ma charakteru kategorycznego pod względem braku możliwości ewentualnej zabudowy. Plan jedynie nakazuje jej uwzględnienie, co uznać należy za tożsame z koniecznością uwzględnienia stanowiska operatora sieci na etapie procesu inwestycyjnego". Wskazany powyżej powód wprowadzenia konkretnych parametrów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tj. wniosek T. S.A..) nie zasługuje na ochronę prawną. Poza tym z powyższego stanowiska Rady Miejskiej wynika, że przedmiotowy przepis ma charakter wyłącznie informacyjny. Skoro zatem ustalenia pasa technologicznego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie następuje w sposób kategoryczny, to brak jest podstaw do wprowadzania tak sztywnej regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Należy wskazać, że pojęcie pasa technologicznego nie zostało zdefiniowane w zaskarżonej uchwale, co budzi dodatkowe wątpliwości. Na potwierdzenie niniejszego skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu poprzez niezachowanie wymogów racjonalności i proporcjonalności rozwiązań wprowadzonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w konsekwencji istotne naruszenie interesów skarżącej. Rada Miejska uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie wyważyła należycie interesu publicznego i interesów indywidualnych (w tym interesu skarżącej). Skarżąca wskazuje również, że opisane wyżej argumenty świadczą o nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności przysługującej Skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wyjaśniając, że skarżąca przed wniesieniem skargi, na żadnym etapie procedury planistycznej nie przedstawiła swoich oczekiwań w zakresie sposobu przeznaczenia jej nieruchomości, w tym nie wnioskowała o określenie innego sposobu przeznaczenia tej nieruchomości. Ponadto odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze, organ wskazał, że wprowadzenie regulacji, które są przedmiotem skargi tj. przeznaczenia terenu, linii zabudowy oraz pasa technologicznego od linii elektroenergetycznej, które wraz z pozostałymi ustaleniami mpzp oraz przepisami powszechnie obowiązującymi determinują sposób zabudowy i zagospodarowanie nieruchomości, nie oznacza przekroczenia granic władztwa planistycznego. Odnośnie drogi wewnętrznej. Część działki nr (...) na mocy ustaleń planu została przeznaczona pod drogę wewnętrzną oznaczoną na rysunku planu miejscowego symbolem (...) ( nie jak wskazano w skardze (...)). Podobne ustalenia dotyczą nieruchomości sąsiednich, z których części również przeznaczono pod drogę wewnętrzną. Przyjęte planistyczne rozwiązanie projektowe stanowi naturalną konsekwencję istniejącego układu komunikacyjnego (od wysokości terenu (...), w kierunku zachodnim), przy założeniu konieczności kompleksowego skomunikowania terenów (...) i (...). Ustalono, że dla zapewnienia dostępu do drogi publicznej a co za tym idzie – komunikacji dla terenów (...) i (...) nie jest możliwe inne rozwiązanie, a tym samym spełnienie obowiązku zapewnienia dostępu do drogi publicznej, w tym nie jest możliwe ustalenie innego przebiegi drogi (...). Tym bardziej, że zaprojektowana droga w części przylegającej do granicy jest usytuowana równolegle do istniejącej drogi wojewódzkiej nr (...), z której, z uwagi na pełnioną przez nią funkcję, należy ograniczać dodatkowe zjazdy. Obszar objęty ustaleniami planu w okolicach działki nr (...) stanowiącej własność skarżącej jest rozległy i obejmuje szereg działek gruntu, które mogą zostać dodatkowo podzielone na mniejsze działki z przeznaczeniem pod zabudowę. Projektując układ komunikacyjny organ sporządzający mpzp nawiązał do ul. J., której funkcjonujący "otwarty" charakter w sposób naturalny pozwala na kontynuację drogi wzdłuż al. Gen. D. i w konsekwencji wyklucza nadmiar wydzielanych dojazdów w granicach nieruchomości poszczególnych inwestorów. Organ wyjaśnia, że skarżąca wniosła uwagę do projektu mpzp, w której zarzucała takie przeznaczenie nieruchomości stanowiącej jej własność, jednakże skarżąca w treści uwagi odnosiła się do innych numerów działek, tj. (...),(...),(...), które w wyniku procedury scalania zostały połączone w działkę nr (...). Kolejno organ odniósł się do części skargi dotyczącej możliwości budowy zjazdów z drogi wojewódzkiej nr (...) – al G.. Organ wyjaśnił , że samo istnienie takiej możliwości nie oznacza, że takie zjazdy z tej drogi są faktycznie budowane. Sam fakt stwierdzenia nieważności zapisu dotyczącego zakazu realizacji zjazdów z al. G. