II SA/Wr 86/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 484/15 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku polegającego na wykonaniu określonych robót budowlanych postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania skarżącym prawa pomocy. Przesyłką nadaną w dniu 18 kwietnia 2017 r. skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Następnie w dniu 26 maja 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżących, które zawiera żądanie wyłączenia referendarza sądowego i wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po pierwsze zauważyć należy, że pismo skarżących z dnia 26 maja 2017 r. (data wpływu), które zawiera żądanie wyłączenia referendarza sądowego i wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zostało złożone w sytuacji, gdy od postanowienia Sądu z dnia 6 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania nie złożono żadnego środka zaskarżenia, a więc żądanie skarżących zawarte w ww. piśmie nie ma na celu zapewnienia rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd, bowiem postępowanie w sprawie dobiegło końca. Tym samym pismo to nie jest wnioskiem o wyłączenie referendarza i sędziów, o którym mowa w art. 20 i art. 24 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), i nie wymagało rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OW 48/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz nie tamowało możliwości wydania niniejszego postanowienia. Jego złożenie jednak – w ocenie Sądu – stanowiło szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 258 § 4 p.p.s.a., a więc rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało na obecnym etapie do Sądu. Przechodząc więc do oceny złożonego w sprawie wniosku o przyznanie pomocy Sąd doszedł do przekonania, że rozpoznanie wniosku okazało się zbędne, ponieważ prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznane zostało skarżącym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2014 r. r. (sygn. akt II SA/Wr 804/13) i prawo to rozciąga się na niniejszą sprawę. Sprawa o sygn. akt II SA/Wr 804/13 po tym, jak Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. (sygn. akt II OZ 631/15) uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 804/13 o odrzuceniu skargi, otrzymała sygnaturę akt II SA/Wr 484/15, której wznowienia aktualnie żądają skarżący. Zatem prawo pomocy przyznane skarżącym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 804/13 jest aktualne w sprawie pod nową sygnaturą akt (II SA/Wr 484/15), jak również rozciąga się na niniejszą sprawę ze skargi o wznowienie postępowania, a to zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/10, w której stwierdzono, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 p.p.s.a., obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżących o przyznanie pomocy w niniejszej sprawie stało się zbędne (skarżący są zwolnieni z kosztów i korzystają z usług pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. M.) i podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. Uwzględniając powyższe należało postanowić jak w sentencji.