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ulicy W. i alei G. – rejon ul. W. i P. w W. nie świadczy o swobodzie w organizacji tych zjazdów w oderwaniu od kategorii drogi i uwarunkowań prawnych z tego wynikających. Zapis ten został unieważniony ww. planie miejscowym z powodu przekroczenia uprawnień rady miejskiej. Regulacja ustawy o drogach publicznych wskazuje bowiem, że kompetencja ta została przyznana zarządcy drogi na zasadzie wyłączności, a formą prawną rozstrzygnięcia w kwestiach zjazdów jest decyzją administracyjną. Organ wyjaśnił także, że ustalając przeznaczenia terenów zachował proporcje pomiędzy nałożonymi na jednostkę obciążeniami, a zamierzonym celem tej regulacji. Przeznaczone tereny, w tym część działki Skarżącej, pod zabudowę, uzasadnia wprowadzenie w planie rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej. Sposób prowadzenia zaplanowanej drogi wewnętrznej należy uznać za dopuszczalny i nie naruszający zasady proporcjonalności. Natomiast odnosząc się do szerokości drogi wewnętrznej, przebiegającej przez nieruchomość Skarżącej, która wynosi 10 m ( nie jak wskazano w skardze 6 m), prawo powszechnie obowiązujące nie wypowiada się w przedmiocie parametrów dróg wewnętrznych. Zaprojektowana szerokość drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem (...) w części biegnącej wzdłuż południowej granicy planu, w tym przez nieruchomość Skarżącej, stanowi kontynuację parametrów ul. J.. Przytoczone przez Skarżącą minimalne ustawowe parametry dotyczą dojść i dojazdów do działek budowlanych, natomiast przedmiotowa droga wewnętrzna poza ww. funkcjami wraz z innymi drogami wewnętrznymi oraz publicznymi tworzy spójny układ komunikacyjny tej części miasta, zatem przy ustalaniu jej szerokości w liniach rozgraniczających zaważyły względu funkcjonalne i bezpieczeństwa użytkowników, a także czysto techniczne, związane z koniecznością zapewniania korytarzy dla lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i realizacji drogi na terenie wymagającym pod względem topograficznym. Organ wskazuje również, że ustawa o drogach publicznych definiuje zarówno "drogę publiczną", jak i "drogę", zatem nie sposób zgodzić się z argumentacją Skarżącej, że definicja drogi nie odnosi się również do drogi wewnętrznej. Odnośnie poruszanej przez Skarżącą kwestii "drogi polnej" wyjaśniam, że taka argumentacja nie pojawiła się w rozstrzygnięciu uwagi wniesionej przez Skarżącą, ale uwagi wniesionej przez inną osobę i dotyczącą nieruchomości położonej w zupełnie innym miejscu i ustaleniu przebiegu drogi zlokalizowanej w innym miejscu. W dalszej kolejności organ odniósł się do zarzutu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Założeniem analizowanego planu było stworzenie wielofunkcyjnego zespołu o ujęciu strefowym, w którym tereny o różnych funkcjach są integrowane w zwarte kompleksy, nie tworząc przy tym konfliktowego sąsiedztwa. W tym celu ograniczono do minimum przemieszczanie funkcji mieszkalnej z usługową. Wypracowany został model koncentrujący usługi w miejscach gdzie już funkcjonują, z poszerzeniem ich zasięgu w sposób tworzący zwarte tereny. Zdaniem organu trudno doszukać się powiązania ( pod względem przeznaczenia) nieruchomości Skarżącej z nieruchomościami położonymi przy al. G. oraz ul. W. o funkcji usługowej (obie te ulice pozostają poza obszarem planu). Przedmiotowa działka znajduje się w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej, a od wskazanych nieruchomości dzieli ją pas zabudowy mieszkaniowej o szerokości 100m. Organ wyjaśnia, że plany miejscowe mają większą swobodę w kształtowaniu zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wprowadzania zasad kompozycyjnych z większą swobodą opierającą się na wnikliwych analizach i doświadczeniu zespołu projektowego tworzącego ten dokument. Decyzja jako akt administracyjny jest wyjątkiem, który nie daje takich możliwości co powoduje, że w sposób bardzo ścisły określono w jakich przypadkach wolno ją wydać. Zastosowana w planie miejscowym definicja nieprzekraczalnej linii zabudowy nie powinna wzbudzać żadnych wątpliwości interpretacyjnych i prowadzić do dowolności jej zastosowania. Wskazuje ona wprost, że po wewnętrznej stronie linii dopuszcza się lokalizowanie budynków oraz że wewnętrzna krawędź ściany budynku nie może wykraczać poza zewnętrzne oznaczenie linii zabudowy. Organ podkreśla również, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała ustaleń planu w zakresie linii zabudowy. Odnośnie, zarzutów dotyczących pasa technologicznego, organ wyjaśnia, że jego przebieg od sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV oraz jej parametr wynika z wniosku złożonego przez T. SA w trakcie procedury planistycznej, a w następnej kolejności, z opinii tego podmiotu dotyczącej projektu planu. Organ podkreślił, że ustalenie jej zasięgu nie ma charakteru kategorycznego pod względem braku możliwości ewentualnej zabudowy. Plan jedynie nakazuje jej uwzględnienie, co uznać należy za tożsame z koniecznością uwzględnienia stanowiska procesu inwestycyjnego, który może (co niejednokrotnie czyni) ustalić warunki prowadzenia inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie tych sieci. Ze względów formalnych brak jest możliwości wpisania wprost takiej zależności w ustaleniach planu. Na rysunku planu miejscowego zostały wykazane przebiegi napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego i średniego napięcia (jako informacyjny element), zaś ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, jakie wynikają w związku z ww. infrastrukturą, zostały określone w mpzp, co wynika wprost z wymogu art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. (jako ustalenie). Organ nie podziela również zarzutu nieuzasadnionej ingerencji w przysługujące skarżącej prawo własności. Wyjaśniając, że wynikające z przyjętej uchwały ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości Skarżącej wynikają przede wszystkim ze stanu istniejącego, tj, przebiegu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, na co organ sporządzający projekt planu oraz organ uchwalający nie mają wpływu. Ustalona droga wewnętrzna oraz część terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przed liniami zabudowy, stanowią zaledwie ok 20 % powierzchni całej działki. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł jak w skardze. Na pytanie Sądu pełnomocnik oświadczył, że działka skarżącej nr (...) przed uchwaleniem zaskarżonego planu wykorzystywana była na cele rolne. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik strony skarżącej wnosi o wyznaczenie 5 dniowego terminu na przedłożenie zdjęć z geoportalu obrazujących faktyczny przebieg drogi polnej, o której pisze w treści skargi. Pełnomocnik organu wniósł również o wyznaczenie 5 dniowego terminu na przedłożenie pisemnego stanowiska organu gminy w kwestiach objętych zarzutami skargi. Na rozprawie Sąd postanowił zobowiązać każdego z pełnomocników aby w terminie 5 dni przedłożyli do Sądu zawnioskowane na rozprawie materiały; odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia i wyznaczyć na dzień 7 marca 2019 r. godz. 11:00 sala C. Dnia 27 lutego 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo organu, w którym organ wniósł oddalenie skargi w całości, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o którym mowa w ust. 1 i uwzględnienia skargi skarżącego w zakresie lokalizacji drogi wewnętrznej KDW.22, wnosząc o ograniczenie stwierdzenia nieważności zapisów planu miejscowego dotyczących tej drogi, do jej usytuowania na działce nr (...), z uwagi na fakt zapewnienia konieczności komunikacji dla pozostałych terenów objętych ustaleniami planu, położonych w sąsiedztwie działki nr (...) oraz ze względu na fakt, że w sytuacji, gdyby skarżąca nie wyrażała zgody na wyodrębnienie fragmentu jej działki z przeznaczeniem pod budowę tej drogi wewnętrznej, droga ta będzie mogła zostać wybudowana na pozostałym obszarze zaplanowanym pod jej lokalizację, z tym tylko zastrzeżeniem, że nie będzie ona stanowiła tzw. "U" określanego przez pełnomocnika skarżącej, a jedynie wewnętrzny układ "sięgaczowy" umożliwiający realizację inwestycji mieszkaniowej na pozostałych nieruchomościach. Dnia 28 lutego 2018r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, wraz z którym przedłożono zdjęcia satelitarne dostępne na stronach internetowych google.com/maps oraz geoportal.gov.pl pokazujące, że droga polna nie przebiega przez działkę Skarżącej oraz wykazujące samowolne wykorzystanie działki Skarżącej przez inwestora dokonującego prac przy zabudowie działki (...) ( obecnie podzielonej na kilkadziesiąt mniejszych działek), sprzeczne z otwartą koncepcją korytarza komunikacyjnego prezentowaną przez Stronę przeciwną. Ponadto przedłożony został wniosek T.S.A. w przedmiocie zasiedzenia służebności przesyłu na nieruchomości Skarżącej, w którym T.S.A. wnosi m.in. o zakazanie budowy w pasie służebności, co w przypadku uwzględnienia wniosku – uniemożliwi korzystanie z niezajętej pod drogę wewnętrzną części działki. Postępowanie z w/w wniosku toczy się przed Sądem Rejonowym w Wałbrzychu, I Wydział Cywilny, pod sygn.. akt; I NS 904/17 ( poprzednio: VIII Ns 78/18). Zawnioskowano o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do tego pisma na okoliczność ich treści. Ponadto Skarżąca sprostowała treść skargi, wskazując, że zaskarżeniu podlega część planu oznaczona symbolem (...), a nie jak omyłkowo wskazano – część planu oznaczona symbolem (...). Dnia 7 marca 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o otwarcie rozprawy na nowo, z uwagi na twierdzenia organu zawarte w piśmie z dnia 25 lutego 2019 r. , iż Gmina W. jest właścicielem terenu oznaczonego w planie (...) co zostało wskazane na stronie 5 w/w pisma i wskazuje na możliwość nierzetelnego przeprowadzenia przez organ zapisów planu miejscowego poprzez oznaczenie drogi (...) na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oraz stwierdzeń dotyczących pasa technologicznego linii wysokiego napięcia położonego na działce stanowiącej własność skarżącej. Dnia 14 marca 2019 r. Sąd postanowił, w związku z wnioskiem pełnomocnika strony skarżącej, zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. Na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z wydruku komputerowego przedstawiającego zdjęcie osiedla domków jednorodzinnych przy ul. J. w W. na okoliczność, że układ urbanistyczny zaproponowany przez organ nie zyskuje akceptacji pozostałych mieszkańców oraz, że został on zmieniony przez mieszkańców ul. J. poprzez usytuowanie szlabanu. Na pytanie sądu co do usytuowania i przyczyn wyznaczenia mniejszej szerokości drogi (...) ( w stosunku do drogi (...)) urbanista miejski R. S.(pełnomocnictwo k. 114) wyjaśnił, że przyległy teren oznaczony (...) w chwili uchwalania planu był intensywnie zabudowany w kierunku drogi (...). Tak zastany stan faktyczny i ukształtowanie terenu ograniczające możliwości techniczne miało wpływ na szerokość drogi (...). W momencie uchwalenia planu istniała na terenach oznaczonych symbolem (...) i (...) zabudowa przedwojenna oraz zabudowa powstała w ostatnich 20 latach. Urbanista wyjaśnił ponadto, że większa szerokość drogi (...) podyktowana jest potrzebą umieszczania w tej szerszej drodze niezbędnej infrastruktury technicznej dla przyległych terenów podlegających zabudowie, bowiem dodatkowa infrastruktura nie jest możliwa do zrealizowania w drodze (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarżąca zakwestionowała uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w części, powołując się na swój naruszony interes prawny wywodzony z prawa własności do działki o nr (...) położonej w W.. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że zmiana przeznaczenia działki nr (...) z dotychczasowej rolnej na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ((...)) oraz w części pod drogę wewnętrzną ((...)), a także usytuowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób przedstawiony w planie - od strony planowanej drogi (...), jak również ustanowienie pasa technologicznego, narusza interes prawy skarżącej. Rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.). Skarżąca spełniła wymogi formalne do wniesienia skargi. Rozpoznając skargę w pierwszej kolejności przywołać należy przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., zgodnie z którym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określane w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Samodzielność gminy, również w tym zakresie, uznawana jest za podstawową cechę działalności samorządu gminnego. Jest też wartością chronioną Konstytucją RP, jako jeden z fundamentów ustroju terytorialnego Państwa. Samodzielność publicznoprawna gminy oznacza, że jest ona zdecentralizowanym podmiotem władzy publicznej, działającym na podstawie i w granicach wynikających z przepisów obowiązującego prawa. W tych granicach gmina podejmuje czynności prawne i faktyczne, kierując się wyłącznie przepisami prawa i własną wolą wyrażoną w określonej formie przez jej organy pochodzące z wyboru. Gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia działając, zgodnie z zasadą praworządności, na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Dokonując oceny zarzutów skargi w granicach interesu prawnego skarżącej wyznaczonych przez przysługujące jej prawo własności działki nr (...), położonej na terenie objętym kwestionowanym planem, wskazać należy, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia, w myśl dyspozycji art. 6 ust. 1 u.p.z.p. kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W konsekwencji jest ono ograniczone przepisami prawa, w tym normą z art. 6 u.p.z.p. oraz szczegółowymi przepisami, w tym Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Zakres ochrony prawa własności nie jest bezwzględny a gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać nie tylko prawo własności, ale również i inne wartości wynikające z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., takie jak wymagania ładu przestrzennego, walory krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, walory ekonomiczne przestrzeni, czy też potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej. Ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu powinny być zatem wynikiem wyważenia interesu publicznego i prywatnego, potrzeb i możliwości, które decydują o konkretnych rozwiązaniach. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 u.p.z.p. W wyroku z dnia 29 listopada 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 976/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że regulacja art. 6 u.p.z.p. wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (LEX nr 2424178). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r. Nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, Nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi więc oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd administracyjny stosuje przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie Sądu, kwestionowana uchwała nie narusza istoty przysługującego skarżącej prawa własności do działki nr (...). Treść prawa własności określa art. 140 k.c. stanowiąc, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Do atrybutu korzystania z rzeczy tradycyjnie zalicza się następujące uprawnienia: do posiadania, do używania rzeczy, do pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy i do rozporządzania rzeczą. Ustalenia kwestionowanego przez skarżącą planu miejscowego odnoszące się w całości do jej działki, nie przekreślają możliwości korzystania z niej (ani w dotychczasowy sposób ani też według obecnych ustaleń planu), bądź rozporządzania jej nieruchomością zgodnie z przysługującym jej prawem własności. Mogą jedynie wpływać na sposób wykonywania przez skarżącą prawa własności poprzez brak możliwości zabudowy jedynie tej części działki, która objęta jest przeznaczeniem pod drogę wewnętrzną ((...)) i przyległego do tej części pasa gruntu (pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy a drogą (...)). Jak stwierdził to organ gminy i czego nie zaprzeczył pełnomocnik skarżącej, teren ten wraz z terenem do linii zabudowy po przeciwnej stronie działki zajmuje ok. 20 % powierzchni działki nr (...), która co istotne jest znacznych rozmiarów. Pozostałe 80% pow. działki objęte jest przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne ((...)). Podkreślenia wymaga, że w chwili zakupu przez skarżącą nieruchomości oznaczonych obecnie jako działka nr (...), przez teren ten przebiegały istniejące od kilkudziesięciu lat linie elekroenergetyczne wysokiego napięcia 110 kV i średniego napięcia. Przebieg tych inii nie uległ zmianie. Lokalizacja linii elekroenergetycznych już w chwili ich wybudowania stwarzała określone ograniczenia dla terenu położonego pod liniami. Ograniczenia te dla działki nr (...) w zakresie terenu (...) nie są spowodowane uchwaleniem planu lecz faktem istnienia linii, co w chwili zakupu tejże nieruchomości przez skarżącą było jej wiadome. W załączniku graficznym stanowiącym integralną część planu miejscowego został naniesiony przebieg istniejących linii wraz z zaznaczonym przebiegiem pasa technologicznego. Tak więc nie jest ustaleniem tego planu sam przebieg linii elektroenergetycznych. Naniesienie ich na graficzną część planu ma jedynie charakter informacyjny. Podkreślenia wymaga, że w kontrolowanym planie normodawca gminny nie utworzył pasa strefy ochronnej lecz pas technologiczny na wniosek dysponenta sieci elektroenergetycznej (T. S.A.) o szerokości przez niego wskazanej. Potrzebę ustanowienia w planie pasa technologicznego od sieci elektroenergetycznej 110 kV wyraził ponadto w swojej opinii w trakcie uzgadniania i opiniowania projektu planu. Rada Miejska w W. obowiązana była uwzględnić tą opinię, poprzedzoną stosownym wnioskiem. W podobnej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2012 r.( sygn.akt II OSK 269/11, LEX nr 1145624). Podkreślił, że plan miejscowy może wprowadzać różne ograniczenia w zakresie zagospodarowania działek, jednakże muszą być uzasadnione, czy to przepisami odrębnymi lub mogą być rezultatem realizacji przez gminę obowiązku zasięgania opinii i uzgodnień do projektu planu z właściwymi organami i instytucjami wymienionymi w ustawie. To właśnie te wyspecjalizowane organy i instytucje wskazują na potrzebę ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu. Nie ma racji pełnomocnik skarżącej, że brak jest możliwości zabudowy tejże działki. Zabudowa taka jest możliwa lecz z pewnymi ograniczeniami spowodowanymi faktem istnienia linii elektroenergetycznych, czego Rada Miejska w W. nie mogła pominąć. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że odległość budynku od linii napowietrznych wysokiego napięcia zależy przede wszystkim od tego pod jakim napięciem są przewody. Zgodnie z normami PN-75-E-05100-1: 1998, PN-EN-50341-1 oraz PN-EN-50423-1 przyjmuje się, że od linii napowietrznej o napięciu od 1 do 45 kV musi zostać zachowana odległość ≥ 3m, przy napięciu 110kV - ≥ 4,9m (ta odległość zależy od łatwopalności materiałów, z których został lub ma zostać wybudowany i wykończony dom). Jeśli zaś chodzi o odległości w pionie, to dla niskiego napięcia do 1kV musi być zachowana odległość 2,5 m (płaski dach) i 1 m (dach spadzisty), dla średniego napięcia od 1 do 45kV - ≥ 5,2m, zaś przy napięciu 110kV - ≥ 6,5m. Dopiero przy liniach o wyższym napięciu (np. 400 kV i większym) w planie zagospodarowania przestrzennego będzie zaznaczony pas strefy ochronnej, na którego obszarze nie może zostać wzniesiony budynek z pomieszczeniami na pobyt ludzi, w tym także domy jednorodzinne. Jednakże z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie jest słuszny również zarzut nieprawidłowego wyznaczenia na działce skarżącej nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu (...) od strony drogi (...), bowiem linia ta nawiązuje do sąsiedniego kwartału oznaczonego symbolem (...). Takie rozwiązanie planistyczne wprowadza na danym terenie ((...) i (...)) pożądany ład przestrzenny w planowanej jego zabudowie. Przyjmuje się, że ład przestrzenny to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Poprzez wyznaczenie linii zabudowy następuje określenie minimalnego obszaru niepodlegającego zabudowie z uwagi na jego przyleganie do drogi. W sytuacji uchwalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Do inwestora należy natomiast precyzyjne określenie lokalizacji inwestycji na jego nieruchomości. Zarzut związany zarówno z samą lokalizacją jak i szerokością drogi wewnętrznej (...) nie mógł być również uwzględniony, gdyż to rozwiązanie planistyczne w sposób proporcjonalny obciąża wszystkich właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w obrębie tej drogi. Planując nowe tereny zabudowy mieszkaniowej (tak jest w niniejszej sprawie) nie sposób pozostawić nierozwiązaną kwestię właściwego skomunikowania tego obszaru z dostępem do drogi publicznej. Nie jest pożądane projektowanie dróg dojazdowych wewnętrznych jako licznych "sięgaczy" zamiast jednej drogi (ulicy) przelotowej, w szczególności ze względu na powierzchniochłonny ich charakter. Ustalona na 10 m szerokość drogi (...), jak wyjaśnił to pełnomocnik gminy, wynika z potrzeby zapewnienia dla przyległych terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe poprowadzenia w drodze niezbędnej infrastruktury technicznej i stanowi kontynuację parametrów ul. J.. W ocenie Sądu, zarówno potrzeba takiej a nie innej lokalizacji jak i szerokość drogi (...) zostały wystarczająco wyjaśnione przez organ gminy, wskazując, iż nie jest możliwe inne rozwiązanie tej kwestii. Oceniając z kolei zgłoszone w postępowaniu sądowym przez pełnomocnika skarżącej dowody (dwa zdjęcia satelitarne – k.90, k.91 i wniosek o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu – k.92 oraz wydruk zdjęcia osiedla domków przy ul. J. – k.110), stwierdzić należy że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku i zmienić oceny Sądu co do legalności zaskarżonej uchwały. Przy czym wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały, lecz świadczy jedynie o fakcie toczącego się przed sądem powszechnym postępowania między stronami. U.p.z.p. jest jedną z tych ustaw, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczających własność. Plan miejscowy zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalając przeznaczenie danego terenu w określonym zakresie, może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji RP) na objętym planem obszarze. Wówczas mamy do czynienia z naruszeniem interesu prawnego skarżących, które przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa. Analiza akt sprawy wykazuje, że w procesie planistycznym organ uchwałodawczy skonfrontował i wyważył zbiegające się interesy indywidulane i interes publiczny i w wyniku tego procesu prawidłowo, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, ukształtował postanowienia planu, co przesądza o niezasadności zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego w zakresie ustaleń dla działki nr (...). Organ gminy w prawidłowy sposób uzasadnił podjęte decyzje planistyczne w odniesieniu do wskazanych w skardze obszarów. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, by interes skarżącej naruszono w sposób niezasadny i nadmierny, z pogwałceniem powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności (art. 64 ust. 1 i ust. 3) oraz z przekroczeniem wyznaczonych granic ingerencji władz publicznych w sferę konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP). W kontekście całej powyższej argumentacji za niemogące prowadzić do uwzględnienia skargi należy uznać wszelkie twierdzenia dotyczące nadmiernego, z przekroczeniem granic władztwa planistycznego, ograniczenia prawa własności skarżącej. Zdaniem Sądu, standardy konstytucyjnej ochrony własności (art. 64 Konstytucji RP) zostały zachowane, w tym uwzględniono proporcjonalność zastosowanego rozwiązania, która nie godzi w istotę prawa własności do nieruchomości (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Reasumując, Sąd uznał, że zakres ingerencji Rady Miejskiej W. w prawo własności skarżącej w zakresie działki nr (...) nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Przeznaczenie działki nr (...), jak i zakres ograniczeń własności skarżącej z tym związanych, nie wykracza poza to, co konieczne dla realizacji wymogów zrównoważonego rozwoju oraz poza to, na co pozwala ustawodawca. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.